Uzasadnienie
Skarżąca H. Ł. skargą wywiedzioną do sądu administracyjnego zarzuciła Prezydentowi Miasta B. bezczynność związaną z nierozpoznaniem jej wniosku dotyczącym przydziału działki budowlanej. Zarządzeniem z dnia 30 grudnia 2008 r. skarżąca został wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wykazanie, że składała zażalenie na bezczynność do organu wyższego stopnia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca podała, że nie składała zażalenia na bezczynność Prezydenta Miasta B. do organu wyższego stopnia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. zważył, co następuje:
Skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna z racji braku wyczerpania przez skarżącą służącego jej w postępowaniu administracyjnym środka odwoławczego do zwalczania bezczynności organu na etapie przedsądowym. Wymóg wyczerpania przez stronę skarżącą środków zaskarżenia służących jej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, wynika wprost z treści art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270). Jak stanowi art. 52 § 2 w/w ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W wypadku skargi na bezczynność organu administracji, środkiem zaskarżenia na etapie postępowania administracyjnego regulowanego przepisami kodeksu administracyjnego, jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 kpa. Służy ono na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub w ustalonym w myśl art. 36 kpa do organu administracji publicznej wyższego stopnia.
W przedmiotowej sprawie wywiedziona skarga nie została poprzedzona opisanym powyżej zażaleniem. Dlatego też Sąd uznał, że jeden z formalnych warunków dopuszczalności skargi nie został spełniony i odrzucił ją stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) w zw. z art. 52 § 1 tejże ustawy (pkt 1 sentencji). O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na mocy art. 232 §1 pkt 1 lit a w/w ustawy (pkt 2 sentencji).