Uzasadnienie
Skargą z dnia 25 maja 2009 r. H. S., działająca przez pełnomocnika małżonka J. S., zarzuciła P. Urzędowi Wojewódzkiemu oraz Starostwu Powiatowemu w B. działanie w porozumieniu i niedopuszczenie do wszczęcia postępowania na wniosek skarżącej. Skarga na bezczynność Starosty B. została wpisana w repertorium tut. Sądu pod numerem II SAB/Bk 33/09. Zdaniem Skarżącej bezczynność organu rażąco narusza art. 45 pkt 1 Konstytucji oraz art. 6,7,8,9,28,61,123,124,227 i art. 233 k.p.a. W uzasadnieniu skargi podano przebieg wymiany pism pomiędzy skarżącą a organami. W konkluzji skargi podniesiono, że skarżąca nie otrzymała rozstrzygnięcia w sprawie skargi pomimo upływu terminu wymienionego w art. 35 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "k.p.a.", jak również nie wszczęto postępowania - zgodnie z art. 61 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzuceniu albo oddalenie.
Na rozprawie przed tut. Sądem, w dniu 25.08.2009 r., pełnomocnik skarżącej doprecyzował żądanie, stwierdzając że skarży bezczynność wojewody polegającą na, że organ ten nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie wydał decyzji w sprawie zwrotu gospodarstwa rolnego przejętego na rzecz Skarbu Państwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżącą służącego jej w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami k.p.a., jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 k.p.a. Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym przypadku do właściwego ministra – zgodnie z art. 17 pkt 2 k.p.a.
Z akt sprawy nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło opisane w art. 37 § 1 k.p.a. zażalenie skarżącej na bezczynność Wojewody P. do właściwego ministra (Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi). W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.