Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 grudnia 2010r. B. O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Prezydenta Miasta B. w przedmiocie świadczenia pomocy społecznej.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że skarżąca była wielokrotnie informowana, że przyznanie pomocy socjalnej następuje po złożeniu stosownego wniosku w myśl art. 102 ust.1 ustawy o pomocy społecznej, tymczasem skarżąca takiego wniosku nie złożyła.
Na rozprawie sądowej w dniu 31 marca 2011r. pełnomocnik skarżącej sprecyzował ostatecznie przedmiot skargi podając, że jest to skarga na bezczynność Prezydenta Miasta B., polegająca na nie załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 1 grudnia 2010 r. o udzielenie biletu kredytowego, znajdującego się na karcie 50 akt sądowych. Dalej pełnomocnik przyznał, że skarżąca składała szereg zażaleń do Prezydenta Miasta B., ale nie do organu wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy.
Przepis art. 37 kpa wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 służy stronie zażalenie do organu wyższego stopnia. Przepis zaś art. 52 § 2 p.p.s.a. dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 235).
W świetle powyższego zażalenie w trybie art. 37 kpa musi zostać złożone do organu nadrzędnego przed wniesieniem skargi do sądu. Wtedy dopiero można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronie skarżącej.
W niniejszej sprawie, jak zaznaczono już wcześniej, pełnomocnik skarżącej wyraźnie oświadczył, że przed złożeniem skargi na bezczynność skarżąca nie złożyła zażalenia do organu wyższego stopnia nad Prezydentem Miasta B. Również w nadesłanych do Sądu aktach administracyjnych brak jest dokumentów potwierdzających dopełnienie przez skarżącą tego warunku. Niewniesienie zaś takiego zażalenia, jak to wyżej wskazano, czyni skargę niedopuszczalną i uzasadnia jej odrzucenie. W przedmiotowej sprawie Sąd nie mógł natomiast uwzględnić tych zażaleń, które skarżąca złożyła do Prezydenta Miasta B., albowiem nie zostały one skierowane do organu nadrzędnego.
Mając powyższe na uwadze skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu adwokatowi, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 w/w ustawy oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm). Obejmują one opłatę ze czynności adwokata w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 23% stawki w kwocie 55,20 zł.