Uzasadnienie
A. W. wniósł do Sądu skargę na bezczynność Kierownika Urzędu do Sprawa Kombatantów i Osób Represjonowanych, polegającą na nierozpoznaniu jego wniosku o przyznanie świadczenia pieniężnego przewidzianego przepisami ustawy z 31 V 1996r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.). O przyznanie tego świadczenia wnioskodawca wystąpił pismem z 14 V 2002r. i do chwili wniesienia skargi do sądu nie uzyskał ostatecznej decyzji rozstrzygającej jego żądanie. Wprawdzie organ w dniu [...] VI 2004r. wydał decyzję odmawiającą przyznania przedmiotowego świadczenia, lecz wnioskodawca w dniu 5 VII 2004r. wystąpił o ponowne rozstrzygnięcie jego sprawy i zmianę tej decyzji. Do dnia wniesienia skargi do Sądu, to jest do dnia 10 XI 2004r., żądanie skarżącego nie zostało rozpoznane.
W odpowiedzi na tę skargę Kierownik Urzędu do Sprawa Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o umorzenie postępowania i stwierdził, że w dniu [...] X 2004r. rozpoznał wniosek skarżącego i zmieniając wcześniejszą, własną decyzję z [...] VI 2004r. przyznał skarżącemu przedmiotowe świadczenie w maksymalnym wymiarze. Decyzja ta została dołączona do akt.
Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż skarga stała się bezprzedmiotowa, co uzasadnia umorzenie postępowania. Z chwilą wydania w dniu [...] X 2004r. ponownej decyzji rozstrzygającej żądanie skarżącego, zarzut bezczynności organu stał się bezprzedmiotowy. Nie można bowiem obecnie mówić o bezczynności organu, skoro sprawa została już rozstrzygnięta. Dlatego na mocy art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 VIII 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji.