Uzasadnienie
S. T. w dniu 6 lipca 2006r. złożył do Urzędu Skarbowego w B. P. wniosek o udostępnienie informacji publicznej w zakresie udostępnienia wyników przeprowadzonej kontroli na posesji M. G. w związku z prowadzonym przez niego skupem owoców.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. P. pismem z dnia 10 lipca 2006r. poinformował S. T., że nie posiada żądanej dokumentacji dotyczącej czynności przeprowadzonych w dniu 29 czerwca 2006r. w godzinach 16-17 w miejscowości G. na posesji numer [...]. Z czynności tej notatkę służbową sporządził pracownik Komendy Powiatowej Policji w B. P. w związku z czym notatka znajduje się w posiadaniu tego organu.
Następnie w dniu 10 lipca 2006r. S. T. w Izbie Skarbowej w B. złożył skargę w której zarzucił, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w B. P. nie udzielił właściwej odpowiedzi na jego wniosek. Skarga została przesłana Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B. P., który pismem z dnia 13 lipca 2006r. udzielił odpowiedzi w przedmiocie prowadzonych postępowań kontrolnych wobec M. G. W dniu 25 lipca 2006r. wpłynęła do Urzędu Skarbowego w B. P. "skarga-zażalenie" S. T. Powyższe pismo zostało uznane jako skarga na działanie organu Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. P. i stosownie do treści art. 231 kpa zostało przesłane od Dyrektora Izby Skarbowej w B. Dyrektor Izby Skarbowej w B. pismem z dnia 29 sierpnia 2006r. poinformował skarżącego, że żądane przez niego informacje o wynikach przeprowadzonej kontroli u M. G. nie mogą być udostępnione w trybie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej, gdyż nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu tej ustawy.
Skargą wywiedzioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., sprecyzowaną pismem procesowym z dnia 13 listopada 2006r., S. T. zarzucił Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B. P. bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej o której udzielenie wystąpił wnioskiem z dnia 6 lipca 2006r. Skarżący wnosił o udostępnienie wyników przeprowadzonej kontroli na posesji M. G. w związku z prowadzeniem skupu owoców. W ocenie skarżącego jego wniosek nie został właściwie załatwiony.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezpodstawnej i wskazał, że na wniosek S. T. z dnia 6 lipca 2006r. zgodnie z posiadanymi informacjami udzielono odpowiedzi w ustawowym terminie. W ocenie organu w przedmiotowym postępowaniu brak było podstaw do wydania decyzji odmawiającej dostępu do informacji publicznej, gdyż nie zaistniały przesłanki określone w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył co następuje:
Skarga podlegała oddaleniu albowiem – wbrew stanowisku skarżącego – organ nie pozostawał w sprawie w bezczynności w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej z dnia 6 września 2001r. (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Przed merytoryczną oceną zarzutu bezczynności organu I instancji, Sąd administracyjny ustalił, czy został spełniony formalny warunek dopuszczalności skargi na bezczynność, tj. czy skarżący wyczerpał służący mu w postępowaniu administracyjnym tok zażaleniowy do zwalczania bezczynności. W ocenie Sądu skarżący wyczerpał przewidziany art. 37§1 kpa tok zażaleniowy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że złożoną skargę poprzedziły dwa zażalenia S. T. na bezczynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. P. skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w B. Pierwsze zażalenie zostało przesłane Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w B. P., który pismem z dnia 13 lipca 2006r. udzielił odpowiedzi w przedmiocie prowadzonych postępowań kontrolnych wobec M. G. a na drugie zażalenie odpowiedzi udzielił Dyrektor Izby Skarbowej. Zdaniem Sądu dla uznania wyczerpania przez stronę w sprawie dotyczącej bezczynności organu toku zażaleniowego, wystarczające jest wykazanie składania przez stronę stosownego zażalenia do organu administracji wyższego stopnia.
Przy ocenie dopuszczalności skargi sądowoadministracyjnej na bezczynność organu znaczenia decydującego nie może mieć natomiast sposób rozpoznania takiego zażalenia przez organ wyższego stopnia. Niezależnie od formy załatwienia przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji, stronie zostaje otwarta droga do podniesienia przed sądem administracyjnym bezczynności organu I instancji. Nie podlega natomiast zaskarżeniu do sądu administracyjnego czynność organu wyższego stopnia podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji (vide: zachowujące aktualność pod rządami ustawy- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowienie NSA z 12 stycznia 2001r., sygn. IV SAB 77/00).
Nadto przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zarzutu bezczynności organu I instancji należy podkreślić, iż Sąd administracyjny w przypadku stwierdzenia bezczynności organu w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej, nie może w wyroku przesądzać sposobu załatwienia sprawy. Powyższe wynika z wielorakiego rodzaju możliwych sposobów załatwienia przez organ wniosku strony o udzielenie informacji publicznej. Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ wydaje decyzję tylko wówczas, gdy odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Samo udzielenie informacji publicznej może nastąpić na wiele sposobów (pisemnie, ustnie, poprzez wyłożenie lub wywieszenie w miejscach ogólnodostępnych, poprzez zamieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej, poprzez udział w posiedzeniach kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów czy poprzez przeniesienie informacji na powszechnie stosowny nośnik informacji).
Jeżeli żądanie strony nie dotyczy informacji publicznej, organ jedynie powiadamia wnoszącego, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach prawa. Właśnie z uwagi na opisany wyżej splot decyzji i czynności materialno-technicznych w sprawie dotyczącej dostępu do informacji publicznej, Sąd uwzględniając ewentualną skargę na bezczynność organu w takiej sprawie, może jedynie zobowiązać określony podmiot do załatwienia wniosku. W komentarzu do ustawy o dostępie do informacji publicznej autorstwa Tomasza R.Aleksandrowicz (Wydawnictwo Prawnicze Lexis-Nexis, Warszawa 2004, Wydanie 2, str. 194-195) zostało powiedziane, że z uwagi na to, iż ustawa nie precyzuje formy w jakiej następuje udostępnienie informacji publicznej na wniosek, odpowiedź pisemna wystosowana do strony ubiegającej się o dostęp do informacji musi być uznana na jej gruncie za dopuszczalną i wystarczającą z punktu widzenia oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w rozumieniu art. 37 kpa.
Na ustalenie, czy w sprawie doszło do bezczynności nie ma wpływu merytoryczna treść udzielonej odpowiedzi, gdyż kwestia czy odpowiedź ta zaspakaja oczekiwania strony, czy też jest zgodna ze stanem rzeczywistym lub nie, może być przedmiotem odrębnych postępowań np. cywilnych odszkodowawczych, karnych na podstawie art. 23 ustawy o dostępie do informacji publicznej i innych.
Przenosząc te ogólne uwagi na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, iż w sprawie nie zachodziły podstawy do zobowiązania Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. P. do załatwienia wniosku strony z 6 lipca 2006r. albowiem analiza akt sprawy wskazuje, iż wniosek ten został na bieżąco załatwiany w ustawowym terminie określonym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej (organ udzielił odpowiedzi w dniu 10 lipca 2006r.). Przy czym legalności działania organu nie podważa zarzut, dotyczący niewłaściwego załatwienia wniosku. Jak już wykazano powyżej udzielenie informacji publicznej może nastąpić na wiele sposobów a forma decyzji administracyjnej wymagana jest jedynie wówczas gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej lub umarza postępowanie w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 – (art. 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Pod pojęciem "odmowy udostępnienia informacji publicznej": należy rozumieć sytuację w której organ posiada informację o charakterze publicznym ale jej nie udostępnia bo, np. prawo do informacji ograniczone jest przepisami o informacji niejawnej oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych – art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Natomiast w sytuacji, gdy organ odmawia udostępnienia informacji publicznej z tego powodu, że nie posiada żądanych informacji, wówczas forma decyzji administracyjnej przewidziana dla odmowy udzielenia informacji nie jest wymagana. Dlatego też w przedmiotowej sprawie organ odmawiając udzielenia informacji publicznej S. T. ze wskazaniem, że nie posiada żądanej przez niego dokumentacji nie musiał wydawać decyzji administracyjnej a mógł to uczynić w dowolnej formie przy czym dopuszczalną i wystarczającą formą było udzielnie pisemnej odpowiedzi.
Mając powyższe na uwadze na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.