Uzasadnienie
Skarżący J. B. wniósł skargę na bezczynność Marszałka Województwa P. zarzucając mu, że nie rozpoznał w terminie zażalenia złożonego przez skarżącego dnia 29 sierpnia 2006r. na bezczynność Dyrektora SPP ZOZ w Ch.
W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił, że w dniu 17 sierpnia 2006r. wystąpił do Dyrektora SPP ZOZ w Ch. o wydanie mu zaświadczenia o stanie zdrowia psychicznego i konieczności dalszego pobytu w szpitalu. Wobec niezłatwienia sprawy w terminie skarżący wystosował, w dniu 29 sierpnia 2006r., zażalenie do Marszałka Województwa P., za pośrednictwem dyrektora szpitala, na bezczynność w rozpoznawaniu wniosku o wydanie zaświadczenia. Dopiero w dniu 5 października 2006r. Dyrektor SPP ZOZ w Ch. zajął stanowisko w przedmiocie wystosowanego zażalenia i jak wynika z treści pisma, zażalenie przekazał Marszałkowi Województwa P. Mimo upływu prawie trzech miesięcy od daty przekazania zażalenia Marszałek Województwa nie wypowiedział się o zasadności zażalenia, dlatego złożenie skargi do sądu administracyjnego jest uzasadnione.
W odpowiedzi na skargę Wicemarszałek Województwa wniósł o oddalenie skargi, natomiast działający na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi jako przedwczesnej z powodu niewyczerpania trybu postępowania zażaleniowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 §1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), jako "niedopuszczalna z innych przyczyn", albowiem skarga na bezczynność organu administracji publicznej wyższego stopnia rozpoznającego zażalenie w trybie art. 37 §1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie, nie przysługuje.
Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 8 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu. A zatem w przypadku decyzji administracyjnych, czy też postanowień skarga na bezczynność organu w wydaniu aktu administracyjnego, przysługuje wówczas kiedy akt administracyjny jest zaskarżalny, w trybie odwołania, czy też zażalenia.
Wniesienie zażalenia w trybie art. 37 §1 kpa na niezałatwienie sprawy w terminie jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia przez osobę zainteresowaną ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu i nie może być traktowane jako odrębne i samodzielne postępowanie administracyjne. Zażalenie z art. 37 §1 kpa nie jest zażaleniem, o którym mowa w art. 141-144 kpa, ale stanowi swoisty środek odwoławczy w przypadku niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie. Stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37 §1 kpa ma charakter wpadkowy (incydentalny) i powinno mieć formę postanowienia (wyrok NSA z 12 kwietnia 2001r., IV S.A. 1866/00, ONSA 2002, nr 4, poz. 144), na które stronie nie przysługuje prawo wniesienia zażalenia.
W konsekwencji również skarga na takie postanowienie jest niedopuszczalna (T.Woś, w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005, s. 88). W konsekwencji należy uznać, iż nie jest dopuszczalne wniesienie skargi na bezczynność organu wyższego stopnia który w ustawowym terminie nie zajął stanowiska w sprawie.
Dlatego też skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 §1 pkt 6 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.