Uzasadnienie
Pismem z dnia 28 kwietnia 2020r. D. R. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w B. w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego za brak lokalu za okres od 01.01.2014r. do 18.10.2019 wnosząc jednocześnie o: (1) zobowiązanie Komendanta Miejskiego Policji do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi i wypłatę równoważnika za wskazany okres; (2) dokonanie kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, (3) zobowiązanie KMP do ukarania dyscyplinarnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie; (4) orzeczenie, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, mimo, że będą podstawy do umorzenia postępowania w zakresie dotyczącym zobowiązaniu organu do wydania aktu, jeśli taki zostanie wydany przez organ po wniesieniu skargi do sądu, (5) wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości.
Komendant Miejski Policji w B. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie wskazując, że wniosek skarżącego z dnia [...] grudnia 2019r. o wypłatę równoważnika za brak lokalu został rozpoznany merytorycznie decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. nr [...] o odmowie przyznania powyższego świadczenia.
Powyższa decyzja, jak wynika z akt postępowania administracyjnego, została doręczona skarżącemu drogą elektroniczną w dniu [...] stycznia 2020r. Skarżący nie złożył odwołania od powyższego rozstrzygnięcia natomiast w dniu [...] kwietnia 2020r. wniósł do Komendanta Głównego Policji ponaglenie zarzucając organowi bezczynność w załatwieniu wniosku z dnia [...] grudnia 2019r. o wypłatę równoważnika pieniężnego za brak lokalu za okres od 01.01.2014r. do 18.10.2019.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Zgodnie z art. 53 § 2b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zasadniczo, jak wynika z powyższej regulacji, wniesienie skargi na bezczynność dopuszczalne jest w każdym czasie. W ocenie sądu przepis ten należy jednak odnosić do "czasu" niezakończonego postępowania administracyjnego. Analogiczny pogląd wynika z uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020r. II OPS 5/19 (dostępna w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), w której stwierdzono, że "Wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi".
W uzasadnieniu uchwały NSA wywiódł także, że pogląd "sprowadzający się do dopuszczalności rozstrzygania spraw ze skarg na bezczynność w razie załatwienia sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi jest, w ocenie składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, nieprawidłowy z tego podstawowego powodu, że zakończenie postępowania, którego sposób prowadzenia jest skarżony, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej tj. stanu bezczynności [...] za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Odmienne rozumowanie oznaczałoby, że środek ten zamiast w swoim celu zmierzać do likwidacji stanu bezczynności, powiązany byłby zasadniczo z celem wykraczającym poza zakres postępowania administracyjnego, a więc z dążeniem do uzyskania prejudykatu".
Zgodnie natomiast z treścią art. 269 § 1 p.p.s.a., jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Przepis art. 187 § 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że przepis art. 269 § 1 p.p.s.a. nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć innej sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Powyższa uchwała znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie. Skoro bowiem Komendant Miejski Policji w B. rozstrzygnął merytorycznie postępowanie z wniosku skarżącego o przyznanie równoważnika pieniężnego za brak lokalu wydając w dniu [...] stycznia 2020r. decyzję nr [...] o odmowie jego przyznania i doręczył tą decyzję skarżącemu przed wniesieniem skargi, to sąd administracyjny nie może już merytorycznie orzekać w przedmiocie skargi na bezczynność tego organu w tym przedmiocie.
Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.