Uzasadnienie
Skargą złożoną za pośrednictwem organu (z datą wpływu do Urzędu Gminy w K. w dniu [...] lutego 2015 r.), skarżący P. K. zarzucił Wójtowi Gminy K. bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia [...] sierpnia 2014 r. o udzielenie informacji publicznej o zawieranych przez Gminę od 2012 r. do chwili obecnej umowach dotyczących obsługi prawnej gminy, a w przypadku zawierania takich umów, o udostępnienie ich treści. W uzasadnieniu skargi podniósł, że do daty złożenia skargi organ ani nie udostępnił mu informacji, ani nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Jednocześnie zastrzegł, że w przypadku udzielenia żądanej informacji po wniesieniu skargi, wnosi o uznanie, że organ pozostawał w bezczynności w dacie jej wniesienia oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wójt Gminy K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie. Organ podniósł, że w dniu 27 sierpnia 2014 r. poinformował skarżącego, że Gmina Kr. zawarła w dniu [...] stycznia 2013 r. tylko jedną umowę dotyczącą doradztwa w zakresie zastępstwa procesowego z P. Sp.zo.o. oraz P. L. Spółka Komandytowa oraz, że omyłkowo nie dołączono do informacji publicznej skanu ww. umowy. Ponadto organ wyjaśnił, że w dniu 26 lutego 2015 r., powziąwszy wiadomość, że umowa nie dotarła do wnioskodawcy, niezwłocznie przesłał mu skan umowy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje;
Na samym początku podkreślenia wymaga, że pomimo udzielenia skarżącemu informacji publicznej przed terminem rozprawy sądowej, Sąd nie mógł umorzyć w całości postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego. Obecne brzmienie przepisu art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej p.p.s.a.), stanowiącego podstawę orzekania przez sąd przy uwzględnianiu skargi na bezczynność organu, nakłada na sąd obowiązek nie tylko zobowiązania bezczynnego organu do załatwienia sprawy, ale również wypowiedzenia się, czy bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Wydanie przez organ decyzji po wniesieniu do sądu skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego, nie powoduje, stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12).
Przytoczona regulacja znajduje zastosowanie również przy rozpatrywaniu skargi na bezczynność organu w załatwianiu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W postępowaniu przed sądem administracyjnym taka skarga podlega bowiem rozpoznaniu przy stosowaniu art. 149 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe oraz fakt, że skarżący nie cofnął skargi, Sąd zobowiązany był do merytorycznego wypowiedzenia się w sprawie w części objętej wyrokowaniem. Bezprzedmiotowe w sprawie stało się bowiem jedynie zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony o udzielenie żądanej informacji publicznej, skoro ta została skarżącemu udostępniona po wniesieniu skargi. W tym zakresie Sąd kierując się treścią art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania sądowego.
W ocenie Sądu, udzieleniem informacji organ potwierdził, że informacja o zakresie obsługi prawnej gminy, mieściła się w przedmiotowo – podmiotowym zakresie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782; dalej: u.d.i.p.). Taka ocena wniosku strony nie nasuwa wątpliwości Sądu co do jej zgodności z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Udzielenie informacji powinno było nastąpić w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. wynoszącym – co do zasady – 14 dni od dnia złożenia wniosku. Zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudostępnienie informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. oznacza, że podmiot ten pozostaje w bezczynności (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05).
W okolicznościach niniejszej sprawy załatwienie wniosku o udzielenie informacji publicznej nastąpiło po upływie ustawowych 14 dni. Odpowiedź organu udzielona skarżącemu w dniu 27 sierpnia 2014 r. nie była pełną informacją publiczną, gdyż nie załączono do niej wnioskowanej umowy.
Oceniając charakter bezczynności Sąd uznał, że nie można jej przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa, co nie znaczy, że każda nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiałoby racjonalności przepisu art. 149 p.p.s.a., nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności czy przewlekłości postępowania. W okolicznościach niniejszej sprawy Wójt Gminy K. udzielił częściowo informacji w terminie 8 dni od wpływu żądania skarżącego, będąc jednak w błędnym przekonaniu, że przesłał ww. również umowę zawartą w dniu [...] stycznia 2013 r. przez Gminę z P. Sp.zo.o. oraz P. L. Spółka Komandytowa w zakresie zastępstwa procesowego. Dlatego Sąd uznał, że bezczynność nie nosiła cechy rażącego naruszenia prawa.
O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490, j.t.).