Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 7 października 2010 r., sygn. akt II SAB/Bk 47/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił skargę B. O. na bezczynność S. M. "R. K." w B.w przedmiocie ustanowienia prawa odrębnej własności lokalu. Orzeczenie stało się prawomocne w dniu 16 listopada 2010 r. (k. 77).
Wnioskami z dnia 8 marca 2011 r., 9 marca 2011 r.. i 10 marca 2011 r. Skarżąca zwróciła się z prośbą o udzielenie informacji odnośnie trybu i sposobu wnoszenia skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.
Zarządzeniem z dnia 15 marca 2011 r. Skarżąca została poinformowana, że przepisy dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zawarte są w dziale VII a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: p.p.s.a. Skarżąca została także poinformowana, że sąd odrzuci skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli m.in. nie zostanie ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 p.p.s.a.).
Ponadto wyjaśniono stronie skarżącej, że przyznane jej prawo pomocy nie rozciąga się na postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, które to postępowanie jest postępowaniem odrębnym, a zatem adwokat A. O. nie jest zobowiązany do świadczenia z urzędu pomocy prawnej, która wygasła z chwilą uprawomocnienia się postanowienia z dnia 7 października 2010 r.
W dniu 20 marca 2012 r. Skarżąca złożyła do tutejszego Sądu skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia z dnia 7 października 2010 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 285a § 1 p.p.s.a. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, gdy przez jego wydanie została stronie wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. Skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone orzeczenie, w terminie dwóch lat od jego uprawomocnienia się (art. 285f § 1 p.p.s.a.). Skargę nieopłaconą, skargę wniesioną z naruszeniem art. 175 § 1 oraz skargę, której braków strona nie uzupełniła w terminie sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 285f § 3 p.p.s.a.).
Jednocześnie skarga, o której mowa w art. 285a § 1 p.p.s.a. powinna być sporządzona przez osoby wymienione w przepisie art. 175 p.p.s.a., a więc adwokata lub radcę prawnego.
Tymczasem w przedmiotowej sprawie Skarżąca, pomimo tego, że zarządzeniem tutejszego Sądu z dnia 15 marca 2011 r. (k. 145) została poinformowana, że sąd odrzuci skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli m.in. nie zostanie ona sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 § 1 p.p.s.a.), sporządziła osobiście ww. skargę. Skarga złożona przez Skarżącą nie spełnia zatem wymogów określonych w art. 175 p.p.s.a., gdyż nie została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.
W świetle powyższych okoliczności należało uznać skargę jako niedopuszczalną, wobec czego na podstawie art. 285f § 3 w zw. z art. 175 p.p.s.a. skarga podlegała odrzuceniu.