Uzasadnienie
Stowarzyszenie F. Z. w B., skargą z dnia 19 marca 2008r., zarzuciło Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B. bezczynność polegającą na nierozpoznaniu wniosków o wyłączenie organu – SKO w B. i Urzędu Miasta od załatwienia spraw dotyczących kampusu Uniwersytetu w B. W uzasadnieniu podali, że pracownicy Kolegium i Urzędu Miasta mogą być związani np. z Uniwersytetem w B., co zaprzecza ich obiektywności.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie i podniósł, że zarzut bezczynności organu odnosić się musi do indywidualnej sprawy administracyjnej lub konkretnej czynności, której organ nie wykonał, a był zobowiązany do jej wykonania na podstawie przepisów prawa. Skarżący nie określił w jakiej konkretnie sprawie administracyjnej Kolegium dopuściło się bezczynności, ani też na czym ta bezczynność miałby polegać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako "niedopuszczalna z innych przyczyn".
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1 – 4a artykułu 3 § 2 w/w. ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. W myśl tego przepisu zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów i czynności oraz interpretacji prawa podatkowego.
Postanowienie wydane w przedmiocie wyłączenia pracownika jak i organu nie kończy postępowania ani też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej co do jej istoty. Na postanowienie to nie służy również zażalenie albowiem, zgodnie z treścią art. 141§1 kpa prawo zażalenia na postanowienie przysługuje tylko w przypadku gdy tak stanowi kodeks postępowania administracyjnego. W przypadku postanowień wydanych na podstawie art. 24 i 25 kpa kodeks nie przewiduje prawa zażalenia.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji. O wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, przyznanych ustanowionemu z urzędu radcy prawnemu, Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 250 w/w ustawy oraz przepisów § 2 ust. 3, § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.). Obejmują one opłatę ze czynności radcy prawnego w kwocie 240 zł powiększoną o należny podatek od towarów i usług, wyliczony według 22% stawki w kwocie 52,80 zł.