Uzasadnienie
H. J. złożyła do tutejszego sądu administracyjnego skargę na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie zaniechania dokonania należytego doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, wnosząc o stwierdzenie bezskuteczności czynności Wojewody P. w zakresie uznania skuteczności doręczenia w trybie zastępczym ww. decyzji.
Wojewoda P. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie wskazując, że przedmiot skargi nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Jednocześnie organ wyjaśnił, że decyzja Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2015 r. została prawidłowo doręczona Skarżącej w trybie art. 44 k.p.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu, albowiem sformułowany w niej przedmiot zaskarżenia nie jest objęty zakresem właściwości rzeczowej sądu administracyjnego.
Na wstępie zauważyć należy, iż badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest sprawdzeniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.
Zakres kognicji sądu administracyjnego określają przepisy art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako: p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4a art. 3 § 2 ustawy, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, jak również postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.
Jak wynika z powyższego o bezczynności lub przewlekłym prowadzeniu postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. można mówić wtedy, gdy organ administracji publicznej zobowiązany jest do załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej w formie określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a., a więc w formie decyzji, postanowień oraz innych aktów i czynności. Przedstawiony katalog ma charakter zamknięty, co oznacza, że w przypadku wniesienia skargi na akt nienależący do ww. katalogu, skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy, stwierdzić należy, że z żadnego z powołanych wyżej przepisów prawa nie wynika, aby sprawa objęta wezwaniem Skarżącej z dnia 1 marca 2016 r. do należytego doręczenia przez organ decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., była załatwiana przez organ administracji publicznej w drodze aktów lub czynności określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
W konsekwencji nierozpoznanie przez organ wezwania Skarżącej z 1 marca 2016 r. nie mogło rodzić stanu bezczynności po stronie tego organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. W tych okolicznościach Sąd, wbrew żądaniu skargi, nie miał podstaw do stwierdzenia bezskuteczności czynności Wojewody P. w zakresie uznania skuteczności doręczenia w trybie zastępczym ww. decyzji.
Jednocześnie należy zaznaczyć, że przed tutejszym Sądem toczy się odrębne postępowanie o sygn. akt II SA/Bk 212/16 zainicjowane skargą H. J. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] grudnia 2015r. W ramach tego postępowania Sąd postanowieniem z dnia 25 maja 2016 r. uwzględnił wniosek Skarżącej i przywrócił jej termin na złożenie skargi na decyzję z dnia [...] grudnia 2015r.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a w związku z tym na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. należało ją odrzucić, o czym orzeczono w sentencji.