Uzasadnienie
W dniu [...] lipca 2006 roku Pan S. T. złożył do Komendanta Komendy Powiatowej Policji w B. P. za pośrednictwem Komendy Wojewódzkiej Policji w B. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia wyników przeprowadzonej kontroli na posesji M. G. w związku z prowadzeniem skupu owoców.
Następnie w dniu [...] lipca 2006 roku Pan S. T. złożył zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i właściwej formie, adresowane do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. W dniu [...] sierpnia 2006 roku do tut. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęła skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., podpisana przez Pana S. T. W skardze wskazano, że nie zajęto stanowiska w sprawie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wnosił o jej uwzględnienie, wskazując, że organ nie dopełnił obowiązku i udzielił odpowiedzi jedynie w formie zwykłego pisma, a nie decyzji administracyjnej.
Podczas rozprawy w dniu [...] lutego 2007 roku, pełnomocnik organu oświadczył, że wydane zostały decyzje w przedmiocie udzielenia informacji publicznej.
Na tejże rozprawie złożono ponadto do akt decyzję Komendanta Powiatowego Policji w B. P. z dnia [...] września 2006 roku, w przedmiocie odmowy udostępnienie informacji publicznej na wniosek Pana S. T. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich i organizacja społeczna, jeżeli sprawa mieści się w zakresie jej statutowej działalności i brała ona udział w postępowaniu administracyjnym. Uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi (art. 50 § 2).
Legitymacja do złożenia skargi została oparta zatem na kryterium interesu prawnego. Oznacza to, że skargę może wywieść, co do zasady, podmiot, który wykaże związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego, a także przez przepisy prawa procesowego lub ustrojowego - interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku. Interes ten winien być osobisty, własny, indywidualny.
Osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego. W rezultacie skarga wniesiona przez podmiot nie mający legitymacji skargowej podlega odrzuceniu.
Stroną postępowania sądowoadministracyjnego będzie więc strona postępowania administracyjnego (odpowiadająca właściwościom określonym w art. 28 kpa), jeśli spełni wymagania przewidziane w art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ale również - podmiot nie uczestniczący w postępowaniu administracyjnym, o ile ma interes prawny we wniesieniu skargi. Interes prawny lub obowiązek (rozumiany również jako prawne zobowiązanie), o których mowa w art. 28, należy przy tym wykazać tak w postępowaniu administracyjnym, jak i sądowoadministracyjnym, by zyskać możność bycia stroną tych postępowań (być legitymowanym do wniesienia skargi w postępowaniu sądowym).
Analiza akt sprawy daje natomiast podstawę do przyjęcia, że skarżący J. T. takiej legitymacji do wniesienia skargi w niniejszej sprawie nie wykazał. Podnieść należy przy tym, że skargę skierowaną do tut. WSA podpisał co prawda Pan S. T. Jednakże w związku z informacją zawartą w formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy, wezwano Pana S. T. do sprecyzowania skargi i wyjaśnienia czy wnosi ją we własnym imieniu, czy też w imieniu ojca. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia [...] października 2006 roku, S. T. wskazał, iż skargę wnosi w imieniu ojca J. T. (pismo – k.36). Do Sądu wpłynęło również pełnomocnictwo, w którym J. T. upoważnił syna S. T. do reprezentowania jego osoby przed WSA w B. (k.38).
W świetle powyższych okoliczności zauważyć należy, że postępowanie administracyjne toczyło się z wniosku Pana S. T.. Skarżący J. T. nie uczestniczył natomiast w żadnym stadium postępowania administracyjnego. Z tego też powodu skargę wywiódł podmiot, który nie miał do tego legitymacji w świetle art. 50 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
W judykaturze wyrażono pogląd, że skarga wniesiona przez podmiot nie mający legitymacji skargowej podlega oddaleniu, nie zaś odrzuceniu (por. np. wyrok NSA z 27 września 2000 roku, II S.A. 2109/00, opubl. w OSP 2001, nr 6, poz.86). Niemniej jednak w specyficznej sytuacji, która ma również miejsce w niniejszej sprawie, gdzie brak jest jakiegokolwiek związku między sprawą a osobą skarżącego, który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym na żadnym jego etapie i który nie mieści się w żadnej kategorii podmiotów określonych w art. 50 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – skarga, jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu.
W tym stanie orzeczono na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) jak w sentencji postanowienia. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu o § 18 ust.1 pkt 1 lit. "c" i § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1348 ze zm).