Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] października 2020 r. U. P. zwróciła się do Dyrektora Zakładu Poprawczego w B. (dalej: "Dyrektor ZP") o udostępnienie informacji publicznej przez wydanie potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii: 1) kart oceny pracy nauczycieli szkół z Zakładzie Poprawczym w B. (dalej: "ZP") ustalonych w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 6 października 2020 r.;
- 2) materiałów wykorzystanych do napisania raportu z ewaluacji wewnętrznej szkoły w roku szkolnym 2019/2020, tj. wypełnionych ankiet oraz wypełnionych i podpisanych narzędzi badawczych zawierających dane do pytań kluczowych 1, 4, 5;
- 3) dokumentacji będącej podstawą ustalenia dnia [...] lipca 2020 r. oceny pracy nauczyciela. P.;
- 4) pism sporządzonych przez dyrektora szkół w ZP w związku z postępowaniem odwoławczym od oceny pracy określonej w pkt 3;
- 5) pism sporządzonych przez Dyrektora ZP w związku z postępowaniem odwoławczym od oceny pracy określonej w pkt 3. Wnioskodawczyni wskazała we wniosku, że ww. informacje odbierze osobiście. Wniosek ten wpłynął do ZP w dniu [...] października 2020 r.
Pismem z dnia [...] października 2020 r. Dyrektor ZP odpowiedział wnioskodawczyni, że przesyła w załączeniu kserokopię Raportu z ewaluacji wewnętrznej w szkole podstawowej w ZP w roku szkolnym 2019/2020 (dalej: "Raport") oraz kserokopie pism dotyczących ustalenia oceny pracy nauczyciela w liczbie 33 sztuk. Odbiór powyższego pisma wnioskodawczyni pokwitowała dnia [...] listopada 2020 r. Tego samego dnia wnioskodawczyni pokwitowała odbiór decyzji Dyrektora ZP z dnia [...] października 2020 r., odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku z dnia [...] października 2020 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019, poz. 1429 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") oraz nie zawierała pouczenia o terminie i sposobie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz o wniesieniu skargi do sądu administracyjnego.
Pismem z dnia [...] listopada wnioskodawczyni zwróciła się do Dyrektora ZP o udostępnienie informacji publicznej w zakresie pkt 1, 2, 3 i 5 wniosku z dnia [...] października 2020 r. w sposób przewidziany przepisami prawa oraz zgodnie z wnioskiem, wskazując m.in., że ww. decyzja nie spełnia warunków z art. 107 k.p.a. oraz z art. 16 u.d.i.p. W odpowiedzi z dnia [...] grudnia 2020 r. Dyrektor ZP poinformował wnioskodawczynię, że podtrzymuje stanowisko oraz informacje zawarte w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jako rzetelne, pełne i prawidłowe oraz, że uznaje stwierdzenia wnioskodawczyni zawarte w piśmie z dnia [...] listopada 2020 r. za niezasadne, nie znajdując przy tym podstaw do zmiany podanych wnioskodawczyni informacji. Z akt sprawy nie wynika kiedy pismo to zostało doręczone wnioskodawczyni.
W dniu [...] stycznia 2021 r. do ZP wpłynęła skarga U. P. na bezczynność Dyrektora ZP w sprawie udzielenia informacji publicznej w zakresie pkt 1 i 2 wniosku z dnia [...] października 2020 r. Skarżąca podniosła w niej naruszenie art. 7 i art. 61 Konstytucji RP oraz art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. b. c. i d., art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p. wnosząc o zobowiązanie organu do udzielenia w terminie 14 dni od daty otrzymania akt sprawy, merytorycznej odpowiedzi na ww. wniosek w postaci udostępnienia informacji publicznej wskazanej w pkt 1 i 2 wniosku, włączenie do akt sprawy wnioskowanej informacji publicznej, uznanie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa i wymierzenie grzywny Dyrektorowi ZP.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ bezzasadnie uznał, że dokumentów wnioskowanych w zakresie pkt 1 wniosku, nie można udostępniać z uwagi na ochronę prywatności nauczycieli, podczas gdy dane prywatne można zanonimizować, co też nie wymagałoby dużego nakładu pracy. Pozostałe informacje znajdujące się na żądanych dokumentach, dotyczące zakresu i jakości pracy nauczyciela, odnoszą się natomiast, zdaniem skarżącej, do funkcjonariuszy publicznych. Skarżąca podkreśliła przy tym, że decyzja Dyrektora ZP z dnia [...] października 2020 r. odmawiająca udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku z dnia [...] października 2020 r., nie zawiera elementów z art. 107 § 1 k.p.a. oraz z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., m.in.: podstawy prawnej, uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o zaskarżalności tej decyzji. Podniosła przy tym, że zarówno ww. decyzję, jaki i pismo z dnia 19 października 2020 r. doręczono jej po terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., podczas gdy Dyrektor ZP dysponował zarówno jej adresem poczty elektronicznej, jak i adresem zamieszkania, zaś ona sama powróciła do pracy w dniu [...] listopada 2020 r., po przerwie trwającej od [...] października 2020 r. Jednocześnie skarżąca oświadczyła, że pismo Dyrektora ZP datowane na dzień [...] grudnia 2020 r. doręczono jej za pośrednictwem operatora pocztowego dnia [...] grudnia 2020 r.
Odnosząc się natomiast do braku udzielenia przez organ odpowiedzi w zakresie pkt 2 wniosku z dnia [...] października 2020 r. skarżąca wskazała, że dotyczył on materiałów wykorzystanych do napisania Raportu, które zostały we wniosku wymienione (tj. wypełnionych ankiet, wypełnionych i podpisanych narzędzi badawczych zawierających dane do pytań kluczowych nr 1, 4 i 5), a nie kserokopii samego Raportu, który żądanych informacji nie zawiera.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, wskazując, że opóźnienie w udzieleniu skarżącej wnioskowanej informacji publicznej w zakresie pkt 2-5 wniosku oraz w doręczeniu jej decyzji odmawiającej udzielenia tej informacji w zakresie pkt 1 wniosku, nastąpiło wskutek niepodjęcia przez nią korespondencji nadanej za pośrednictwem operatora pocztowego, która powróciła do ZP dnia [...] listopada 2020 r. Zarówno pismo wraz z załącznikami, jak i decyzja datowane na [...] października 2020 r. zostały doręczone wnioskodawczyni osobiście w dniu [...] listopada 2020 r., który był najbliższym dniem jej obecności w pracy. Dokumentacja ta została natomiast nadana na adres zamieszkania wnioskodawczyni dnia [...] października 2020 r., z uwagi na jej wielotygodniową absencję chorobową.
Dodatkowo organ wskazał, że odmówił decyzją udzielenia skarżącej informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku, uznając, że karty oceny pracy nauczycieli nie mieszczą się w zakresie pojęcia informacji publicznej, a zawarte tam dane podlegają ochronie ze względu na prywatność osób fizycznych. W odniesieniu natomiast do żądania zawartego w pkt 2 wniosku, organ podniósł, że wymienione tam ankiety podlegają ochronie jako informacje niejawne. Inne materiały, które podlegały analizie na potrzeby sporządzenia Raportu, nie zostały udostępnione, bowiem nie stanowią one załączników do Raportu. Są one natomiast przeniesione do opisu w Raporcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega częściowemu uwzględnieniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że złożona w niniejszej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. W myśl bowiem art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, co miało miejsce w niniejszej sprawie.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 ww. przepisu, lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest jednak objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie.
Jakkolwiek przepisy p.p.s.a. nie definiują pojęcia "bezczynności", to w ocenie tut. Sądu, z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie, organ wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności.
Na gruncie zaś u.d.i.p. z bezczynnością dotyczącą udostępnienia informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy właściwy organ lub podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji, nie podejmuje w ustawowym terminie (wskazanym w art. 13 ust. 1 oraz w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) odpowiednich czynności, tj.: (1) nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, (2) nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, (3) nie informuje wnioskodawcy, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, bądź, że żądanej informacji publicznej nie posiada, albo (4) nie udziela informacji, o której mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
A zatem bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie podjął on żadnych czynności lub wtedy, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale nie zakończył go wydaniem decyzji lub nie podjął stosownej czynności, pomimo istnienia w tym zakresie ustawowego obowiązku. Dla stwierdzenia bezczynności nie ma natomiast znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem, że nie istnieje obowiązek wydania stosowanego aktu lub podjęcia określonej czynności.
W orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtował się ponadto pogląd, który Sąd w składzie obecnym w pełni akceptuje, że na równi z brakiem podjęcia przez organ określonych czynności względem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, należy traktować także udzielenie wnioskodawcy informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (wyrok WSA w Krakowie z dnia 4 kwietnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Kr 57/17, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt II SAB/Sz 6/14, Lex nr 1474351; wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 sierpnia 2012 r., sygn. akt II SAB/Lu 72/12; dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).
Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności Dyrektora ZP w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżącej z dnia [...] października 2020 r. o udostępnienie informacji publicznej, przy czym skarga dotyczy jedynie nie rozpoznania punktu 1 i 2 wniosku.
W pierwszej jednak kolejności, za oczywiste uznać należy, że Dyrektor ZP jako organ administracji publicznej, jest jednym z podmiotów zobowiązanych do realizacji gwarancji zapewniających dostęp do informacji publicznej, wskazanych w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Analizując natomiast wniosek skarżącej z punktu widzenia przedmiotowego przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Informacją publiczną w rozumieniu art. 6 ustawy będzie natomiast każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Bliższa analiza powołanego przepisu wskazuje, że wnioskiem może być pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi (por. wyrok NSA z dnia 7 marca 2012 r. sygn., akt I OSK 2445/11, Lex nr 1264728).
Wobec takiego rozumienia informacji publicznej, nie można mieć również wątpliwości, że wnioskowane przez skarżącą informacje dotyczące oceny pracy zatrudnionych w ZP nauczycieli, należy kwalifikować jako mające charakter publiczny. Powyższe okoliczności nie były kwestionowane przez strony postępowania.
Żądanie zawarte w pkt 1 wniosku z dnia [...] października 2020 r, dotyczyło "wydania potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii kart oceny pracy nauczycieli szkół z Zakładzie Poprawczym w B. ("ZP") ustalonych w okresie od 1 stycznia 2010 r. do 6 października 2020 r.", zaś żądanie zawarte w pkt 2 "wydania potwierdzonych za zgodność z oryginałem kserokopii materiałów wykorzystanych do napisania raportu z ewaluacji wewnętrznej szkoły w roku szkolnym 2019/2020, tj. wypełnionych ankiet oraz wypełnionych i podpisanych narzędzi badawczych zawierających dane do pytań kluczowych 1, 4, 5."
Jak wynika zaś z akt sprawy, organ w odpowiedzi na powyższy wniosek skarżącej, przy piśmie z dnia [...] października 2020 r. przesłał jej kserokopię Raportu z ewaluacji wewnętrznej w szkole podstawowej w ZP w roku szkolnym 2019/2020 ("Raport") oraz kserokopie pism dotyczących ustalenia oceny pracy nauczyciela w liczbie 33 sztuk. Odbiór powyższego pisma skarżąca pokwitowała dnia [...] listopada 2020 r. Tego samego dnia skarżąca pokwitowała również odbiór decyzji organu z dnia [...] października 2020 r., odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku z dnia [...] października 2020 r. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Dokonując oceny, czy organ podjął działania nakazane przez prawo, przypomnieć należy, o czym była już mowa wyżej, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje klika sposobów załatwienia wniosku. Możliwe jest zatem udostępnienie informacji publicznej w drodze czynności materialno – technicznej (art. 7 ust. 1 ustawy), jak również odmowa udostępnienia informacji w drodze decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1). Pod pojęciem "odmowy udostępnienia informacji publicznej" należy rozumieć sytuację, w której organ posiada informację o charakterze publicznym, ale jej nie udostępnia z uwagi na ochronę danych osobowych, tajemnicę zawodową, służbową, państwową, skarbową, statystyczną, czy inną tajemnicę ustawowo chronioną bądź prawo do prywatności (vide: wyrok NSA z 19 grudnia 2002 r. II SA 3301/02, Monitor Prawniczy z 2003 r. Nr 5, poz. 195). Na ostatnią z ww. przesłanek organ powołał się odmawiając skarżącej udostepnienia informacji publicznej w zakresie pkt 1 wniosku.
Organ załatwiając bowiem wniosek skarżącej z dnia [...] października 2020 r. w zakresie pkt 1 wydał decyzję na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., co oznacza, że załatwił w tym zakresie wniosek w sposób przewidziany w u.d.i.f. Powołany przez organ art. 5 u.d.i.p. wskazuje na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. W tym miejscu dodać należy, że Sąd nie ma możliwości kontrolowania ww. decyzji, w niniejszym postępowaniu ze skargi na bezczynność. Decyzja ta może natomiast stać się przedmiotem merytorycznej kontroli sądowej w odrębnym postępowaniu, na skutek skargi, o której to drodze zaskarżenia organ nie pouczył skarżącej. Jakkolwiek okoliczność ta nie wpływa negatywnie na możliwość uznania ww. rozstrzygnięcia za decyzję administracyjną (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 lipca 2020 r., V SA/Wa 702/20, Lex nr 3091383), to mogła jednak doprowadzić do dotychczasowego braku poddania go kontroli sądowej, bowiem jak wynika z treści skargi, skarżąca kwestionuje zasadność i prawidłowość jej wydania.
Na chwilę wyrokowania w niniejszej sprawie decyzja powyższa funkcjonuje w obrocie prawnym, a zatem wywołuje określone skutki prawne, które uniemożliwiają stwierdzenie bezczynności organu w zakresie nią objętym.
Decyzja ta została doręczona skarżącej osobiście w dniu [...] listopada 2020 r., czego skarżąca nie kwestionuje. Jednocześnie organ wyjaśnił, że z uwagi na absencję chorobową skarżącej, została ona nadana na jej adres zamieszkania dnia [...] października 2020 r., następnie wskutek braku możliwości jej doręczenia, została awizowana, zaś wobec jej niepodjęcia w placówce pocztowej w terminie 14 dni, została zwrócona do nadawcy dnia [...] listopada 2020 r. (piątek). W konsekwencji doręczenie skarżącej ww. decyzji nastąpiło kolejnego dnia roboczego, tj. [...] listopada 2020 r. (poniedziałek). Trudno zatem uznać, aby do opóźnienia w doręczeniu skarżącej ww. decyzji doszło wskutek bezczynności organu, który zarówno nadając decyzję na adres zamieszkania skarżącej dnia [...] października 2020 r., jak i doręczając ją skarżącej osobiście kolejnego dnia roboczego po zwrocie przesyłki, wywiązał się z terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym nie doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów u.d.i.p.
W konsekwencji, skoro organ nie dopuścił się bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi na pkt 1 wniosku z dnia 6 października 2020 r., brak było podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącej w omawianym zakresie. W tej sytuacji, złożona przez skarżącą skarga nie zasługuje na uwzględnienie, o czym orzeczono w pkt 4 wyroku.
Oceniając zaś spełnienie żądania zawartego w pkt 2 wniosku skarżącej, w kontekście udzielonej przez organ odpowiedzi w piśmie z dnia [...] października 2020 r., stwierdzać należy, że nie stanowi ona pełnej informacji publicznej, o którą wystąpiła skarżąca. Wywiedziony przez skarżącą w tym zakresie wniosek dotyczył materiałów wykorzystanych do napisania Raportu, a zatem udostępnienie kserokopii Raportu, który nie zawiera wnioskowanych przez skarżącą informacji, nie stanowi realizacji tego wniosku.
Skarżąca w pkt 2 wniosku z dnia [...] października 2020 r. sprecyzowała, które materiały wykorzystane do sporządzenia Raportu ją interesują, wskazując na wypełnione ankiety oraz wypełnione i podpisane narzędzia badawcze zawierające dane do pytań kluczowych 1, 4 i 5. Jak wynika z treści Raportu, pytania te brzmiały: w jakim zakresie nauczyciele dysponują zasobami do realizacji nowej podstawy programowej? (pytanie nr 1); czy nauczyciele w swoich planach dydaktycznych ujmują treści nowej podstawy programowej? (pytanie nr 4); w jaki sposób nauczyciele dokumentują realizację programów nauczania? (pytanie nr 5).
Z zaprezentowanych w Raporcie wyników ewaluacji wynika natomiast, że odpowiedzi na ww. pytania uzyskano na podstawie: analizy ksiąg inwentarzowych zbiorów specjalnych (w zakresie dot. pytania nr 1), przeglądu programów nauczania złożonych w szkolnym zestawie programów oraz przeglądów planów dydaktycznych złożonych u dyrektora szkoły na rok szkolny 2019/2020 (w zakresie dot. pytania nr 4) oraz analizy dokumentów szkolnych – dzienników (w zakresie dot. pytania nr 5).
W konsekwencji uznać należy, że poza wypełnionymi ankietami, wskazanymi przez skarżącą wprost w treści pytania sformułowanego w pkt 2 wniosku, oczekiwała ona udostępnienia jej narzędzi badawczych, które posłużyły analizie ww. dokumentacji szkolnej, będącej metodą badawczą zastosowaną w przedmiotowej ewaluacji w zakresie ww. pytań kluczowych. Metoda ta polega na przeglądzie istniejących dokumentów i danych, zaś jej efektem są narzędzia badawcze, które powstają wskutek jej zastosowania w praktyce (czy to notatki - wspomniane przez skarżącą w piśmie z dnia [...] czerwca 2020 r., czy też kwestionariusze analizy dokumentów itp.). Narzędzia te pozwalają na wyprowadzenie wniosków z przeprowadzonego tą metodą badania ewaluacyjnego oraz obrazują jego przebieg. Ze względu na fakt, że katalog metod badawczych wykorzystywanych do przeprowadzenia ewaluacji wewnętrznej nie został uregulowany prawnie, wykorzystuje się w niej wszelkie podejścia i metody stosowane w badaniach społecznych.
Jedynie w treści § 22 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 25 sierpnia 2017 r. w sprawie nadzoru pedagogicznego (Dz.U. 2020, poz. 1551) wskazano na analizę dokumentacji przebiegu nauczania, jako przykładowe działanie służące m.in. przeprowadzeniu ewaluacji wewnętrznej.
Skoro zatem organ nie udostępnił skarżącej ani wnioskowanych wypełnionych ankiet, ani narzędzi badawczych powstałych wskutek analizy ww. dokumentacji szkolnej, przeprowadzonej w celu uzyskania odpowiedzi na pytania kluczowe nr 1, 4 i 5 Raportu, ani też nie odmówił udzielenia informacji publicznej w omawianym zakresie w drodze decyzji, a ponadto nie poinformował skarżącej, że: żądana informacja nie jest informacją publiczną, żądanej informacji publicznej nie posiada, bądź, że nie udziela informacji, w trybie art. 14 ust. 2 u.d.i.p., uznać należy, że pozostaje on w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej w zakresie pkt 2 wniosku skarżącej z dnia 6 października 2020 r. Podkreślić przy tym należy, że udostępnienie skarżącej treści Raportu, który wnioskowanych informacji nie zawiera, nie stanowi prawidłowego załatwienia jej wniosku w ww. zakresie.
Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że podjęty przez organ sposób załatwienia wniosku w zakresie pkt 2 nie odpowiada prawu i stanowi o bezczynności organu. Jak już to wyżej wskazano, o bezczynności w przedmiocie informacji publicznej należy mówić również w takiej sytuacji, gdy udzielane informacje nie odpowiadają istocie zapytania, bowiem organ zobowiązany do powzięcia wątpliwości o przedmiocie zapytania nie podejmuje próby jego wyjaśnienia, jak również gdy udziela informacji publicznej niepełnej lub nie wskazuje miejsca udostępnienia informacji publicznej, jeśli została ona udostępniona. Zarówno bowiem udzielenie informacji niepełnej, jak i niezgodnej z treścią żądania, należy oceniać jako bezczynność adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. m.in. wyrok NSA z 2 czerwca 2015 r., I OSK 1513/14, CBOSA).
Jednocześnie wyjaśnić przy tym należy, że w przedmiotowym postępowaniu Sąd nie ocenia prawidłowości udostępnionych przez organ informacji, a jedynie sam fakt jej udzielenia przez organ w trybie u.d.i.p. Jak wskazuje się w orzecznictwie: rolą sądu administracyjnego orzekającego w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest sprawdzanie prawdziwości udostępnionej informacji publicznej, jej kompletności w odniesieniu do deklarowanych przez organ zasobów (jeśli oświadczenie organu nie budzi wątpliwości a wnioskodawca go skutecznie w tym zakresie nie podważa), czy merytorycznej prawidłowości udzielonej informacji (por. wyrok w sprawie I OSK 1328/17, CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że głównym celem przepisów u.d.i.p. jest społeczna kontrola władzy publicznej, a rolą informacji publicznej uzyskanie transparentności realizowania władzy publicznej, w tym wykonywania jej zadań.
Na podstawie udzielonej odpowiedzi, strona wnioskująca może dokonać natomiast samodzielnej oceny poprawności i prawidłowości wykonywania przez organ zadań publicznych, wyrabiając sobie pogląd o działaniach władzy publicznej. Uzyskane dane mogą posłużyć do społecznej oceny sposobu realizowania przez organ zadań publicznych, tj. tego, czy organ wywiązuje się z nich należycie i w sposób wymagany przez prawo, jednakże ocena ta, podobnie jak kwestia zadowolenia strony wnioskującej z udzielonej odpowiedzi, pozostaje poza zakresem kontroli sądu w sprawie o bezczynność na podstawie u.d.i.p.
Mając na uwadze powyższe okoliczności należało stwierdzić, że Dyrektor ZP dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej i stan ten nie ustał do dnia wydania niniejszego wyroku. Dlatego też sąd, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał organ w punkcie 1 wyroku do rozpatrzenia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2020 r. w zakresie pkt 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy, co powinno nastąpić w postaci czynności techniczno-materialnej (w przypadku uznania wniosku za zasadny), ewentualnie poprzez wydanie decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji. Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd stwierdził, że organ dopuścił się w tym zakresie zarzucanej bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku).
Stwierdzając z kolei, że organ pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej, sąd przyjął, że niniejsza bezczynność nie ma miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Nie sposób bowiem dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia skarżącej, czy też celowego wprowadzania jej w błąd. Organ zareagował na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] października 2020 r. w ustawowym terminie, tj. pismem z dnia [...] października 2020 r., w którym przesłał opisany na wstępie Raport, błędnie uznając, że stanowi on rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie żądania zawartego w pkt 2 wniosku. Błędność stanowiska organu w tym zakresie nie wynikała jednak zdaniem Sądu z woli niezastosowania obowiązujących przepisów prawa, czy zamierzonego ignorowana wniosku skarżącej, lecz raczej z niezrozumienia lub niewłaściwego odczytania treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Nie było więc podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., w punkcie 3 sentencji wyroku. Z tych też względów sąd nie uznał za zasadne wymierzenia organowi grzywny (pkt 4 wyroku).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącej uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (pkt 5 wyroku).