Uzasadnienie
W dniu [...] czerwca 2016 roku drogą elektroniczną skarżący Pan K. K. wystąpił do Marszałka Województwa P. o udzielenie informacji publicznej w przedmiocie udostępnienia w formie elektronicznej odpowiedzi na pytanie: "ile wniosków o dostęp do informacji publicznej zostało skierowanych do Państwa w poszczególnych latach w okresie 2010 – 2015 oraz w roku 2016 – do chwili udzielenia odpowiedzi na niniejszy wniosek".
Organ wysłał zbiorczą odpowiedź na wniosek drogą elektroniczną w dniu 22 czerwca 2016 roku.
Następnie w dniu 19 sierpnia 2016 roku wpłynęła do organu skarga Pana K. K. na bezczynność Marszałka Województwa P. w zakresie udostępnienia informacji publicznej zawartej we wniosku z dnia 8 czerwca 2016 roku. Po dokonaniu sprawdzenia wysłanej odpowiedzi skarżącemu w dniu 22 czerwca 2016 roku – organ stwierdził, że przesłana ona została na niewłaściwy adres. W związku z czym w dniu 22 sierpnia 2016 roku wysłano żądaną informację ponownie.
Skarżący Pan K. K. w piśmie z dnia 21 września 2016 roku (k. 22 akt sądowych) cofnął skargę w części dotyczącej nakazania organowi udostępnienia wnioskowanej informacji, ponieważ ją otrzymał. Jednak nadal wnosił o stwierdzenie, iż organ dopuścił się bezczynności, ale bez rażącego charakteru. Wniósł także o przyznanie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim i zasądzenie kosztów procesu.
W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa P., wnosząc o jej oddalenie, wskazał, że opóźnienie Nastąpiło z uwagi na błąd w adresie, który się zakradł w wysłanej odpowiedzi w dniu 22 czerwca 2016 roku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje
Sąd uznał, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej a Marszałek Województwa P. był podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Informacją publiczną, w świetle definicji zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, krąg podmiotów obowiązanych do udzielenia takiej informacji obejmuje władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej, w tym administracji rządowej i samorządowej. W orzecznictwie sądowym akceptowany jest pogląd, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne lecz odnosząca się do tych podmiotów (vide: wyrok NSA z 20 października 2012 roku sygn. II SA 1956/02, Lex nr 78062).
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu jest sytuacją, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej, pomimo dysponowania tą informacją, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust, 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Dlatego też, w świetle powyższych wywodów należy uznać, że organ pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie.
Z okoliczności sprawy wynika, że w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu 19 sierpnia 2016 roku za pośrednictwem organu, złożonej po bezskutecznym upływie 14 dni od daty zgłoszenia wniosku o udzielenie żądanej informacji publicznej, informacja ta nie była skarżącemu udostępniona. Skarżący otrzymał ją dopiero w dniu 24 sierpnia 2016 roku.
W tym stanie rzeczy zadośćuczynienie obowiązkowi udzielenia żądanej informacji publicznej po wniesieniu skargi uzasadnia jednak umorzenie postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku. W tym zakresie żądanie strony skarżącej sprecyzowane w skardze stało się bowiem bezprzedmiotowe (vide: między innymi wyroki wydane w sprawach II SAB/Lu 8/15 z dnia 15 marca 2015 roku i II SAB/Ol 10/15 z dnia 19 marca 2015 roku – ogólnodostępne w bazie CBOSA).
Ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia jednak Sądu od stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła oraz od oceny charakteru tej bezczynności stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 roku., poz. 270 ze zm.).
W konkretnej sprawie wniosek skarżącego został przesłany organowi w dniu 8 czerwca 2016 roku. Odpowiedź została wysłana skutecznie do skarżącego dopiero w dniu 24 sierpnia 2016 roku, a więc po upływie 14 dni. Należy podkreślić, ze przekazanie żądanych informacji przez organ Panu K. K. w dniu 22 czerwca 2016 roku na błędny adres, wskutek czego nie otrzymał on żądanej odpowiedzi – nie może być okolicznością wyłączającą organ od uznania, że nie pozostawał on w bezczynności. Jednak szybka reakcja organu, po stwierdzeniu popełnionego błędu, poprzez niezwłoczne wysłanie żądanych informacji na właściwy adres powoduje, że Sąd uznał, iż bezczynność w przedmiotowej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.
W tym stanie rzeczy Sąd nie podzielił żądania skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w wysokości połowy przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu statystycznego.
Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).
Konsekwencją uwzględnienia skargi wskutek stwierdzenia, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności, stało się orzeczenie zwrotu na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego w myśl art. 200 w zw. z art. 205 cytowanej powyżej ustawy.