Uzasadnienie
S. K. w dniu 13 stycznia 2012r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Burmistrza S. w przedmiocie wypłacenia odsetek z tytułu zwłoki w zapłacie odszkodowania za gruntu utracony w procedurze scalania i podziału nieruchomości.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 lutego 2012r. wezwano skarżącego do wykazania, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi, czy składał zażalenie do organu wyższego stopnia na bezczynność Burmistrza S. Jednocześnie wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł.
W wyznaczonym terminie skarżący oświadczył, że przed wniesieniem skargi nie składał zażalenia na bezczynność Burmistrza S. do organu wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy.
Przepis art. 37 kpa wprost stanowi, iż na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeśli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Przepis zaś art. 52 § 2 p.p.s.a. dając definicję "wyczerpania środków zaskarżenia" stanowi, że należy pod tym pojęciem rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki, jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowoadministracyjne nie powinno zastępować postępowania administracyjnego, a zatem nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego (T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, s. 235). W świetle powyższego zażalenie w trybie art. 37 kpa musi zostać złożone do organu nadrzędnego przed wniesieniem skargi do sądu. Wtedy dopiero można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronie skarżącej.
W sprawie niniejszej skarżący nie wykazał, że przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu wyczerpał tryb zażaleniowy służący mu w postępowaniu administracyjnym. Skoro, zatem skarżący w wyznaczonym terminie nie uzupełnił braków formalnych skargi, wniesiona przez niego skarga podlegała odrzuceniu, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.