Uzasadnienie
Skarżąca pani R. P. w dniu [...] lutego 2016 roku, drogą elektroniczną, wystąpiła do Starosty B. o przesłanie na jej adres mailowy: "umów cywilnych zawartych przez tutejszy Powiat z adwokatem lub radcą prawnym albo z kancelarią adwokatów, radców prawnych albo z kancelarią adwokatów i radców prawnych dotyczącą stałej obsługi prawnej powiatu w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu".
W dniu [...] lutego 2016 roku organ przekazał skarżącej 30 umów zawartych z adwokatami i radcami prawnymi na obsługę punktów nieodpłatnej pomocy prawnej na terenie powiatu.
W międzyczasie wpłynęła skarga pełnomocnika skarżącej na bezczynność organu, z której wynikało konkretnie czego żąda Pani R. P. W związku z powyższym organ w dniu [...] marca 2016 roku przesłał skarżącej żądane informacje.
O fakcie otrzymania powyższych informacji pełnomocnik skarżącej poinformował Sąd pismem z dnia 14 kwietnia 2016 roku, podnosząc jednocześnie, że istnieją przesłanki do umorzenia postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 19 maja 2016 roku umorzył postepowanie w sprawie, stwierdzając że nastąpiło cofnięcie skargi.
Na skutek zażalenia Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 13 września 2016 roku, sygn.. akt I Oz 929/16 – uchylił przedmiotowe postanowienie, uznając że stanowisko pełnomocnika mogło zostać ocenione jako wadliwe, jednak nie stanowił o cofnięcia skargi.
W odpowiedzi na skargę Starosta B. wniósł o oddalenie skargi, jako niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, zważył co następuje
Sąd uznał, że żądana przez skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej a Marszałek Województwa P. był podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia. Informacją publiczną, w świetle definicji zawartej w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Stosownie zaś do art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, krąg podmiotów obowiązanych do udzielenia takiej informacji obejmuje władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności organy władzy publicznej, w tym administracji rządowej i samorządowej. W orzecznictwie sądowym akceptowany jest pogląd, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne lecz odnosząca się do tych podmiotów (vide: wyrok NSA z 20 października 2012 roku sygn. II SA 1956/02, Lex nr 78062).
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, bezczynność organu jest sytuacją, w której organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w zakresie udostępnienia informacji publicznej, pomimo dysponowania tą informacją, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w związku z art. 14 ust. 1 ustawy, tj. bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej (co jest uzasadnione np. wobec stwierdzenia, że żądana informacja objęta jest jednym z ograniczeń opisanych w art. 5 ust, 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Dlatego też, w świetle powyższych wywodów należy uznać, że organ pozostawał w bezczynności w niniejszej sprawie.
Z okoliczności sprawy wynika, że w dacie wniesienia skargi, tj. w dniu 1 marca 2016 roku za pośrednictwem organu, złożonej po bezskutecznym upływie 14 dni od daty zgłoszenia wniosku o udzielenie żądanej informacji publicznej, informacja ta nie była skarżącej udostępniona. Skarżąca otrzymała ją dopiero w dniu 2 marca 2016 roku.
W tym stanie rzeczy zadośćuczynienie obowiązkowi udzielenia żądanej informacji publicznej po wniesieniu skargi uzasadnia jednak umorzenie postępowania sądowego w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku. W tym zakresie żądanie strony skarżącej sprecyzowane w skardze stało się bowiem bezprzedmiotowe (vide: między innymi wyroki wydane w sprawach II SAB/Lu 8/15 z dnia 15 marca 2015 roku i II SAB/Ol 10/15 z dnia 19 marca 2015 roku – ogólnodostępne w bazie CBOSA).
Ustanie bezczynności organu przed rozpoznaniem skargi nie zwalnia jednak Sądu od stwierdzenia, że bezczynność organu nastąpiła oraz od oceny charakteru tej bezczynności stosownie do treści art. 149 § 1 i § 1 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 roku., poz. 270 ze zm.).
W konkretnej sprawie wniosek skarżącej został przesłany organowi w dniu 11 lutego 2016 roku. Odpowiedź została wysłana skutecznie do skarżącego dopiero w dniu 2 marca 2016 roku, a więc po upływie 14 dni. Należy podkreślić, że przekazanie skarżącej niewłaściwych informacji przez organ w dniu [...] lutego 2016 roku – nie może być okolicznością wyłączającą organ od uznania, że nie pozostawał on w bezczynności. Jednak szybka reakcja organu, po stwierdzeniu popełnionego błędu, poprzez niezwłoczne wysłanie żądanych informacji powoduje, że Sąd uznał, iż bezczynność w przedmiotowej sprawie nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.
Mając powyższe okoliczności na uwadze orzeczono, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz. U z 2012 roku, poz. 270 ze zm.).
Konsekwencją uwzględnienia skargi wskutek stwierdzenia, że organ dopuścił się zarzucanej bezczynności, stało się orzeczenie zwrotu na rzecz strony skarżącej poniesionych przez nią kosztów postępowania sądowego w myśl art. 200 w zw. z art. 205 cytowanej powyżej ustawy.
Sąd nie podzielił wniosku pełnomocnika skarżącej o zwrot kwoty 2880 złotych tytułem zastępstwa procesowego, uznając ja za wygórowaną i nieadekwatną do nakładu pracy i nieskomplikowanej problematyki sprawy. Sąd uznał, że kwota 480 złotych jest właściwa sumą za podjęte czynności przez pełnomocnika w niniejszej sprawie.