Uzasadnienie
E. H., J. W. i J. G. złożyli do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Starosty H. w przedmiocie opinii odnośnie prawidłowości wykonania raportu oddziaływania na środowisko.
W odpowiedzi na skargę Starosta H. wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 roku (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.
Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy natomiast rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 tejże ustawy).
Podkreślić należy w realiach niniejszej sprawy, że w przypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego, jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz.1071 ze zm.). Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia. Przepis ten wyraża zasadę, że postępowanie sądowo-administracyjne nie może zostać wszczęte dopóki toczy się postępowanie administracyjne. Strony powinny zaś dochodzić swoich praw w pierwszej kolejności w toku postępowania administracyjnego.
W niniejszej sprawie warunek wyczerpania trybu zażaleniowego przed wniesieniem skargi nie został natomiast spełniony. E. H., J. W. i J. G. złożyli skargę na bezczynność Starosty H. Skarżący wnosili o zobowiązanie Starosty do wystąpienia z wnioskiem do Wojewody P. o wystąpienie do wojewódzkiej komisji o dokonanie oceny raportów dla przedsięwzięcia inwestycyjnego na działce nr [...] w miejscowości I., gmina N. Swoje stanowisko w sprawie Starosta H. wyraził w szeregu pism, kierowanych do skarżących. Skarżący nie wykazali przy tym w postępowaniu sądowo-administracyjnym, aby przed wniesieniem skargi wyczerpano środki zaskarżenia.
W związku z powyższym Sąd uznał, że wymóg art. 52 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w postaci "wyczerpania środków zaskarżenia" nie został spełniony, albowiem w dacie wniesienia skargi na bezczynność, jakiekolwiek postępowanie zażaleniowe nie zostało wszczęte. Skarga niniejsza jako przedwczesna, wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym była zatem niedopuszczalna. Powtórzyć należy za doktryną, że ze względu na merytoryczny, a nie formalny charakter tej przesłanki dopuszczalności wniesienia skargi – odmiennie niż w przypadku niedochowania przez skarżącego formalnych wymogów skargi – prawo nie przewiduje możliwości konwalidacji skargi, jeżeli jest ona niedopuszczalna (vide: T. Woś i inni "Postępowanie sądowoadministracyjne" Wyd. Prawn. Lexis Nexis Warszawa 2005, str. 276).
W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić, orzekając jak w sentencji postanowienia stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy.