Uzasadnienie
Skarżący K. M. złożył jeden egzemplarz skargi w kilku odrębnych sprawach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, załączając oryginał skargi do sprawy wymienionej(oznaczonej) jako pierwsza, uznał za stosowne stworzenie mu warunków (ułatwienie) dla uczynienia zadość żądaniu uzupełnienia braku, poprzez częściowe uzupełnienie braków pisma (sporządzenie kserokopii pisma do innych spraw) we własnym zakresie, a mianowicie przez kancelarię sądu. Z oczywistych względów Sąd nie mógł już we własnym zakresie uzupełnić braku w zakresie własnoręcznego podpisu skarżącego na sporządzonej fotokopii skargi w niniejszej sprawie.
Z uwagi na fakt, że skarżący składając skargi, czyni zarzuty wielu rozstrzygnięciom organów, których później często nie podtrzymuje - Sąd uznał za stosowne, zgodnie z konstytucyjną zasadą jawności postępowania, wezwać go do własnoręcznego podpisania skargi na rozprawie. (dowód: protokół rozprawy z dnia 14.07.2005 r.).
Na wielokrotne pytania przewodniczącego składu orzekającego, czy skarżący zechce podpisać skargę, skarżący nie udzielił odpowiedzi na pytanie czyniąc zarzut Sądowi, że skarga nie powinna znaleźć się na wokandzie (!)
W tej sytuacji przewodniczący zamknął rozprawę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Sąd zauważa, że skarga jest pismem procesowym, inicjującym postępowanie sądowoadministracyjne. Tak więc musi ona czynić zadość przepisom ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zarówno co do formy, jak i co do treści. Wymogi formalne dla skargi, w każdej odrębnej i konkretnej sprawie, są te same co dla każdego pisma procesowego. W myśl art. 46§1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - każde pismo procesowe powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpis zalicza się więc do istotnych i niezbędnych wymogów formalnych skargi.
Podpis w znaczeniu powszechnie używanym jest to napisany lub uwierzytelniony znak ręczny (odcisk palca). Przepisy prawne, a w szczególności przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie dają podstaw do nadania pojęciu "podpis" odmiennego znaczenia od powszechnie używanego.
Dlatego też nie jest podpisem, w rozumieniu art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podpis wypisany maszyną, odciśnięty stemplem, odbity z matrycy itp. Natomiast jest podpisem znak własnoręczny, choćby w konsekwencji nie spowodował on zamierzonego skutku prawnego, np. z powodu jego sfałszowania.
Pisma procesowe składa się w sądzie w oryginale, co wynika z treści art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który nakazuje dołączyć do nich odpisy dla doręczenia ich uczestniczącym w sprawie osobom. Oryginał zaś pisma, sporządzony do każdej odrębnej i konkretnej sprawy, musi być podpisany - obojętne czym - ale własnoręcznie. Za stronę, która nie może się podpisać, podpisuje pismo osoba przez nią upoważniona, z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Przez wyrażenie "podpisać się" należy rozumieć własnoręczne podpisanie.
Nie ma też żadnych uzasadnionych powodów, aby podpis w rozumieniu przepisów procesowych rozumieć inaczej niż podpis w rozumieniu przepisów prawa cywilnego materialnego.
Kodeks cywilny w art. 78 wyraźnie stanowi, że do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli.
Z tych względów należy kategorycznie stwierdzić, że odtworzony mechanicznie na piśmie procesowym, a tym bardziej na skardze, podpis(fotokopia) nie czyni zadość wymogowi, określonemu w art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Art. 58 § 1 pkt 3 i ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – zobowiązuje sąd do odrzucenia skargi, w wypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej istotnych braków formalnych.
Skarżący, mimo pouczenia i wezwania go na rozprawie, nie uzupełnił postulowanego istotnego braku formalnego skargi pomimo braku ku temu jakichkolwiek obiektywnych przeszkód, a nawet zarzucił Sądowi że sprawa nie powinna być na wokandzie w sytuacji, gdy to sekretariat sądowy sporządził (z grzeczności) kserokopie skargi, do czego formalnie powinien być zobowiązany skarżący.
Takie zachowanie skarżącego wskazuje na to, że nie jest on zainteresowany dalszym popieraniem skargi i rezygnuje z dochodzenia swych racji na drodze sądowej.
Brak jest przepisu prawa, który pozwalałby Sądowi na rozpoznane żądania skarżącego wbrew jego woli, która przecież najpełniejszy swój wyraz znajduje w widniejącym pod żądaniem podpisie. Te okoliczności czynią również skargę niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w kontekście art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku był zobligowany do odrzucenia skargi K. M.