Uzasadnienie
E. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Starosty w przedmiocie rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości oznaczonych numerami [..] i [..], położonych w obrębie O., gmina K. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 23 października 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do wskazania, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność organu skarżąca zwracała się z ponagleniem do właściwego organu – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.
W zakreślonym terminie, w dniu 13 listopada 2018 r. pełnomocnik strony oświadczył, że przed wniesieniem skargi skarżąca nie zwracała się z ponagleniem do właściwego organu.
Przepis art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie.
Przepis art. 37 § 1 k.p.a., wskazuje zaś, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);
- 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).
Zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie;
- 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia.
Z powyższego wynika, że przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty w sprawie zawieszenia postępowania dotyczącego wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, zgodnie z art. 9a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 121 ze zm.), skarżąca powinna była wystąpić do Wojewody z ponagleniem na niezałatwienie jej wniosku w terminie.
Z dyspozycji art. 52 p.p.s.a. wynika bowiem, że wyczerpanie środków zaskarżenia winno poprzedzać wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Dopóki stronie przysługuje prawo wniesienia jakiegokolwiek środka zaskarżenia, dopóty wniesienie skargi na ten akt lub czynność do sądu administracyjnego jako przedwczesne jest niedopuszczalne.
Ponieważ z akt administracyjnych sprawy nie wynikało, aby skarżąca wystosowała takie ponaglenie, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z dnia 23 października 2018 r., wezwano skarżącą do wskazania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, czy przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty zwracała się z ponagleniem do właściwego organu.
W odpowiedzi, w piśmie z dnia 13 listopada 2018 r., pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnił, że skarżąca z takim ponagleniem do właściwego organu nie występowała.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że skarżąca przed wniesieniem skargi na bezczynność Starosty w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości nie wyczerpała trybu zaskarżenia, o jakim mowa w art. 52 p.p.s.a.
W sytuacji zaś, gdy strona nie wyczerpie trybu zaskarżenia, skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli wniesienie skargi z innych przyczyn jest niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę jako niedopuszczalną.