Uzasadnienie
Skarżący J. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Wójta Gminy W. (zwanego dalej: "Wójtem") przez brak umożliwienia mu odbycia rehabilitacji w Gabinecie Rehabilitacyjnym w W. Skarżący wskazał, że wnioskiem z [...] kwietnia 2019 r. zwrócił się do Wójta o zapewnienie mu dowozu do Gabinetu Rehabilitacyjnego w W., autobusem przeznaczonym do przewozu osób niepełnosprawnych (zakupionym przez Gminę W. z dofinansowaniem PEFRON), jednakże wniosek ten został rozpoznany przez Wójta odmownie pismem z dnia [...] maja 2019 r. Skarżący wskazał na brak wydania przez Wójta w niniejszej sprawie aktu prawnego, wnosząc o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej, o której mowa w art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2018 r., poz. 1302, dalej jako: "p.p.s.a.") oraz nałożenie na Wójta grzywny w maksymalnej wysokości.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie lub oddalenie.
W wyniku przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie radcy prawnego (na mocy postanowienia starszego referendarza sądowego tut. Sądu z 15 lipca 2019 r.), pismem z dnia 19 lipca 2019 r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w B. wyznaczył skarżącemu pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego A. O. W wykonaniu zarządzenia sędziego z dnia 4 września 2019 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia lub zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie, pod rygorem odrzucenia skargi na podstawie art. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi skarżącego dnia 10 września 2019 r. W wyznaczonym terminie pełnomocnik wystosował do tut. Sądu pismo, w którym poparł skargę na bezczynność Wójta oraz wskazał, że wezwanie lub zażalenie zostało złożone przez skarżącego ustnie w siedzibie Gminy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Badanie merytorycznej zasadności skargi, poprzedzone jest każdorazowo analizą jej dopuszczalności, mającą na celu stwierdzenie, czy nie zachodzą podstawy do jej odrzucenia. Analiza przeprowadzona przez tut. Sąd doprowadziła do wniosku, że skarga na bezczynność wniesiona przez skarżącego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Stosownie do treści art. 52 § 1 p.p.s.a. dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 ww. przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Jak wynika przy tym z art. 37 § 1 i 3 k.p.a. w przypadku bezczynności organu administracji strona winna przed wniesieniem skargi wnieść ponaglenie do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.
Tymczasem, analiza akt administracyjnych wykazała, że skarżący nie wniósł przedmiotowego ponaglenia, w trybie art. 37 k.p.a. W związku z tym, wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, przez złożenie dowodu wniesienia do właściwego organu ponaglenia lub zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie.
W wyznaczonym terminie pełnomocnik, na podstawie analizy skargi, udzielił informacji, że skarżący wniósł przedmiotowe ponaglenie ustnie.
Jakkolwiek analiza skargi prowadzi do wniosku, że skarżący mógł złożyć ustne ponaglenie organowi I instancji, to jednak okoliczność ta nie znajduje protokolarnego potwierdzenia w aktach sprawy. Ponaglenie jest bowiem podaniem, do którego stosuje się art. 63 k.p.a., którego § 1 stanowi, że można je wnieść ustnie do protokołu. Z kolei zgodnie z § 3 zd. 1 tego przepisu podanie wniesione ustnie do protokołu powinno być podpisane przez wnoszącego, a ponadto przez pracownika, który go sporządził. Z tego też względu uznać należało, że wniesienie przez skarżącego ustnego i nie zaprotokołowanego ponaglenia, nie wyczerpuje przesłanki z art. 52 § 1 p.p.s.a.
W związku zaś z tym, że uprzednie złożenie ponaglenia stanowi niezbędny warunek złożenia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na bezczynność, polegający na wyczerpaniu dostępnych środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a., brak jego spełnienia skutkuje niedopuszczalnością skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. To zaś obliguje Sąd do jej odrzucenia.
Z powyższych względów, skarga na bezczynność złożona w niniejszej sprawie, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzeczono w sentencji postanowienia.