Uzasadnienie
Skarga została wywiedziona na podstawie następujących okoliczności.
Skarżący – J. S. w dniu [...] kwietnia 2020 r. wystąpił do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, tj.: kopii (skanów) zarządzeń Dyrektora wydanych w 2018 r. w zakresie powołania specjalnych komisji do zaopiniowania wniosków o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej. Jako sposób udostępnienia informacji wskazano formę elektroniczną na adres e-mail w formacie PDF.
W piśmie z [...] maja 2020 r. organ poinformował wnioskodawcę że w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19, bieg terminów procesowych w postępowaniach administracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu i w związku z tym stanowisko w przedmiotowej sprawie zostanie podjęte po ustaniu stanu epidemii z powodu COVID-19.
Następnie w piśmie z [...] czerwca 2020 r. organ poinformował, że jego zdaniem wnioskowane informacje nie obejmują informacji publicznej gdyż dotyczą osób, które nie pełnią funkcji publicznych, jak również nie dysponują mieniem publicznym.
Wobec powyższego dniu [...] czerwca 2020 r. J. S. wniósł skargę do sądu administracyjnego na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S. w zakresie rozpatrzenia wniosku z [...] kwietnia 2020 r. i zarzucił naruszenie art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP i art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu promowanego wyroku wraz z aktami sprawy oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że nie może ulegać wątpliwości, iż organ pozostaje w zwłoce w załatwieniu złożonego wniosku. Nie otrzymał on bowiem zarówno wnioskowanej informacji publicznej, jak i pisma, które wskazywałoby na powody opóźnienia oraz termin, w jakim nastąpi udostępnienie wnioskowanej informacji.
Skarżący wywiódł, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem, bądź przez odmowę udostępnienia, a więc wydanie decyzji odmownej, jeżeli istnieją ku temu podstawy prawne. Zarzucił, że w niniejszym postępowaniu organ nie podjął żadnego z tych działań. Skarżący wskazał przy tym na niekonsekwencję w działaniach organu, gdyż organ na wnioski dotyczące udostępnienia informacji publicznej, tj. kopii (skanów) zarządzeń Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w S. wydanych w 2019 r. oraz w 2020 r. w zakresie powołania specjalnych komisji do zaopiniowania wniosków o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej, udzielił merytorycznych odpowiedzi. Wówczas organ nie twierdził, że zakres wnioskowanej informacji nie obejmuje informacji publicznej.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej i podtrzymał swoje stanowisko, że zakres wnioskowanej informacji nie obejmuje informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Odnosząc się do zarzutu niekonsekwencji wskazano, że w odniesieniu do wcześniej złożonych wniosków poinformowano jedynie, że w roku 2020 i 2019 nie wydano zarządzeń w zakresie powołania specjalnych komisji do zaopiniowania wniosków o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje.
Skarga jest uzasadniona.
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że adresat spornego w sprawie niniejszej wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej jako organ władzy publicznej - art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (DZ.U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.; dalej powoływana jako ustawa), a zawnioskowane przez skarżącego informacje kwalifikują się jako mające charakter publiczny.
Pojęcie informacji publicznej zostało zdefiniowane w art. 1 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym, jest nią każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. W orzecznictwie odwołującym się do art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP wskazuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Jak wskazał NSA w wyroku z 13 marca 2019 r. w sprawie I OSK 666/17, status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która jest związana z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej.
Natomiast do udostępniania informacji publicznej zobowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej lub podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 1 pkt 1 i 5 oraz ust. 3 ustawy).
Nie ulega wątpliwości, że Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w S. jest podmiotem władzy publicznej i wykonuje zadania publiczne, m.in. wydaje zarządzenia o powołaniu specjalnych komisji do zaopiniowania wniosków o przyznanie środków na podjęcie działalności gospodarczej.
Skoro żądana informacja ma charakter informacji publicznej, to organ był zobligowany do udzielenia informacji bądź wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia stosownie do treści art. 16 ust. 1 ustawy.
W ocenie Sądu, błędne było przekonanie organu, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, dlatego że do komisji powołano osoby nie pełniące funkcji publicznej. Skoro organ uważa, że danych osobowych członków powołanych komisji nie można upubliczniać, to istniała możliwość ich anonimizacji. Natomiast zakwalifikowanie, wydanych zarządzeń w 2018r., jako nieposiadających w całości waloru informacji publicznej było błędne w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Należało uznać, że organ pozostaje w bezczynności od dnia złożenia wniosku do dnia wyrokowania. Dlatego sformułowano zobowiązanie jak w punkcie 1. wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 zakreślając termin na załatwienie wniosku oraz stwierdzono wystąpienie bezczynności (orzeczenie w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zdaniem Sądu, bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (orzeczenie w punkcie 3. wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a.). Z rażącym charakterem bezczynności mamy do czynienia, gdy okres zaniechania jest długotrwały, zaniechanie jest celowe lub zamierzone przez organ, ewentualnie wynika z innych niepodlegających akceptacji przyczyn. Z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Organ pozostawał w błędnym przekonaniu, że informacja żądana przez skarżącego nie posiada waloru publicznego. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. zasądzając od organu należny i uiszczony przez stronę skarżącą wpis w kwocie 100 zł (pkt 4. wyroku).