Uzasadnienie
Skargą złożoną dnia 22 lutego 2005 r. K. M. zarzucił Dyrektorowi Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. bezczynność polegającą na nierozpoznaniu w całości jego wniosku z dnia 23 sierpnia 2004 r.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. wywiódł, iż wniosek skarżącego z dnia 23 sierpnia 2004 r. został rozpatrzony decyzją MOPS w Z. z dnia [...] września 2004 r. nr [...] utrzymaną potem w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...]. W konsekwencji organ wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu.
Z bezczynnością organu administracji mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego wymaganego przepisami aktu (T. Woś i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
- – Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., s. 86).
W sprawie niniejszej stan bezczynności w ogóle nie wystąpił. Wniosek skarżącego z dnia 23 sierpnia 2004 r. został bowiem rozstrzygnięty decyzją Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Z. wydaną dnia [...] września 2004 r. nr [...] – czyli z zachowaniem terminu określonego w art. 35 § 3 Kpa, który dla załatwienia sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego przewiduje termin miesięczny. Skarżący skorzystał również z możliwości skarżenia tej decyzji w postępowaniu odwoławczym, jego odwołanie wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. dnia 04 października 2004 r., organ ten decyzją z dnia [...] października 2004 r. nr [...] utrzymał w mocy sporne rozstrzygnięcie.
Zgodnie z poglądem przyjętym w doktrynie skargę na bezczynność można wnieść aż do czasu załatwienia przez właściwy organ sprawy przez wydanie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub podjęcia czynności - celem skargi na bezczynność jest bowiem wymuszenie na organie administracji publicznej zachowań określonych w przepisach prawa (T. Woś i inni, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004 r., s.86).
W niniejszej sprawie podkreślenia wymaga fakt, iż zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wydały rozstrzygniecie w przedmiocie wniosku skarżącego z dnia 23 sierpnia 2004 r. jeszcze przed wniesieniem przez niego skargi do WSA w Białymstoku. Oznacza to, że organy te nie pozostawały w stanie bezczynności i sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi zgodnie z treścią art. 149 u.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, twierdzenie skarżącego zawarte w skardze, iż organ pierwszej instancji pozostawał bezczynny w sprawie wszczętej wnioskiem strony z dnia 23 sierpnia 2004 r. należało uznać za oczywiście nieuzasadnione, dlatego też na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skarga podlegała oddaleniu.