Uzasadnienie
W. P. złożył 22 listopada 2020 r. skargę na bezczynność Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w B. P. w przedmiocie przekazania odwołania. Wyjaśnił, że decyzją z [...] października 2020 r. znak [...] Kierownik GOPS orzekł w przedmiocie prawa do świadczeń wychowawczych na dzieci na okres zasiłkowy 2018/2021. W dniu 8 listopada 2020 r. wniósł odwołanie. Od tej daty minęło ponad 7 dni i do dnia wniesienia skargi nie otrzymał od organu pierwszej instancji informacji o przekazaniu odwołania organowi wyższej instancji, mimo obowiązku wynikającego z art. 133 K.p.a.
W odpowiedzi na skargę Kierownik GOPS wniósł o uznanie skargi za nieuzasadnioną. Wyjaśnił, że nie dysponuje aktami, które 13 listopada 2020 r. zostały przekazane wraz z odwołaniem do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Był to okres licznych zachorowań związanych z pandemią, kierowania pracowników na kwarantanny, dlatego nie doszło do przesłania stronie informacji o przekazaniu odwołania organowi wyższej instancji, która to czynność jednak nastąpiła. Odpis pisma przekazującego odwołanie skarżący otrzymał 30 listopada 2020 r. (załączono potwierdzenie w postaci Urzędowego Poświadczenia Doręczenia).
Zarządzeniem z 11 grudnia 2020 r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia przez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia do właściwego organu.
W odpowiedzi na to wezwanie skarżący przesłał "Odpowiedź", do której dołączono pismo z 14 grudnia 2020 r. zatytułowane "Ponaglenie", kierowane do SKO w B. za pośrednictwem Wójta Gminy B. P. oraz Urzędowe Poświadczenie Przedłożenia, z którego wynika wniesienie ponaglenia w dniu 14 grudnia 2020 r. (k. 26).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako złożona bez wyczerpania środka zaskarżenia w postaci ponaglenia.
Zgodnie z art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej: P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka; przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Stosownie zaś do treści art. 37 § 1 K.p.a., stronie służby ponaglenie, jeśli nie załatwiono sprawy w terminie przewidzianym przepisami.
Powyższe oznacza, że w przypadku skargi na bezczynność powinna być ona poprzedzona wyczerpaniem środka zaskarżenia w postaci ponaglenia, który to środek zaskarżenia – jak jednoznacznie wynika z art. 52 § 1 P.p.s.a. – powinien być wniesiony przed wniesieniem skargi ("skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia").
Z akt wynika, że skargę na bezczynność skarżący wniósł 22 listopada 2020 r., natomiast "Ponaglenie" przedłożył organowi odwoławczemu za pośrednictwem organu pierwszej instancji 14 grudnia 2020 r. W konsekwencji nie można przyjąć, że ponaglenie poprzedziło wniesienie skargi do sądu, bowiem było późniejsze.
Mając powyższe na uwadze orzeczono o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.