Uzasadnienie
E. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na przewlekłość postępowania Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Okręgowej Izby A. w B. w przedmiocie popełnienia przewinienia zawodowego przez farmaceutę. W uzasadnieniu podała, że w marcu 2011 roku w aptece w Ł. został wydany niezgodnie z receptą lek dla jej 5-miesięcznego dziecka. O zaistniałym zdarzeniu skarżąca poinformowała Wojewódzki Inspektorat Farmaceutyczny w B., który podczas kontroli w dniu [...] kwietnia 2011r. potwierdził nieprawidłowość wydania leku i skierował sprawę do Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy Okręgowej Izbie A. w B. Dalej skarżąca wskazała na przewlekłość postępowania Okręgowego Rzecznika, który dopiero po interwencji Naczelnego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Naczelnej Izby A. w W., tj. po upływie przeszło trzech lat, udostępnił postanowienie z dnia [...] października 2011r. o umorzeniu wszczętego postępowania wobec kierownika przedmiotowej apteki.
Wyjaśniła, że pomimo, iż Naczelna Izba A. postanowieniem z dnia [...] września 2014r. nr [...] uchyliła zaskarżone postanowienie, to dnia dzisiejszego Okręgowy Rzecznik nie wydał żadnego rozstrzygnięcia w prowadzonej sprawie. Ponadto pomimo wyznaczenia przez Naczelną Izbę A., ostatecznego terminu do złożenia pisemnego wyjaśnienia co do prowadzonego postępowania Skarżąca nie otrzymała żadnej informacji na jakim etapie jest prowadzone postępowanie.
W odpowiedzi na skargę Rzecznik Okręgowej Izby A. podała, że cała procedura postępowania wyjaśniającego została przeprowadzona zgodnie z terminami, o których mowa w ustawie z dnia 19 kwietnia 1991r. o izbach aptekarskich oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 31 marca 2003r. w sprawie postępowania w sprawach odpowiedzialności zawodowej farmaceutów, a akta sprawy wraz z wnioskiem o ukaranie obwinionej farmaceutki zostały przesłane do Sądu A. w B. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu, bowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne.
Badanie merytoryczne skargi poprzedza analiza jej dopuszczalności pod względem formalnym. Dlatego też Sąd zobligowany jest do zbadania czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Na podstawie art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sąd obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest przewlekłość Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej przy Okręgowej Izbie A. w B. w postępowaniu w przedmiocie popełnienia przewinienia zawodowego przez farmaceutę. Odpowiedzialność zawodowa farmaceuty została uregulowana w rozdziale 5 ustawy z 19 kwietnia 1991r. o izbach aptekarskich (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1429 ze zm). Jednakże żaden z przepisów ww. ustawy nie poddaje kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania zawodowego w stosunku do farmaceuty. Stosownie bowiem do treści art. 46b w/w ustawy od prawomocnego orzeczenia wydanego przez Naczelny Sąd A. w drugiej instancji, kończącego postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej 1) osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, której dobro prawne zostało bezpośrednio naruszone lub zagrożone działaniem lub zaniechaniem farmaceuty i która wniosła skargę do rzecznika odpowiedzialności zawodowej, 2) obwinionemu farmaceucie, 3) Naczelnemu Rzecznikowi Odpowiedzialności Zawodowej, 4) ministrowi właściwemu do spraw zdrowia, 5) Prezesowi Naczelnej Rady A.; przysługuje kasacja do Sądu Najwyższego.
Jak stanowi natomiast art. 62 w/w ustawy w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997r. kodeks postępowania karnego oraz ustawy kodeks karny.
Analizując powyższe regulacje Sąd orzekający w niniejszej sprawie doszedł do wniosku, że przepisy ustawy o izbach aptekarskich nie poddają kontroli sądu administracyjnego jakiegokolwiek stadium postępowania w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej farmaceuty lub czynności związanych z takim postępowaniem. Z przywołanych regulacji wynika natomiast wyraźnie właściwość Sądu Najwyższego do rozpatrzenia kasacji od orzeczeń wydanych przez Naczelny Sąd A. Konkludując należy stwierdzić, że skoro postępowanie prowadzone w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej farmaceuty nie podlega kontroli sądów administracyjnych, to skargę na przewlekłość okręgowego rzecznika w postępowaniu prowadzonym w tym przedmiocie należy uznać za niemieszczącą się we właściwości sądu administracyjnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, wskazana w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., jest dopuszczalna wyłącznie w zakresie, w jakim przysługuje skarga do sądu administracyjnego na akty lub czynności określone w art. 3 § 2 pkt 1-4a (por. J. Drachal, M. Jagielska, R. Stankiewicz /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 2 wydanie, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2013).
W tym miejscu należy powołać się też na pogląd zaprezentowany przez tutejszy Sąd w postanowieniu z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt II SA/Bk 25/04, zgodnie z którym postępowania w sprawach dyscyplinarnych podlegają kognicji sądu administracyjnego tylko wtedy, gdy przepisy szczególne na to pozwalają.
Reasumując przyjąć należy, że skoro skarga E. K. została wniesiona w sprawie, która nie jest objęta kognicją sądu administracyjnego, to podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.