Uzasadnienie
Skargę złożoną za pośrednictwem organu (z datą wpływu do organu administracji 12.05.2016 r.) skarżący D. Z., reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego K. C. Ł., zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w B. bezczynność w rozpoznaniu jego wniosku z dnia 11.09.2015 roku o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie doręczenia na adres poczty elektronicznej decyzji wydanych w 2015 roku przez organ na podstawie przepisów o dostępie do informacji publicznej. Skarżący wnosił także o uznanie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co powinno skutkować orzeczeniem grzywny.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., wnosząc o jej oddalenie, podnosiło okoliczność braku bezczynności w swoim działaniu. Organ podkreślał, że w dniu 14.09.2015 roku odebrał anonimową wiadomość przesłaną drogą elektroniczną o adresie ujawnionym w BIP, na która odpowiedział pismem z dnia 23.09.2015 roku. Pismo to informowało, że wniosek z dnia 11.09.2015 roku nie zawierał danych pozwalających na ustalenie, iż żądanie pochodzi od podmiotu uprawnionego do żądania udostępnienia informacji publicznej. Z uwagi na wyżej wymienione wątpliwości o charakterze podmiotowym organ nie mógł spełnić oczekiwań skarżącego. Dopiero po otrzymaniu skargi na bezczynność, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. przesłało skarżącemu żądane odpisy decyzji w dniu 19.05.2016 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
W świetle przedstawionego materiału dowodowego w sprawie niezbicie wynika, że organ spełnił żądanie skarżącego wysyłając mu odpisy decyzji dotyczących informacji publicznej za rok 2015 (pismo z dnia 19.05.2016 r.). Z uwagi jednak na fakt, iż skarżący nie cofnął skargi – Sąd musiał się wypowiedzieć w sprawie merytorycznie w części objętej wyrokowaniem.
Bezprzedmiotowe w sprawie stało się bowiem jedynie zobowiązanie organu do załatwienia wniosku o udzielenie żądanej informacji publicznej skoro ta została skarżącemu udostępniona. W tym zakresie Sąd, kierując się treścią art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30.08.2002 rok – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł o umorzeniu postepowania sądowego.
Sąd nie podzielił stanowiska organu w kwestii uznania, że w sprawie nie nastąpiła bezczynność po jego stronie. W świetle orzecznictwa i interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej - samo ujawnienie we wniosku przesłanego droga elektroniczną adresu w BIP – czyni spełnienie przesłanki o charakterze podmiotowym. Tak więc organ pozostawał w bezczynności do chwili wysłania stronie skarżącej żądanych odpisów decyzji w przedmiocie informacji publicznej za rok 2015.
Oceniając charakter bezczynności Sąd uznał, że nie można jej przypisać cechy rażącego naruszenia prawa. Ocena charakteru naruszenia prawa powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami danej sprawy, rozpatrywanej indywidualnie, wyznaczonej przez wiele elementów zmiennych. Każda bowiem bezczynność jest naruszeniem prawa. Przyjęcie odmiennego stanowiska pozbawiłoby racjonalności przepisu art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nakazującego wartościowanie naruszenia prawa stanem bezczynności lub przewlekłości postępowania.
W konkretnej sprawie Sąd stwierdził, że pismo organu z dnia 23.09.2015 roku, wysłane w terminie 14 dni w odpowiedzi na wniosek skarżącego – zawiera szereg interesujących przemyśleń i rozważań dotyczących kwestii interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niemniej nie znajdują one oparcia w aktualnym brzmieniu cytowanej powyżej ustawy – stanowią jednak przyczynek do dyskusji zmierzające w szerokim zakresie do nowelizacji przedmiotowej ustawy, która powinna być podjęta przez władzę ustawodawczą.
W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że bezczynność organu w sprawie niniejszej nie nosiła cech rażącego naruszenia prawa.
Z tego samego powodu Sąd stwierdził, że brak jest podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie bowiem z treścią tego przepisu Sąd może orzec z urzędu lub na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje Sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje takie uprawnienie w razie uznania, że bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Skoro zaś w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, to tym samym brak było podstaw do wymierzenia organowi grzywny.
Mając całokształt powyższych rozważań na względzie Sąd orzekł jak w wyroku, o kosztach zaś rozstrzygnął na podstawie art. 201 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U.
z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).