Uzasadnienie
W piśmie z 02 listopada 2009 r. (data wpływu) stanowiącym odpowiedź na wezwanie tutejszego sądu wystosowane do R. T. B. w sprawie II SA/Bk 671/09 (o usunięcie braków formalnych skargi) – w/w podał, że sąd powinien "zająć się" bezczynnością organu (Dyrektora MOPR w B.), który w sprawie zakończonej decyzją z [...] marca 2009 r., odmawiającą mu przyznania zasiłku celowego, nie rozstrzygnął o "zasadności czy niezasadności użyczania mieszkania (...)". Przedmiotowe pismo, jak również skarga w sprawie II SA/Bk 671/09 oraz odpowiedź na nią - na mocy zarządzenia z 19 listopada 2009 r. zostały z tej sprawy wyłączone i zarejestrowane odrębnie jako skarga na bezczynność Dyrektora MOPR (niniejsza sprawa).
Zarządzeniem z 19 listopada 2009 r. wezwano skarżącego, w związku z przedmiotową skargą na bezczynność, do uzupełnienia jej braków formalnych poprzez wskazanie, że składał zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1, 10).
Wezwanie w dniu 23 listopada 2009 r. doręczono skarżącemu (k. 11), który w wyznaczonym terminie nie udzielił na nie odpowiedzi, zaś w dniu 14 grudnia 2009 r. wskazał, że zażalenia nie składał (k. 12).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeśli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że wnosi ją prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Ponadto w przypadku innych aktów kolejne paragrafy tego przepisu wskazują, że należy wnieść, przed złożeniem skargi, pisemny wniosek zawierający wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 §3 i 4 p.p.s.a.).
Identyczna zasada obowiązuje w przypadku skargi na bezczynność.
Zgodnie z art. 37 Kpa na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa lub ustalonym w myśl art. 36 Kpa służy zażalenie do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
Z uwagi na powyższe skarżący był wzywany do wykazania, że przed złożeniem skargi na bezczynność żalił się do organu wyższego stopnia nad Dyrektorem MOPR z powodu niezałatwienia sprawy. W zakreślonym przez sąd terminie nie wykazał, że takie zażalenie składał, a następnie potwierdził tę okoliczność pismem z 14 grudnia 2009 r. (k. 12).
W tej sytuacji skarga, jako złożona bez uprzedniego wyczerpania trybu administracyjnego, była niedopuszczalna i podlegała odrzuceniu.
Tytułem uzupełnienia wskazać ponadto należy, że podany przez skarżącego przedmiot bezczynności organu (nierozstrzygnięcie o "zasadności czy niezasadności użyczenia mieszkania") nie mieści się w zakresie kognicji sądów administracyjnych. Stanowi on bowiem element stanu faktycznego poddany ocenie w postępowaniu o konkretne świadczenie z pomocy społecznej, dlatego nie może stać się przedmiotem samoistnej kontroli sądu administracyjnego w postępowaniu ze skargi na bezczynność. Sposób ustalenia stanu faktycznego sprawy i dokonaną przez organ jego ocenę prawną sąd bada wyłącznie podczas kontroli rozstrzygnięcia kończącego sprawę.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.-