Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 22 lipca 2013 r. J. W. wystąpiła o wyłączenie od orzekania w sprawie niniejszej sędziego WSA Marka Leszczyńskiego. Jako podstawę wyłączenia wskazała art. 19 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. Wywiodła, że sędzia w sprawie II SA/Bk 138/12 błędnie, jej zdaniem, oddalił skargę, uznając że organ wykonał wyrok, jak również nie wskazał przepisu prawa, z którego wyprowadził taką ocenę. Natomiast w sprawie II SA/Bk 20/12 jako sprawozdawca nie skontrolował sprawy w zakresie jej przedmiotu, którym była skarga na niewłaściwe wykonanie wyroku, a nie na niewykonanie wyroku. To wywołało, jej zdaniem, daleko idące konsekwencje w innych postępowaniach, które to konsekwencje przedstawiła. W ten sposób, zdaniem strony, sędzia naruszył jej konstytucyjne prawo do sądu – poprzez niesprawiedliwe rozpatrzenie skarg. Strona wniosła również, aby podczas rozpatrywania przedmiotowego wniosku o wyłączenie skład orzekający wziął pod uwagę treść uzasadnienia do zdania odrębnego w sprawie II SA/Bk 20/12.
W dniu 6 sierpnia 2013 r. sędzia WA Marek Leszczyński oświadczył pisemnie, że nie istnieją okoliczności mogące wywoływać wątpliwość co do jego bezstronności w tej konkretnej sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek podlegał oddaleniu, bowiem w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wyłączenie sędziego od orzekania.
Spośród dwóch kategorii przesłanek uzasadniających wyłączenie sędziego od rozpoznawania sprawy uregulowanych w art. 18 § 1 i art. 19 p.p.s.a. złożony w sprawie niniejszej wniosek odwołuje się do jednej z nich – uzasadniającej wyłączenie z uwagi na występowanie takich okoliczności, które mogą wywołać uzasadnioną wątpliwość strony co bezstronności sędziego w danej sprawie. Nie inaczej należy bowiem interpretować wskazywanie, że sędzia nienależycie – zdaniem strony – rozstrzygnął jej skargi w innych sprawach.
Odnośnie podstawy wyłączenia z art. 19 p.p.s.a. wypracowano w orzecznictwie stanowisko, że okoliczność mogąca wywołać uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności sędziego w danej sprawie musi być realna, a nie potencjalna, a nadto powinna mieć charakter obiektywny, a nie wyłącznie oparty na subiektywnym odczuciu strony. Jak wskazał NSA w postanowieniu z dnia 26 stycznia 2012 r. w sprawie II FZ 15/12 strona powinna uprawdopodobnić, że niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, będące źródłem jej wątpliwości co do bezstronności sędziego, wynikało z okoliczności zewnętrznych lub wewnętrznych, leżących po stronie tego sędziego i mających wpływ na obiektywizm jego działania, że okoliczności te dalej istnieją i również dla obiektywnego obserwatora wynik postępowania w sprawie osądzonej przez sędziego, którego wniosek dotyczył, będzie zależny od tych właśnie okoliczności (związanych ze stosunkiem osobistym, ekonomicznym) – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, powoływanej dalej w skrócie jako CBOSA).
Uprawniony jest w związku z tym wniosek, że co do zasady uwzględnienia wniosku o wyłączenie sędziego nie uzasadnia prowadzenie przez niego sprawy z naruszeniem – zdaniem strony - przepisów postępowania, o ile nie ma ono podstaw w innych okolicznościach niż ocena prawna sprawy dokonana w ramach niezawisłości sędziowskiej.
Rozpoznając w tym kontekście przedmiotowy wniosek stwierdzić należy, że zarzuty skarżącej mają charakter zarzutów merytorycznych dotyczących prawidłowości wydanych wyroków w sprawach II SA/Bk 138/13 i II SA/Bk 20/12. Nie wskazują okoliczności obiektywnych podważających bezstronność sędziego. Strona nie wiąże treści zarzutów z żadnymi okolicznościami pozaprocesowymi, odwołującymi się do powiązań sędziego ze stroną, z organem, pozostawania sędziego w jakimś stosunku zależności, który wpływa na ocenę prawną rozpoznawanych przez niego spraw. Nie wskazuje zatem strona na żadne osobiste "uwikłanie" sędziego w sprawę.
Natomiast zarzuty merytoryczne odnośnie prawidłowości wydanych przez niego wyroków mogą zostać wskazane w skardze kasacyjnej, która jest właściwym środkiem prawnym do podważania legalności orzeczeń sądów administracyjnych. Sądowi wiadome jest z urzędu, że skarżąca taką skargę złożyła jedynie w sprawie II SA/Bk 20/12. Wyrok w sprawie II SA/Bk 138/13 jest prawomocny.
Zdaniem składu orzekającego w sprawie nie zachodzą również ustawowe powody do wyłączenia sędziego Marka Leszczyńskiego od orzekania w sprawie, wymienione w art. 18 § 1 p.p.s.a.
Nie bez znaczenia dla oddalenia wniosku o wyłączenie jest również okoliczność złożenia oświadczenia przez sędziego o braku podstaw do jego wyłączenia, które to oświadczenie korzysta z domniemania prawdziwości ze względu na autorytet sprawowanego urzędu.
Na marginesie wskazać należy, że sąd – jak tego zażądała skarżąca – zapoznał się w trakcie rozpoznawania niniejszego wniosku ze zdaniem odrębnym zgłoszonym w sprawie II SA/Bk 20/12. Nie zachodzi jednak w sprawie niniejszej sytuacja w nim opisana. W zdaniu odrębnym w sprawie II SA/Bk 20/12 zwrócono uwagę, że sędzia, co do którego złożono wniosek o wyłączenie, orzekał w 26 sprawach skarżącej i z tego powodu mogłaby u obiektywnego obserwatora powstać wątpliwość co do możliwości zachowania przez tego sędziego warunku bezstronności. Taka sytuacja nie ma miejsca odnośnie sędziego WSA Marka Leszczyńskiego, co wyżej wykazano oraz wobec faktu, że sędzia ten orzekał zaledwie w kilku sprawach z udziałem skarżącej wydając orzeczenia kończące postępowanie (II SA/Bk 138/13, II SA/Bk 175/13, II SA/Bk 20/12, II SO/Bk 5/13), zaś w powstałych brał jedynie udział w wydawaniu postanowień w przedmiocie wyłączenia sędziego (vide dane z CBOSA).
Ze wskazanych powyżej względów na podstawie art. 19 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.