Uzasadnienie
W dniu 23 kwietnia 2020r. D. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r., podtrzymujący rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] odmawiający wypłaty nagrody rocznej za 2019 r. Jednocześnie wskazał, iż przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu wnosi o uznanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. oraz Komendanta Miejskiego Policji w B. za bezczynnych i opieszale prowadzących postępowanie z rażącym naruszenie przepisów prawa oraz wymierzenie im kar grzywny w najwyższym wymiarze, bowiem jest to jednocześnie skarga na bezczynność i opieszałe prowadzenie postępowania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
W związku z powyższym zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2020 r. skargi zostały rozdzielone na skargi: na rozkaz personalny z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] (II SA/Bk 298/20), bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (II SAB/Bk 42/20) oraz Komendanta Miejskiego Policji w B. (II SAB/Bk 79/20) (k. 23,51).
W toku postępowania pełnomocnik skarżącego wskazał, iż ponaglenie w sprawie zostało zawarte w skardze (k. 46). Ponadto w odpowiedzi na wezwanie sądu w sprawie zajęcie stanowiska w zakresie treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. w sprawie II OPS 5/19 podniósł, że wiąże w konkretnej sprawie, a skarżący nie jest związany tym stanowiskiem (k. 56).
Komendant Wojewódzki Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie wskazując, że wniosek skarżącego w zakresie przyznania nagrody rocznej za 2019 r. został rozpoznany merytorycznie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...].02.2020 r. (k. 9-11, 62-63).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zasadniczo, jak wynika z powyższej regulacji, wniesienie skargi na bezczynność dopuszczalne jest w każdym czasie. W ocenie sądu przepis ten może jednak dotyczyć niezakończonego postępowania administracyjnego. Analogiczny pogląd wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020r. II OPS 5/19 (dostępna w bazie LEX nr 3022937), w której stwierdzono, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W uzasadnieniu uchwały NSA wywiódł także, że pogląd "sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności [...] za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu".
Zgodnie natomiast z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że przepis art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Powyższa uchwała znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Skoro bowiem Komendant Wojewódzki Policji w B. rozstrzygnął merytorycznie postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie nagrody rocznej za 2019 rok wydając w dniu [...] lutego 2020r. rozkaz personalny nr [...] i doręczył tą decyzję skarżącemu przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny nie może już merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność tego organu w tym przedmiocie.
Marginalnie podnieść również należy, iż skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu (art. 53 § 2b p.p.s.a.) i w niniejszej sprawie warunek ten również nie został wyczerpany. Skarżący bowiem dopiero w skardze wskazał, iż składa ponaglenie na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. oraz Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. (k. 4). Warunkiem natomiast formalnym wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania jest uprzednie złożenie ponaglenia przewidzianego w art. 37 k.p.a. Z przepisów nie wynika jaki czas powinien dzielić obie te czynności, a skargę na bezczynność można wnieść w każdym czasie po uprzednim wniesieniu ponaglenia do właściwego organu, nawet tego samego dnia (podobne NSA w wyroku z dnia 11 grudnia 2019 r. sygn. akt II OSK 1314/19, LEX nr 2777904). Okoliczność ta jednak nie miała rozstrzygającego znaczenia w przedmiotowej sprawie, z uwagi na w/w uchwałę NSA.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.