Uzasadnienie
E. S. wniosła skargę na bezczynność Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. w postaci braku przedstawienia propozycji służby w Służbie Celno – Skarbowej.
Skargę poprzedziła zażaleniem na bezczynność i niezałatwienie sprawy w terminie kierowanym do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, które nie zostało uwzględnione.
W dniu 7 grudnia 2017 r. wpłynęło pismo skarżącej o cofnięciu skargi na bezczynność, z uwagi na fakt uzyskania przez stronę wyroku w sprawie II SA/Bk 662/17.
Pełnomocnik organu wniosek cofający skargę pozostawił do uznania sądu.
Nie oponował także pełnomocnik dopuszczonego do udziału w postępowaniu Związku Z. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), skarżący może cofnąć skargę, które to cofnięcie wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeśli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Ta ostatnia sytuacja – okoliczności powodujących niezwiązanie sądu cofnięciem skargi – w sprawie niniejszej nie zachodzi.
Jak podała skarżąca, przyczyną cofnięcia skargi było uzyskanie orzeczenia w sprawie II SA/Bk 662/17. Jak wynika z treści tego orzeczenia – po uchyleniu aktu z dnia 10 maja 2017 r. sąd uznał obowiązek Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. do złożenia E. S. pisemnej propozycji określającej nowe warunki zatrudnienia albo pełnienia służby.
Dlatego cofnięcie należało uznać za skuteczne, co powoduje umorzenie postępowania sądowego ze skargi na bezczynność na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżąca nie uiszczała wpisu od skargi, stąd nie zachodziła podstawa do orzeczenia w przedmiocie zwrotu wpisu sądowego na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.