Uzasadnienie
Skargą nadaną bezpośrednio do sądu w dniu [...] czerwca 2005r. (dowód: koperta k. 27 akt [...]) I.W. zarzuciła Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w H. bezczynność w sprawie dotyczącej robót remontowych budynku skarżącej w B. położonego przy ul. W. [...], co do których wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wyrokiem z [...].11.2004r. wydanym pod sygnaturą [...]. Jednocześnie skarżąca wniosła o ukaranie organu grzywną w związku z niewykonaniem wspomnianego wyroku (skargę o ukaranie organu grzywną zarejestrowano pod sygn. [...]).
Z akt sprawy wynika, że wydanym w listopadzie 2004r. wyrokiem tutejszy sąd administracyjny uchylił decyzje organów nadzoru budowlanego obu instancji zobowiązujące skarżącą w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego do wykonania czynności doprowadzających roboty związane z remontem dachu budynku do stanu zgodnego z prawem poprzez zdemontowanie rynien i skrócenie okapu do poprzedniego stanu od strony działki S.B., poprzez wykonanie urządzeń do odprowadzania wód opadowych z dachu na własną posesję i poprzez wykonanie w istniejących lukarnach od strony działki S.B., okien o wymiarach 0,84 x 1,03 m tj. takich, jakie istniały pierwotnie.
Sąd stwierdził, iż zamierzony przez inwestorkę zakres czynności remontowych dachu budynku winien być poprzedzony stanowiskiem konserwatora zabytków albowiem nieruchomość skarżącej oznaczona jako działka Nr [...], zabudowana spornym budynkiem, położona jest w części miejscowości wpisanej do rejestru zabytków decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 1977r. pod numerem [...] a co wynikało z decyzji Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w B. z [...] września 2003r. zezwalającej na przebudowę i rozbudowę spornego budynku na etapie ubiegania się przez skarżącą z zatwierdzenie projektu przebudowy, rozbudowy i zmiany przeznaczenia spornego budynku.
Wyrok Sądu uchylający poprzednie decyzje organów nadzoru budowlanego jako prawomocny, wpłynął do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. wraz z aktami administracyjnymi, dnia [...] lutego 2005r. Tenże organ – jak wynika z akt sprawy – do momentu złożenia niniejszej skargi przeprowadził następujące czynności związane z wyjaśnieniem sprawy:
- - wyznaczył pierwsze oględziny na [...].02.2005r., które z racji nieobecności skarżącej, nie odbyły się,
- - wyznaczył kolejne oględziny na [...].03.2005r. i te się odbyły,
- - postanowieniem z [...] kwietnia 2005r. nałożył na skarżącą w oparciu o art. 81 "c" ust. 2 ustawy – Prawo budowlane, obowiązek przedłożenia uzgodnionej z P. Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków ekspertyzy określającej sposób skrócenia okapu dachu i sposób odprowadzenia wód opadowych z połaci dachu.
To postanowienie po zażaleniu skarżącej zostało postanowieniem organu II instancji z [...] maja 2005r. utrzymane co do zasady w mocy, że zmianą terminu dostarczenia ekspertyzy do końca lipca 2005r.
Nadto organ I instancji przeprowadził w dniu [...] czerwca 2005r. kontrolę stanu technicznego komina i balkonu spornego budynku w związku z informacją skarżącej o pilnej potrzebie zgody organu na remont tychże elementów stwarzających zagrożenie dla otoczenia a w dniu [...] czerwca 2005r. organ I instancji, powołując się na ustalenia z kontroli, wydał decyzję nakazującą skarżącej doprowadzenie budynku do stanu poprzedniego (mimo wstrzymanych robót budowlanych kontrola wykazała fakt ich prowadzenia). Niniejszą skargę na bezczynność organu skarżąca wniosła przed doręczeniem jej decyzji z [...] czerwca 2005r.
i bez poprzedzenia skargi zażaleniem na bezczynność organu I instancji skierowanym do organu II instancji.
W skardze na bezczynność I.W. podniosła, że czynności podjęte przez organ po wyroku sądu były zbyteczne gdyż nic nowego do sprawy nie wniosły a wydawanie postanowień nakładających na nią wykonanie kolejnych kosztownych ekspertyz o sposobie skrócenia dachu, który ma taką samą długość od 76 lat, służy tylko przewlekaniu sprawy, naraża skarżącą na dodatkowe koszty, oddala termin wydania decyzji i stanowi zagrożenie dla zabytkowej budowli. Skarżąca podkreśliła, że od wydania poprzedniego wyroku sądu upłynął ponad 7 miesięcy a od jego uprawomocnienia się ponad 6 miesięcy.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi uznając postawiony mu zarzut bezczynności za nieuzasadniony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżąca służącego jej w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w/ ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkami zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kodeksu administracyjnego, jak zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa.
Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia, w tym przypadku do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. Z akt sprawy i z przebiegu zdarzeń (chronologicznie przedstawionych na wstępie) nie wynika, by skargę niniejszą poprzedziło opisane art. 37 § 1 kpa zażalenie skarżącej na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w H. W tej sytuacji Sąd nie mógł poddać skargi merytorycznej ocenie albowiem w pierwszej kolejności musiał skontrolować jej dopuszczalność. W tym przypadku jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony. Dostrzeżenie powyższego czyniło koniecznym odrzucenie skargi stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.
Wpis od skargi uiszczony przez skarżąca nie podlegał zwrotowi albowiem do odrzucenia skargi już po doręczeniu jej odpisu organowi, jako że skarżąca skargę niniejszą wniosła bezpośrednio do sądu a nie za pośrednictwem organu (argumentum a contrario do treści art. 232 § 1 pkt 1 lit. "a" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).