Uzasadnienie
Pan B.J. wniósł w dniu 22 kwietnia 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie nierozpoznania w terminie jego wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...].11.2005r., w sprawie nakazania wykonania określonych robót budowlanych.
Skarżący podniósł, że wnioskiem z dnia 26 marca 2009 r. (nadanym 27.03.2009 r., a doręczonym organowi 30.03.2009 r.) zwrócił się o wznowienie ww. postępowania administracyjnego dot. nakazania określonych robót budowlanych. Pomimo nadesłania przez organ pisma z 16 kwietnia 2009 r., informującego o zajęciu się niniejszym wnioskiem dopiero po zwrocie przez sąd administracyjny akt sprawy – skarżący wywiódł przedmiotową skargę, uważając, że organ nie podjął żadnych działań zmierzających do rozpoznania wniosku, co świadczy o jego opieszałości i bezczynności, a także lekceważeniu przepisów kpa i obywateli.
W odpowiedzi na skargę organ podał, że pismem z dnia 16.04.2009 r. poinformował skarżącego o chwilowej niemożliwości rozpoznania wniosku, albowiem akta sprawy administracyjnej pozostawały jeszcze w tutejszym sądzie administracyjnym. Niniejszą skargę organ otrzymał w dniu 30.03.2009 r., zaś wspomniane akta zwrócono w dniu 22.04.2009 r., po czym w dniu 30.04.2009 r., doszło do rozpoznania wniosku o wznowienie i wydania decyzji z tej sprawie. Z uwagi na rozpoznanie wniosku w terminie jednego miesiąca (art. 35 kpa), PWINB w B. wniósł o odrzucenie skargi na bezczynność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżącego służącego mu w postępowaniu administracyjnym środka do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Jak stanowi art. 52 § 2 ww. ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cytowanej ustawy.
W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, jest co do zasady zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W niniejszej sprawie nie doszło do złożenia przez skarżącego zażalenia do organu wyższego stopnia, przez co nie został wyczerpany prawidłowy tryb zaskarżenia ustanowiony ww. przepisami kpa.
W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wymóg art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony, bo w dacie wniesienia skargi na bezczynność jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Powtórzyć należy za doktryną, że ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej kategorii przesłanek dopuszczalności wniesienia skargi (obok przesłanki właściwości rzeczowej sądu administracyjnego i legitymacji podmiotu uprawnionego) – odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymogów skargi – prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (vide: T. Woś i inni "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Lexis Nexis Warszawa 2004, str. 113).
Na marginesie należy też wskazać, iż nawet gdyby zachowano tryb zażaleniowy, to słuszność miał organ wywodząc, iż na chwilę złożenia skargi nie doszło jeszcze do bezczynności organu. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W niniejszej zaś sprawie, na chwilę składania skargi na bezczynność nie upłynął jeszcze termin do załatwienia wniosku skarżącego o wznowienie postępowania.
Mając powyższe na uwadze z mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.