Uzasadnienie
W dniu 29 sierpnia 2023 r. do Prokuratury Regionalnej w Białymstoku (dalej także jako: "organ") wpłynęło pismo C. T. (dalej: "Skarżący") zawierające szereg wniosków o udostepnienie informacji publicznej. Pismem z 11 września 2023 r. prokuratura poinformowała Skarżącego, w zakresie wniosku dotyczącego udzielenia informacji publicznej dotyczącej pożyczki udzielonej prokurator A. G., że wskazane informacje nie mogą zostać udostępnione, gdyż ustawodawca przewidział możliwość ujawnienia ww. danych w ustawie - Prawo o prokuraturze w określonym zakresie, a zgodnie z zasadą subsydiarności określoną w art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej wskazana ustawa nie narusza przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Ponadto wskazano, że w pozostałym zakresie żądania zostały sformułowane nieprecyzyjnie, co uniemożliwia ich rozpoznanie.
W dniu 27 listopada 2023 r. do ww. jednostki prokuratury wpłynęło pismo Skarżącego, w którym ponownie zażądał "wydania wszelkich informacji o udzielonej z pieniędzy podatników pożyczce prokuratorce A. G., po co ją dostała, czym dysponowała w chwili pobrania pożyczki (jakimi zasobami mieszkaniowymi), jak uzasadniła pożyczkę z pieniędzy podatników, kto to sprawdzał i opiniował, jak została rozliczona z tej pożyczki." Skarżący zażądał realizacji wszystkich złożonych wniosków. Wyraził dezaprobatę wobec uznania przez prokuraturę, że jego wnioski są "niejasne i nieprecyzyjne", a także niezadowolenie z dotychczasowych działań prokuratury w jego sprawach.
Prokurator Regionalny, mając na uwadze fakt, iż odpowiedź udzielona Skarżącemu nie posiada waloru decyzji, pismo z 27 listopada 2023 r. potraktował jako skargę na bezczynność i 8 grudnia 2023 r. przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Białymstoku wraz z odpowiedzią na skargę. Organ stwierdził, że z uwagi na niewskazanie przez Skarżącego żadnych merytorycznych zarzutów dotyczących rozpoznania wniosku, a jedynie wyrażenie niezadowolenia ze sposobu rozpoznania sprawy, wniosek został rozpoznany zgodnie z ogólnie przyjętą praktyką i ugruntowaną linią orzeczniczą, tj. poprzez skierowanie do wnioskodawcy pisma informacyjnego.
Organ wniósł o odrzucenie skargi - w przypadku zaniechania przez Skarżącego, po jego wezwaniu przez Sąd, uzupełnienia braków formalnych skargi o wymogi określone w art. 46, 47 § 1 i 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.); względnie o oddalenie skargi - w przypadku uzupełnienia przez Skarżącego braków formalnych skargi.
Zarządzeniem z 12 grudnia 2023 r. Przewodniczący Wydziału II WSA w Białymstoku wezwał Skarżącego do: podpisania skargi, podania numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Prokuratora Regionalnego w kwocie 100 zł. Powyższe braki formalne i fiskalne powinny zostać uzupełnione w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisów zarządzeń pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenia zostały skutecznie doręczone Skarżącemu 4 stycznia 2024 r. (k. 15 akt sądowych).
Pismem z 10 stycznia 2024 r. Skarżący wskazał, że kwestionuje rozpatrywanie skargi przez WSA w Białymstoku, gdyż w jego ocenie nie spełnia "warunków bezstronności". Stwierdził także, że realizacja braków formalnych w zakresie podpisania nadesłanej skargi jest niemożliwa. Brak jest kopii skargi, a z odpowiedzi na skargę "nie wynika nic, ani nie ma przedmiotu skarżenia, ani nie ma numeru sprawy, ani nie ma żadnych informacji dotyczących skargi". Nadmienił, że składa skargę na "odpowiedź o niczym". Zażądał udzielenia dokładnych informacji publicznych w zakresie tego, które i jakimi słowami napisane żądania są nieprecyzyjne i co uniemożliwia ich rozpoznanie. Wskazał również, że złożył do Prokuratury Regionalnej około 30 skarg i nie wie, o którą skargę Sądowi chodzi. Nie stać go na żadne opłaty, jest rencistą i ma na całkowitym utrzymaniu chorą, niepracującą żonę. Zażądał także, aby w tej sprawie wypowiedział się Prokurator Generalny. W piśmie tym Skarżący podał swój numer PESEL.
Zarządzeniem z 16 stycznia 2024 r. (k. 17 akt sądowych) Sąd odpowiedział Skarżącemu na sformułowane w piśmie z 10 stycznia 2024 r. wątpliwości, pouczył o możliwości złożenia wniosku o wyłączenie sędziego, a także:
- a) w związku ze stwierdzeniem strony, że nie ma możliwości uzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie jej podpisania z uwagi na brak kopii tej skargi - przesłał Skarżącemu kserokopię skargi z dnia 21 listopada 2023 r. złożonej w niniejszej sprawie oraz wezwał stronę do jej własnoręcznego podpisania i odesłania na adres sądu - w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi;
- b) w związku ze stwierdzeniem strony, że nie stać jej na uiszczenie wpisu sadowego - poinformował stronę o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy.
Odpis powyższego zarządzenia zostało doręczone Skarżącemu w trybie tzw. fikcji doręczenia (dwukrotne awizo) w dniu 2 lutego 2024 r., co zostało potwierdzone stosownym zarządzeniem Sądu na przesyłce pocztowej (k. 19 akt sądowych).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 poz. 1634 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Podstawowe wymogi, jakim powinny odpowiadać pisma w postępowaniu sądowym określono w art. 46 i art. 47 p.p.s.a. W myśl art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika.
Ponadto, stosownie do art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a., skarga, jako pismo wszczynające postępowanie przed sądem administracyjnym, podlega wpisowi. Zgodnie z treścią art. 220 § 1 p.p.s.a. sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata.
Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Treść powyższych przepisów nie pozostawia wątpliwości, że brak podpisania skargi jest brakiem, który uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i stanowi podstawę odrzucenia skargi. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie został w terminie uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd.
Odnośnie kwestii doręczenia zarządzenia Sądu z 16 stycznia 2024 r. należy wyjaśnić, że w myśl art. 65 § 1 p.p.s.a., sąd dokonuje doręczeń przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2022 r. poz. 896, 1933 i 2042), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione przez sąd osoby lub organy albo za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na warunkach określonych w art. 74a. Stosownie zaś do treści art. 73 § 1 p.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (art. 73 § 2 p.p.s.a).
W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1.
W niniejszej sprawie Skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. W celu dokonania tej czynności Sąd przesłał mu kserokopię skargi z 21 listopada 2023 r. Ponadto, w związku z odpowiedzią na wezwanie do uiszczenia wpisu, w której Skarżący stwierdził, że nie stać go na ten koszt, Sąd poinformował Skarżącego o możliwości złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wezwaniu do uzupełnienia braku formalnego skargi nadano - w razie nieusunięcia braku formalnego w terminie 7 dni - rygor odrzucenia skargi. Przesyłkę awizowano po raz pierwszy 19 stycznia 2024 r. i złożono ją na okres siedmiu dni we właściwej placówce pocztowej. W dniu 29 stycznia 2024 r. przesyłkę tę awizowano powtórnie, a następnie 6 lutego 2024 r. zwrócono przesyłkę nadawcy z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (k. 19 akt sądowych).
Skoro zatem Skarżący nie odebrał przesyłki, należało uznać ją za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego terminu, liczonego od daty pierwszego awiza, tj. 2 lutego 2024 r. W tej sytuacji termin do uzupełnienia braku formalnego skargi rozpoczął swój bieg 3 lutego 2024 r., a upłynął 9 lutego 2024 r. (piątek). W zakreślonym terminie Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi poprzez jej podpisanie. Ponadto nie złożył wniosku o prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym.
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4, a także art. 220 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.