Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstokuz 13 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Bk 36/21

Uzasadnienie

W dniu [...] marca 2021 r. M. Ł. złożył elektronicznie do Komendy Powiatowej Policji w H. wniosek o udzielenie informacji publicznej w zakresie:

1. 1. Czy standardem w mieście H., które mieni się "Bramą do Puszczy B." jest to, że funkcjonariusze na widok osób wysiadających z samochodów na innych numerach rejestracyjnych niż lokalne zwracają się do nich słowami "Czego tu przyjechaliście?". Czy zdaniem KPP są to działania, które mają zachęcać ludzi z innych regionów do odwiedzania Waszego miasta? Jakie działania ma w związku z tym podjąć kierownictwo KPP w stosunku do funkcjonariuszy.
2. 2. Czyją inicjatywą było, iż na zgromadzeniu w dniu [...].02.2021 r. o godzinie 11:00 pod kościołem pw. [...] pojawiły się pracownice Sanepidu? Sanepidu czy Policji?
3. 3. Czy pracownice Sanepidu były również obecne na zgromadzeniu w dniu [...].02.2021 r. o godz. 12:00 na parkingu przy ul. [...].?
4. 4. Ile zgromadzeń publicznych od początku pandemii (marzec 2020 - marzec 2021) zabezpieczała/obserwowała KPP w H.?
5. 5. Na ilu z tych zgromadzeń były obecne pracownice Sanepidu na prośbę KPP w H.?
6. 6. Czy standardem w mieście H. jest to, że funkcjonariusze drogówki patrolujący ulice wygłaszają przez megafony w radiowozach komunikaty wzywające do przestrzegania obostrzeń obowiązujących w czasie pandemii? Czy też policja zrobiła wyjątek tylko na czas "eskortowania" uczestników zgromadzenia spod kościoła na skwer dr D. W. idących chodnikiem ulicy [...] w dniu [...].02.2021 r.?
7. 7. Czy podczas legalnego zgromadzenia na skwerze [...] funkcjonariusze zabezpieczający zgromadzenie słyszeli jak organizatorzy apelowali o przestrzeganie obostrzeń w czasie pandemii? Jeżeli tak, to w jakim celu funkcjonariusz niczym herold powtarzał identyczne komunikaty przez megafon w 4 rogach zgromadzenia?
8. 8. Czy są jakieś wytyczne odnoście częstości powtarzania przez policjantów komunikatów "antycovidowych" (np. co 1 minutę, co 5 minut)? Jeżeli tak, to z jakiego aktu prawnego to wynika?
9. 9. Jeżeli nie ma aktu prawnego, który by regulował częstotliwości powtarzania komunikatów, to czy częstotliwość powtarzania komunikatów oraz ich głośność wynikała z własnej inicjatywy policjantów w radiowozie zaparkowanym na ul. [...], czy też robili to na wniosek dowódcy zabezpieczającego akcję?

Po rozwiązaniu zgromadzenia przez organizatorów funkcjonariusze rozpoczęli legitymowanie osób przebywających a nawet tylko przechodzących (sic) przez skwer [...]. Podstawą faktyczną tej procedury było rzekome wykroczenie: "Uczestnictwo w zgromadzeniu powyżej 5 osób." M.in. mówi o tym funkcjonariusz W. na filmie https://...). W związku z tym mam następujące pytania:

1. 10. Proszę wskazać akt prawny, który zabrania uczestnictwa w zgromadzeniu powyżej 5 osób na który powołuje się funkcjonariusz W. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia z dnia 21 grudnia 2020 (z późniejszymi zmianami) w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii w paragrafie 28 mówi o zakazie organizowania zgromadzeń, imprez spotkań lub zebrań, a nie o zakazie uczestnictwa. Jeżeli takowego aktu prawnego nie ma, to w takim razie mamy tu do czynienia z przestępstwem z art. 231 Kodeksu Karnego przez tego funkcjonariusza, a także przez innych funkcjonariuszy, którzy powoływali się na "uczestnictwo". W związku z tym, jakie działania ma zamiar podjąć kierownictwo KPP w stosunku do funkcjonariuszy łamiących prawo?
2. 11. Jeżeli powodem zakucia w kajdanki, zatrzymania i doprowadzenia na komendę policji osoby z w/w filmu była jej niechęć do wylegitymowania się, a działania funkcjonariuszy były prowadzone zgodnie z prawem, to dlaczego odstąpiono od tej procedury (legitymowania) w stosunku do ludzi otoczonych przez kordon funkcjonariuszy na chodniku od ul. [...] https://... (9:30)? Czyli znowu art. 231 - niedopełnienie obowiązków. W związku z tym, jakie działania ma zamiar podjąć kierownictwo KPP w stosunku do funkcjonariuszy, którzy ewidentnie nie dopełnili obowiązków w stosunku do osób popełniających wykroczenie?
3. 12. Jeżeli powodem legitymowania ludzi po rozwiązaniu zgromadzenia były inne przesłanki np. zbyt duża ilość uczestników zgromadzenia, to czyż powinnością funkcjonariusza nie powinna być błyskawiczna reakcja na wykroczenie i na mocy art. 25 ust. 2 Prawo o zgromadzeniach (Funkcjonariusz Policji może zwrócić się do przedstawiciela organu gminy o rozwiązanie zgromadzenia w przypadku wystąpienia okoliczności, o których mowa w ust.

1. 1. Dz. U. 2015, poz. 1485, ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach) polecenie organizatorom rozwiązania zgromadzenia. M.in. o takiej reakcji mówi m.in. funkcjonariusz P. https://... (1:04) "Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa policjant reaguje na stwierdzone wykroczenie". Dlaczego więc w tych pandemicznych czasach, gdy wirus nie czeka tylko atakuje od razu, funkcjonariusze nie zareagowali błyskawicznie na wykroczenie i nie polecili organizatorom rozwiązać zgromadzenie? Mamy tu ewidentne więc niedopełnienie obowiązków (art. 231 KK). W związku z tym, jakie działania ma zamiar podjąć kierownictwo KPP w stosunku do funkcjonariuszy którzy nie dopełnili swoich obowiązków?
2. 13. Dlaczego nie zostały wylegitymowane i nie postawiono zarzutów "uczestnictwo w zgromadzeniu powyżej 5 osób" osobom zgromadzonym pod KPP w H. oczekującym na uwolnienie zatrzymanych osób? (W załączeniu zdjęcie) Czy o zaistniałej sytuacji KPP powiadomiła PSSE w H.? W związku z tym, jakie działania ma zamiar podjąć kierownictwo KPP w stosunku do funkcjonariuszy, którzy ewidentnie nie dopełnili swoich obowiązków?

Odpowiedź proszę przesłać na email [...].

W dniu 8 kwietnia 2021 r. M. Ł. wniósł, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, skargę na bezczynność Komendanta Policji Powiatowej w H. w zakresie nierozpoznania jego wniosku z dnia [...] marca 2021 r. Zarzucił organowi naruszenie:

1. 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
2. 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia jego wniosku z dnia [...] marca 2021 r.

W uzasadnieniu skargi skarżący opisał czego dotyczył wniosek i wyjaśnił, że termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. W terminie tym organ nie ustosunkował się zaś do wniosku.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2021 r. Komendant Powiatowy Policji w H. zawiadomił skarżącego (elektronicznie) o sposobie załatwienia jego wniosku z dnia [...] marca 2021 r. w trybie art. 35 k.p.a. i art. 244 § 2 k.p.a. W piśmie tym organ wyjaśnił, że w związku z występującym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej stanem epidemii wywołany zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 policjanci Komendy Powiatowej Policji w H. realizujący zadania w służbie zewnętrznej otrzymali przygotowane komunikaty głosowe z poleceniem ich rozpowszechniania podczas realizowanej służby. Działanie to ma na celu podnoszenie świadomości obywateli oraz oddziaływanie prewencyjne celem zapobiegania rozprzestrzenianiu się wirusa. Zadania te są prowadzone długofalowo i zostały wdrożone już na początku 2020 r. Sposób i zakres podawania wskazanych treści nie został unormowany w aktach prawa powszechnie obowiązującego. Indywidualna ocena bieżącej sytuacji przez policjanta wpływa na sposób podawania komunikatów i ich częstotliwość.

Dalej organ wskazał, że w zakresie pytania o "organizowanie zgromadzeń", rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, utraciło moc w dniu 26 lutego 2021 r. Nie sposób zatem odnosić się do uregulowań prawnych, które nie obowiązywały w dniach 27 i 28 lutego 2021 r.

Komendant wyjaśnił też, że organem właściwym do rozpatrzenia wskazanych przez skarżącego czynów z art. 231 kodeksu karnego jest prokurator, zaś materiał zgromadzony w trakcie prowadzonych przez Policję czynności w dniach 27 - 28 lutego 2021 r. został przesłany do Prokuratury Rejonowej w H. oraz do Sądu Rejonowego w B. VII Zamiejscowego Wydziału Karnego w H. celem zbadania zasadności, legalności oraz prawidłowości wykonanych czynności. Prowadzone w Komendzie Powiatowej Policji w H. czynności w sprawach o wykroczenia są w trakcie realizacji, a zgromadzony materiał dowodowy poddawany jest analizie pod kątem możliwości dalszego wykorzystania procesowego również w zakresie odpowiedzialności osób zebranych przed budynkiem jednostki Policji.

Zdaniem organu prowadzone przez policjantów czynności nie ograniczały się jedynie do ujawniania przestępstw, wykroczeń i ich sprawców, ale miały również na celu ustalenie świadków i uczestników zgromadzeń do dalszych czynności procesowych. Oprócz wskazanej podstawy faktycznej legitymowanie "uczestników zgromadzenia powyżej 5 osób" miało także swoją podstawę prawną wynikającą z art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji, który mówi, że "Policjanci wykonując czynności mają prawo legitymowania osób w celu ustalenia ich tożsamości". Zgodnie z § 6 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 lutego 2020 roku w sprawie postępowania przy wykonywaniu niektórych uprawnień policjantów "w przypadku, gdy osoba legitymowana jest znana osobiście policjantowi, ustalenie jej tożsamości nie wymaga legitymowania."

Organ wskazał też, że odnosząc się do poruszonych kwestii wydarzeń z dnia 27 lutego 2021 r. należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 25 ust. 2 ustawą z dnia 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach, "funkcjonariusz Policji może zwrócić się do przedstawiciela organu gminy o rozwiązanie zgromadzenia (...)", nie ma prawa natomiast "polecić organizatorom" jego rozwiązanie.

W zakresie wskazanych przez wnioskodawcę terminów (marzec 2020 - marzec 2021) Komendant poinformował, że policjanci Komendy Powiatowej Policji w H. zrealizowali sześć zabezpieczeń dla wydarzeń odbywających się na terenie miasta H. zakwalifikowanych jako zgromadzenia zgodnie z ustawą z dnia 24 lipca 2015 roku Prawo o zgromadzeniach. Natomiast Pracownicy Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w H. na wniosek tutejszej jednostki obecni byli na dwóch zawiązanych zgromadzeniach oraz na dwóch które się nie odbyły.

Ponadto organ poinformował, że funkcjonariusze Policji realizują swoje obowiązki zgodnie z przepisami prawa ze szczególnym uwzględnieniem ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. Zgodnie z art. 14 ust. 3 wskazanej ustawy oraz Zarządzeniem 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" funkcjonariusze w toku wykonywanych czynności służbowych mają obowiązek respektowania godności ludzkiej, przestrzegania i ochrony praw człowieka oraz przestrzeganie zasad etyki zawodowej. W związku z powyższym zgodnie z uprawnieniami przysługującymi osobie, względem której podjęto czynności służbowe przysługuje wnioskodawcy prawo złożenia zażalenia na sposób przeprowadzenia czynności, a także zgodnie z art. 221 Kodeksu postępowania administracyjnego, prawo do złożenia skargi.

Na koniec organ wyjaśnił, że realizacja czynności wykonywanych przez pracowników "Sanepidu" wynika z zakresu ich uprawnień i obowiązków. Instytucją uprawnioną do udzielenia informacji o realizowanych czynnościach na terenie miasta H. jest Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w H. (17-[...] H. ul. P.). W związku z powyższym wnioskodawca może wnieść odrębne podanie do wskazanego organu o udzielenie odpowiedzi na nurtujące go pytania. Pomimo tego Komendant przesłał kopię wniosku do w/w Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej.

W odpowiedzi na skargę (pismo z dnia [...] kwietnia 2021 r.) Komendant wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że udzielił drogą elektroniczną odpowiedzi na zadane mu pytania na podstawie art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wskazał ponadto, że nadawca w korespondencji nie wskazał innych aktów szczególnych, na podstawie i w trybie których żąda udzielenia mu odpowiedzi na wniesione pytania. W związku z powyższym przeanalizowano przesłaną treść i stwierdzono zasadność wdrożenia przepisów i terminów określonych przez kodeks postępowania administracyjnego. Udzielając odpowiedzi wypełniono dyspozycję art. 61 Konstytucji RP.

Zdaniem Komendanta przesłane przez skarżącego pytania tworzą ciąg myślowy i odniesienia do innych pytań zawartych w przesłanej korespondencji. Udzielenie odpowiedzi na poruszone zagadnienia wymagały rozpatrzenia w ujęciu "całościowym" oraz dokonania ustaleń w zakresie wskazanych okoliczności. Rozpatrywanie każdego z pytań indywidualnie uniemożliwiłaby kompleksowe przedstawienie stanowiska dla poruszonej tematyki. Ponadto wskazana w skardze na bezczynność ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w art. 3 określa uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej (...), wglądu do dokumentów urzędowych, dostępu do posiedzeń (...), natomiast w art. 6, jaka informacja publiczna podlega udostępnieniu w szczególności oraz czym jest dokument urzędowy w rozumieniu wskazanej ustawy. Tak więc żądane przez skarżącego informacje istnieją w pamięci organu i poszczególnych policjantów Komendy Powiatowej Policji w H. i nie zostały utrwalone w jakiejkolwiek formie, aby można było w sposób niebudzący wątpliwości odczytać ich treść.

W ocenie organu żądane informacje nie miały waloru informacji publicznej, gdyż do jej wytworzenia należało dokonać stosownych ustaleń w drodze poszukiwań i dociekań. Udzielenie informacji publicznej nie może polegać na odtwarzaniu sytuacji mających miejsce w przeszłości i nadawaniu im obecnie konkretnego znaczenia.

Ponadto w ocenie organu, skarżący przed wniesieniem skargi nie wniósł ponaglenia w trybie art. 37 § 1 k.p.a., co wydaje się być wymogiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania. Również w przedmiotowej sprawie nie istnieje w chwili obecnej bezczynność organu, ponieważ podjęto niezbędne czynności i udzielono odpowiedzi w trybie administracyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 i art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez rozpoznawanie skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Na mocy art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym.

W sprawie niniejszej podkreślenia wymaga, że wniosek z dnia [...] marca 2021 r. złożony został w trybie art. 61 Konstytucji RP, a zatem w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176; dalej: u.d.i.p.). Z art. 61 ust. 4 Konstytucji wynika bowiem jednoznacznie, że tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy. Pośród tych ustaw znajduje się zaś ustawa o dostępie do informacji publicznej. Tymczasem organ rozpoznał przedmiotowy wniosek w trybie przepisów art. 35 k.p.a. oraz art. 241 k.p.a. (organ wskazał art. 244 § 1 k.p.a.).

Zdaniem Sądu organ nie ma racji, gdyż we wniosku z dnia [...] marca 2021 r. postawione zostały konkretne pytania, na które organ winien udzielić stosownej odpowiedzi. Powyższe oznacza więc, że wniosek został rozpoznany w niewłaściwym trybie, co skutkuje twierdzeniem, że nie został rozpoznany właściwie. Ma zatem rację skarżący, że działanie organu naruszyło przepisy art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz przepisy art. 10 ust. 1 i art. 13 ust. 1 u.d.i.p., które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na samym początku zauważenia wymaga, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w zakresie udzielenia informacji publicznej nie musi być poprzedzona ponagleniem. Stąd stanowisko organu o odrzucenie skargi z uwagi na brak ponaglenia, jest niezasadne.

W tym miejscu podkreślenia wymaga, że bezczynność w prowadzeniu postępowania przez organ administracji publicznej, w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. ma miejsce wtedy, gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, zastosowanie mają przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa definiuje informację publiczną w art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 2, podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 ust. 1 - 3 oraz tryb jej udostępniania i ograniczenia w tym zakresie. I tak zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych.

Z kolei w świetle art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Z przepisów przedmiotowej ustawy wynika, że podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznej ma obowiązek podjąć określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p., tj. bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeśli wniosek dotyczy informacji będącej informacją publiczną organ ma obowiązek:

1. 1) udostępnić tę informację w formie czynności materialno – technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.),
2. 2) wydać na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzję o odmowie jej udostępnienia w razie uznania, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, np. wynikające z art. 5 u.d.i.p.,
3. 3) udzielić informacji, o których mowa w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p., wyjaśniając przyczyny braku możliwości udostępnienia informacji w terminie bądź zgodnie z wnioskiem, przy jednoczesnym wskazaniu, w jakim terminie (nie dłuższym jednak niż 2 miesiące), w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (w sytuacji powiadomienia wnioskodawcy o braku możliwości realizacji jego żądania w sposób lub w formie określonych we wniosku, ze wskazaniem innego sposobu lub formy bezzwłocznego udostępnienia informacji, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się - art. 14 ust. 2 u.d.i.p.),
4. 4) poinformować pisemnie wnioskodawcę, że nie posiada żądanej informacji,
5. 5) jeśli natomiast żądana informacja nie jest informacją publiczną, wystarczy że o fakcie tym organ powiadomi wnioskodawcę zwykłym pismem.

W sprawie niniejszej nie budzi wątpliwości, że Komendant Powiatowy Policji w H. jest podmiotem, w świetle art. 4 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., który mieści się w zakresie podmiotowym stosowania tej ustawy, w związku z czym zobowiązany jest do udostępniania posiadanych informacji, mających charakter informacji publicznych (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Oceniając natomiast aspekt przedmiotowy, tzn. czy żądana informacja stanowi informację publiczną, wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej określone jest w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Przy wykładni tych sformułowań należy kierować się treścią art. 61 Konstytucji RP, przewidującego prawo obywateli do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej i podmiotów wykonujących zadania publiczne. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 u.d.i.p.).

Nie można go zatem interpretować zawężająco. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 3 września 2007 r., sygn. akt IV SAB/Gl 28/07).

W ocenie Sądu z racji na fakt, że organ nie odpowiedział na wniosek skarżącego z dnia 22 marca 2021 r. w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, do czego był zobowiązany, Sąd na tym etapie postępowania nie jest uprawniony do zastąpienia organu w tych czynnościach i dokonania oceny żądań skarżącego w płaszczyźnie, które z tych żądań dotyczą informacji publicznych a które informacji niebędących informacjami publicznymi i w związku z tym, jak poszczególne żądania winne być przez organ potraktowane na gruncie przedmiotowej ustawy. Jest to bowiem rola i obowiązek organu, któremu organ nie sprostał.

Podkreślenia przy tym wymaga, że Sąd nie podziela stanowiska organu wynikającego pośrednio z odpowiedzi na skargę, że załatwienie wniosku skarżącego w trybie przepisów art. 241-247 k.p.a. może zastąpić załatwienie tego wniosku w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Inna jest bowiem płaszczyzna obu regulacji i inne ich cele. Konkluzja powyższa, w ocenie Sądu, jest w stanie faktycznym sprawy tym bardziej prawidłowa, gdy się zważy, że organ w ramach udzielonej odpowiedzi nie odniósł się do większości postawionych mu pytań (żądań udzielenia informacji publicznej). Stanął on bowiem na stanowisku, że "rozpatrywanie każdego z pytań indywidualnie uniemożliwiłoby kompleksowe przedstawienie stanowiska dla poruszonej tematyki". Tymczasem z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika, że organ ma się właśnie odnieść do każdego z żądań oddzielnie i podjąć względem nich określone w tej ustawie czynności, nawet jeśli żądane informacje nie stanowią informacji publicznej - w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p.

Sąd nie podziela także jako prawidłowego stanowiska organu, że dopiero w odpowiedzi na skargę odniósł się on częściowo do wniosku skarżącego jako do żądania udzielenia informacji publicznej i uznał, że niektóre z tych żądań (bez ich sprecyzowania) nie stanowią informacji publicznej. Wprawdzie udzielenie żądanych informacji publicznych (czy też poinformowanie, że żądane informacje informacjami publicznymi nie są) powinno się odbyć w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a zatem w sytuacji jego przekroczenia, im szybciej tym lepiej, jednakże w realiach niniejszej sprawy, z racji na wielość i zakres zadanych pytań, organ zobowiązany jest do kompleksowego odniesienia się do przedmiotowego wniosku i rozpoznania go wg. przewidzianych w ustawie rozstrzygnięć w zależności od tego, które z nich dotyczą informacji publicznych a które ich nie dotyczą.

W realiach niniejszej sprawy na wniosek skarżącego z dnia [...] marca 2021 r. organ w sposób nieprawidłowy odpowiedział dopiero w dniu [...] kwietnia 2021 r., czym naruszył również termin z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Z racji zaś na nieprawidłowy tryb udzielonej odpowiedzi oraz pozostawienie wielu pytań bez stosownej odpowiedzi przewidzianej pod rządami ustawy o dostępie do informacji publicznej, przyjąć trzeba, że organ popadł w bezczynność.

Mając wszystko powyższe na uwadze na mocy art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązano Komendanta Powiatowego Policji w H. do załatwienia wniosku skarżącego, w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi (art. 286 § 2 p.p.s.a.). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd stwierdził, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności (pkt 2 sentencji wyroku). Z kolei oceniając charakter zaistniałej bezczynności, jak tego wymaga art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd stwierdził, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3 sentencji wyroku). W tej mierze uwzględnić należało fakt, iż organ nie pozostawił wniosku skarżącego bez odpowiedzi, lecz się do niego szybko ustosunkował, a niezgodny z prawem sposób rozpoznania wniosku wynikał nie tyle z lekceważenia przepisów prawa, ile raczej z nieprawidłowej interpretacji przepisów.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis sądowy w kwocie 100 zł.