Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 4 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Bk 33/15

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem zawartym w pkt 3 wyroku z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Bk 33/15 zasądził od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej G. M. kwotę 357 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego w sprawie ze skargi G. M. na bezczynność P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. w przedmiocie wydania z akt sprawy uwierzytelnionej kopii dokumentu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej "p.p.s.a.") w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461).

Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł pełnomocnik skarżącej domagając się zmiany zaskarżonego wyroku w pkt 3 i zasądzenia na rzecz skarżącej kwoty nie mniejszej niż 680 zł, uwzględniającej koszty wpisu sądowego, koszty sporządzenia uzasadnienia wyroku oraz koszty zastępstwa skarżącej przez pełnomocnika w trakcie dwóch postępowań przed WSA w Białymstoku (zakończonego wyrokiem WSA w Białymstoku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II SAB/Bk 90/13 i drugiego zakończonego wyrokiem z dnia 17 lipca 2015 r., sygn. akt II SAB 33/16). Pełnomocnik wskazał, że w obu postępowaniach brał udział.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 23 października 2015 r., sygn. akt I OZ 1363/15 uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w zaskarżonym postanowieniu brak jest szczegółowego uzasadnienia wysokości zasądzonych kosztów sądowych, co uniemożliwia dokonanie oceny, czy koszty te mogą być uznane za zgodne z prawem. Na tej podstawie NSA zalecił Sądowi I instancji szczegółowe rozważenie tej kwestii poprzez ustosunkowanie się do wniosku skarżącej zawartego w piśmie z dnia 18 czerwca 2015 r. i ustaleniu należnych kosztów, które zdaniem Sądu były niezbędne do celowego dochodzenia przez skarżącą swoich praw (art. 200 p.p.s.a.). Zalecono jednocześnie, aby przy rozpoznawaniu wniosku WSA miał na uwadze postanowienie w przedmiocie kosztów postępowania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2015 r. i jego motywy w zakresie poszczególnych składników zasądzonej kwoty. Zasądzona kwota, zdaniem NSA, winna też obejmować koszty postępowania zażaleniowego, o ile koszty te uznane zostały za niezbędne do celowego dochodzenia praw skarżącej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje

Zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przepis art. 200 p.p.s.a. stanowi, że w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że w razie ponownego rozpoznania sprawy przez sąd pierwszej instancji na skutek uwzględnienia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny stronie reprezentowanej przez zawodowego pełnomocnika przysługuje zwrot kosztów obejmujący dodatkowe odrębne wynagrodzenie tegoż pełnomocnika za udział przed sądem pierwszej instancji rozpoznającym ponownie daną sprawę.

Takie stanowiska wyrażono m.in. w postanowieniach NSA: z dnia 11 grudnia 2013 r. sygn. I OZ 1179/13, z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. II FZ 25/14, czy też z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. I GZ 493/14 – wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Tak więc kierując się wykładnią powyższych przepisów zawartą w przytoczonym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2015 r. sygn. akt I OZ 1363/15 należało zasądzić od P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz skarżącej, reprezentowanej przez pełnomocnika, kwotę 717 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, na którą składają się:

1. - kwota 100 zł wpisu sądowego wyliczonego na podstawie § 2 ust.1 pkt. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.);
2. - kwota 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa;
3. - kwota 240 zł kosztów zastępstwa, wyliczonych na podstawie § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461);
4. - kwota 240 zł kosztów zastępstwa adwokata po ponownym rozpoznaniu sprawy przed sądem pierwszej instancji;
5. - kwota 120 zł kosztów postępowania zażaleniowego (§ 18 ust. 1 pkt. 2 lit. d) cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.).

Ustosunkowując się natomiast do wniosku o zwrot opłaty kancelaryjnej za sporządzenie odpisu wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. z uzasadnieniem w kwocie 100 zł należy stwierdzić, iż w/w opłata została już zasądzona na rzecz skarżącej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 kwietnia 2015 r.

W tych okolicznościach, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, orzeczono jak w sentencji.