Uzasadnienie
H. O., w imieniu własnym i jako pełnomocnik L. Ż., G. S., S. S., Ł. S., J. D., K. S., L. S., B. G. – wniosła skargę na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta S. w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość. Skarga ta została przekazana do rozpoznania w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym tutejszego sądu przez Przewodniczącego Wydziału I Finansowego – jako wniesiona przez wymienione osoby łącznie ze skargami na decyzje Prezydenta Miasta S. w sprawach podatkowych (które to skargi pozostawiono w Wydziale I).
Zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału II z 31.10.2011 r. H. O. została, jako skarżąca i pełnomocnik pozostałych skarżących, wezwana do wykazania, że przed wniesieniem skargi składano zażalenie do organu wyższego stopnia na przewlekłość postępowania Prezydenta Miasta S. oraz do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 100 zł – w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia.
Powyższe wezwanie doręczono wskazanej stronie 07.11.2011 r. (k. 52), zatem termin na uzupełnienie braków mijał 14.11.2011 r.
W dniu 14.11.2011 r. H. O. złożyła dwa oświadczenia o wycofaniu skargi (k. 53, 54). Argumentowała, że Prezydent Miasta podjął czynności mające na celu usunięcie stanu niezgodności z prawem, w związku z czym dalsze postępowanie ze skargi na bezczynność staje się bezzasadne. Wniosła o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Postępowanie podlegało umorzeniu.
Zgodnie z art. 161 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w następujących przypadkach: jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłosi osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik postępowania; gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
W rozpoznawanej sprawie oświadczeniem z dnia 14.11.2011 r. skarżąca H. O. cofnęła skargę i uczyniła to w imieniu własnym oraz jako pełnomocnik pozostałych skarżących.
Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. cofnięcie skargi jest wiążące, chyba że sąd oceni, iż jest ono niedopuszczalne, bowiem zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W ocenie sądu wymienione negatywne przesłanki w niniejszej sprawie nie zachodzą. Skarżąca w złożonym oświadczeniu wprost wyjaśniła, że wobec podjęcia działań przez Prezydenta Miasta uznaje podtrzymywanie skargi za bezzasadne. Wskazać też trzeba, że H. O. mogła złożyć oświadczenie o wycofaniu skargi również w imieniu pozostałych skarżących, bowiem czynności tej nie wyłączono w treści udzielonego jej pełnomocnictwa (k. 13).
Reasumując cofnięcie skargi należało uznać za skuteczne.
Co prawda skarżąca była wzywana do uzupełnienia braków skargi (wpisu i wykazania złożenia zażalenia na przewlekłość), jednak z uwagi na to, że termin ich uzupełnienia mijał 14.11.2011 r. i tego samego dnia zostało nadane na poczcie oświadczenie o wycofaniu skargi – należało przyznać pierwszeństwo w skutkach procesowych ostatnio wymienionemu oświadczeniu. Brak jest podstaw do wywodzenia negatywnych dla strony skutków nieuzupełnienia braków formalnych skargi w sytuacji, gdy rezygnuje ona w ogóle z jej popierania. Dlatego sąd orzekł o umorzeniu postępowania, a nie o odrzuceniu skargi.
Jedynie marginalnie wskazać można, że zarówno umorzenie postępowania, jak i odrzucenie skargi jest rozstrzygnięciem procesowym niemerytorycznie kończącym postępowanie, zaskarżalnym skargą kasacyjną.
Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.