Uzasadnienie
W dniu 18 października 2011 r. K. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku skargę na bezczynność Wojewody P. w przedmiocie sfinansowania szkolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niedopuszczalność na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej: "p.p.s.a.", ewentualnie o jej oddalenie.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału tutejszego Sądu z 14 listopada 2011 r. wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi poprzez wykazanie, czy przed wniesieniem skargi, składał do organu wyższego stopnia zażalenie na bezczynność Wojewody P. W piśmie z 21 grudnia 2011 r. skarżący poinformował, że postępowanie na bezczynność Wojewody P. dotyczy skargi na bezczynność organu pierwszej instancji, a zatem nie ma zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Strona skarżąca podniosła również, że złożyła skargę na bezczynność Starosty Z. do organu nadzorczego, którym jest Wojewoda.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Merytoryczne badanie zasadności skargi w każdym przypadku musi zostać poprzedzone sprawdzeniem, czy skarga została wniesiona w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami i czy nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę (w tym także skargę na bezczynność) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wyczerpanie trybu zaskarżenia w stadium administracyjnym jest warunkiem dopuszczalności skargi (postanowienie NSA z dnia 14 marca 1999 r. w sprawie III SA 7254/98, LEX nr 43843). Wniesienie skargi na bezczynność organu jest dopuszczalne i możliwe wówczas, gdy strona wyczerpała tryb przewidziany w art. 37 ustawy z 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), bowiem zażalenie, o którym mowa w podanym przepisie, jest równoznaczne ze środkiem odwoławczym w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a i spełnia kryterium "wyczerpania środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 2 cyt. ustawy.
W świetle powyższego zażalenie w trybie art. 37 kpa musi zostać złożone do organu nadrzędnego przed wniesieniem skargi do sądu. Wtedy dopiero można mówić o wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących stronie skarżącej.
W sprawie niniejszej Skarżący, przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność organu nie wyczerpał trybu zażaleniowego służącego mu w postępowaniu administracyjnym. Dlatego Sąd był zobowiązany do odrzucenia jego skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji.