Uzasadnienie
W dniu 6 maja 2011 r. S. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. w przedmiocie wydania kserokopii dokumentu.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w H. wniósł o jej oddalenie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 maja 2011 r. wezwano skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi, pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wykazanie w terminie 7 dni, że przed jej wniesieniem skarżący składał do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 czerwca 2011 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 9). W wyznaczonym terminie, tj. do 8 czerwca 2011 r., skarżący nie zadośćuczynił powyższemu wezwaniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest środkiem zaskarżenia przewidzianym w art. 52 § 1 p.p.s.a., który skarżący musi wyczerpać, by móc skutecznie wnieść skargę do sądu administracyjnego.
W sprawie niniejszej skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi wyczerpał opisany wyżej tryb zażaleniowy. Skarga podlega zatem odrzuceniu jako niedopuszczalna w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji