Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] czerwca 2005 r. tutejszy wojewódzki sąd administracyjny odrzucił skargę Polskiego Konsorcjum Budowlanego "I." – S.A. w Z. na bezczynność Prezydenta Miasta B. polegającą na nieprzekazaniu akt dwóch spraw administracyjnych o ustalenie warunków zabudowy, Burmistrzowi Miasta i Gminy w Ł. w sytuacji gdy Prezydent B. został wyłączony przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. postanowieniami z dnia [...] grudnia 2004 r. (Nr-y [...] i [...]) od rozpoznania tychże spraw a Burmistrz Miasta i Gminy w Ł. wyznaczony organem właściwym do ich rozpoznania.
Na skutek skargi kasacyjnej wniesionej przez Polskie Konsorcjum Budowlane "I." S.A. w Z., postanowieniem z [...] października 2005 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił opisane wyżej postanowienie odrzucające skargę na bezczynność i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga na bezczynność w zakresie przekazania akt sprawy innemu organowi wyznaczonemu do jej rozpatrzenia, jest dopuszczalna i zalecił rozpoznanie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Postępowanie sądowe wywołane skargą strony na bezczynność organu okazało się na datę ponownego orzekania o skardze bezprzedmiotowe. Pismem z [...] stycznia 2006 r. Prezydent B. poinformował bowiem Sąd, iż w dniu [...] grudnia 2005 r. przekazał będące w jego posiadaniu akta dwóch spornych spraw administracyjnych, od rozpoznania których został wyłączony postanowieniami SKO w B. z [...] grudnia 2004 r., organowi wyznaczonemu do załatwienia tych spraw, tj. Burmistrzowi Miasta i Gminy w Ł. Jednocześnie Prezydent B. poinformował adresata pisma (Burmistrza Miasta i Gminy w Ł.), że brakujące dokumenty zostały dołączone do spraw sądowych toczących się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym i niezwłocznie po ich zwrocie zostaną burmistrzowi dosłane.
Przy rozpoznawaniu skarg na bezczynność organu administracji publicznej Sąd orzeka z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego ustalonego na dzień wydania orzeczenia (vide: postanowienie NSA z 23 września 1986 – IV SAB 8/86 – ONSA 1986 Nr 2, poz. 50). Kryterium ocennym skargi na bezczynność jest ustalenie czy nakazanie właściwemu organowi administracji wydania decyzji czy postanowienia, a w odniesieniu do przedmiotu niniejszej skargi, zobowiązanie organu do przekazania akt sprawy innemu wyznaczonemu do jej rozpatrzenia organowi, będzie dopuszczalne, uzasadnione i celowe w świetle zmian stanu faktycznego i prawnego, powstałych po wniesieniu skargi.
Ponieważ w sprawie niniejszej doszło do sytuacji, że czynność polegająca na przesłaniu akt sprawy organowi właściwemu do jej rozpoznania, została przez Prezydenta B. wykonana przed momentem wyrokowania o bezczynności mającej polegać na nieprzesłaniu akt, sąd administracyjny nie ma do czego zobowiązywać prezydenta.
Nie ma przy tym, zdaniem Sądu, znaczenia przyznany przez prezydenta fakt, że przesłane właściwemu organowi dokumenty nie wyczerpują całości akt spornych spraw administracyjnych, skoro część nieprzesłana nie znajdowała się w posiadaniu prezydenta ale w sądzie w związku z rozpatrywaną skargą na bezczynność. Materiały znajdujące się w sądzie mogą być na żądanie właściwego organu udostępnione mu przez Sąd jeszcze przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, które stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn niż wymienione w pkt 1 i 2. Bezprzedmiotowość postępowania zachodzi zaś w wypadku wydania aktu lub podjęcia czynności przez organ w sprawie, w której została wniesiona skarga do sądu administracyjnego na bezczynność (vide: pogląd wyrażony w Komentarzu do ustawy "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" autorstwa B. Dautera, B. Gruszczyńskiego, A. Kabata, M. Niezgódka-Medek, Wydawnictwo Zakamycze, Kraków 2005, s. 377). Stąd w oparciu o powyższy przepis Sąd orzekł o umorzeniu niniejszego postępowania sądowego.
Konsekwencją umorzenia postępowania sądowego jako bezprzedmiotowego z racji uwzględnienia skargi przez sam organ (samoweryfikacji przez organ wcześniej prezentowanego stanowiska), stało się orzeczenie o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącego kosztów postępowania przez organ, na podstawie art. 201 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 210 § 1 tejże ustawy.
Na koszty postępowania sądowego w pierwszej instancji (a tylko o tych kosztach mógł orzekać wojewódzki sąd administracyjny) złożył się: wpis od skargi w kwocie 100 złotych oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 255 złotych (stawka wynagrodzenia według norm – 240 złotych plus zwrot wydatków na znaki opłaty skarbowej od pełnomocnictwa).