Uzasadnienie
J. G. wniósł o dokonanie przez Starostę G. rejestracji pojazdu – ciągnika rolniczego.
W dniu 29 kwietnia 2010 r. wezwano wnioskodawcę do uzupełnienia braku wniosku przez złożenie dowodu rejestracyjnego pojazdu – w terminie 30 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie J. G. złożył do Starostwa Powiatowego w G. pismo z 18 maja 2010 r. zatytułowane "Uprzejma prośba (ewentualnie – finalnie skarga)" o wyjaśnienie podstaw prawnych wezwania z 29 kwietnia 2010 r., a jeśli nie zostanie to uczynione lub zostanie negatywnie rozpoznana przedmiotowa wypowiedź – o potraktowanie pisma jako skargi do sądu administracyjnego i przesłanie jej sądowi wraz z załącznikami. W piśmie wnioskodawca ustosunkował się do wezwania wskazując, że nie jest w stanie dostarczyć dowodu rejestracyjnego ciągnika, ponieważ dokument został zniszczony, natomiast przedstawił przetłumaczone z języka niemieckiego dokumenty stwierdzające parametry i stan techniczny pojazdu.
Starosta Powiatowy w G. przesłał powyższe pismo WSA w Białymstoku.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 09 czerwca 2010 r. wezwano skarżącego do oznaczenia organu, którego działalności lub bezczynności skarga dotyczy, wskazania numeru i daty zaskarżonego aktu, ewentualne oświadczenia, że skarga dotyczy bezczynności organu administracji oraz wskazania przedmiotu bezczynności.
W odpowiedzi na powyższe J. G. sprecyzował, że pismo z 18 maja 2010 r. stanowiło faktycznie "uprzejmą prośbę do organu administracyjnego [...] wyjaśnienia mu jego oczywistych wątpliwości i niejasności jakie miał w przedmiotowej sprawie" oraz że pismem tym zarzuca "niepodważalną bezczynność tegoż organu, który do chwili obecnej nie wydał wszak żadnej decyzji, postanowienia, ani też innego aktu innej rangi, a nawet nie raczył udzielić odpowiedzi na jego wątpliwości" (k. 23 odwrót).
Zarządzeniem z 18 czerwca 2010 r. zakwalifikowano pismo z 18 maja 2010 r. jako skargę na bezczynność organu, zarejestrowano skargę w repertorium SAB i wezwano skarżącego do wykazania, że składał zażalenie na bezczynność Starosty G. (k. 23).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący wskazał, że nie składał zażalenia (k. 29).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga podlegała odrzuceniu.
Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Powyższy warunek obowiązuje zarówno w sytuacji wnoszenia skargi na akt lub czynność organu, jak i w sprawach kwestionowania bezczynności.
Przedmiotem sprawy niniejszej jest bezczynność Starosty G. w załatwieniu wniosku o rejestrację pojazdu. Postępowanie powyższe jest postępowaniem administracyjnym, w którym zasadą jest możliwość kwestionowania niezałatwienia sprawy w terminie w drodze zażalenia na bezczynność składanego do organu wyższego stopnia (art. 37 Kpa). Wniesienie takiego zażalenia stanowi spełnienie warunku wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, jak tego wymaga art. 52 § 1 p.p.s.a. Powołany przepis stanowi poza tym, że skargę można wnieść "po wyczerpaniu środków zaskarżenia", a zatem zainicjowanie sprawy przed sądem, w której kwestionowana jest bezczynność organu, powinno nastąpić po złożeniu zażalenia na bezczynność. Jest to niezbędne z tego powodu, że organ wyższego stopnia rozpoznający zażalenie ma odpowiednie środki prawne dyscyplinujące organ prowadzący postępowanie do załatwienia sprawy, przy zastosowaniu których skarga na bezczynność może się okazać zbędna.
Niedopuszczalna jest zatem skarga na bezczynność organu, przed której wniesieniem warunek z art. 52 § 1 p.p.s.a. nie został spełniony.
Zgodnie z art. 17 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego organami wyższego stopnia w stosunku do organów jednostek samorządu terytorialnego są samorządowe kolegia odwoławcze, chyba że ustawa stanowi inaczej. Mając na uwadze, że ustawa z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) nie stanowi inaczej, organem wyższego stopnia nad Starostą G. w sprawie niniejszej jest Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. i do tego organu skarżący, przed kwestionowaniem bezczynności w drodze skargi, powinien był wnieść zażalenie na bezczynność Starosty G. Niedopełnienie tego warunku powoduje niedopuszczalność skargi i zobowiązuje sąd do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Marginalnie podać należy, że przedmiotowe odrzucenie skargi na bezczynność nie uniemożliwia ponownego jej złożenia, które powinno poprzedzać wniesienie zażalenia na bezczynność w trybie art. 37 Kpa do SKO w Ł. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.