Uzasadnienie
IISAB/Gd 104/03
T. P. wniósł skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie o wydanie zaświadczenia o zaliczeniu wartości nieruchomości pozostawionych za granicą – w W. - przez jego rodziców, J. i J. P. w następujących okolicznościach:.
9 grudnia 1999r. H. R. wniosła o wydanie przedmiotowego zaświadczenia, załączając doń postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po matce J. P. oraz oświadczenia pozostałych spadkobierców wskazujące H. R. jako osobę, na której rzecz należy zaliczyć wartość nieruchomości po ojcu – J. P. (zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości – Dz.U. Nr 9, poz.32 ze zm.). Nadto do wniosku dołączono tłumaczenie dokumentu Stalinowskiej Rejonowej Rady Deputowanych Ludu Pracującego potwierdzającego własność nieruchomości na dz.21 stycznia 1955r.,opis nieruchomości, operat szacunkowy wartości nieruchomości i inne.
Prezydent Miasta pismem z dnia 28 marca 2003r. wezwał H. R. do złożenia dokumentu stwierdzającego posiadanie przez J. i J. P. przedmiotowej nieruchomości w okresie od stycznia 1955r. do dnia repatriacji, tj. do 24 czerwca 1957r., a to:
- - dokumentu Państwowego Urzędu Repatriacyjnego potwierdzającego, że rodzice pozostawili w W. nieruchomość,
- - sentencji wyroku właściwego Sądu o ustalenie, że rodzice pozostawili w W. mienie nieruchome.
Zażalenie T. P. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w K.p.a. nie zostało uwzględnione przez Wojewodę, który wydał w dniu 5 czerwca 2003 r. decyzję odmawiającą stwierdzenia bezczynności Prezydent Miasta. Decyzję tę uchylił Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast wskazując, że stanowisko organu wyższego stopnia wyrażone w trybie art. 37§2K.p.a. powinno mieć formę postanowienia.
W dniu 14 października 2003r. Wojewoda postanowieniem odmówił stwierdzenia bezczynności Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Prezydent Miasta nie pozostaje w bezczynności w sytuacji, gdy informuje stronę o konieczności przedłożenia brakujących dokumentów, niezbędnych do wydania decyzji określającej wartość nieruchomości pozostawionej w W. W skardze T. P. podniósł, że organ nie wydał w terminie przewidzianym w k.p.a. decyzji, żądając bez podstawy prawnej wyroku Sądu powszechnego ustalającego, iż rodzice skarżącego pozostawili w W. nieruchomość, którą posiadali do dnia repatriacji.
Skarżący podkreślił, że zgodnie z przepisami Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości, do dowodów stosuje się art.75k.p.a.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 02.153.1271 z późn. zmianami) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (D.U. 153 poz. 1270).
W myśl art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. o ustroju sądów administracyjnych (D.U. 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
Trafnie w skardze podniesiono, że do dowodów niezbędnych do wykazania pozostawienia nieruchomości za granicą organ powinien stosować – zgodnie z § 4 ust.4 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1998r. w sprawie zaliczania wartości nieruchomości pozostawionych za granicą na pokrycie ceny sprzedaży nieruchomości lub opłat za użytkowanie wieczyste oraz sposobu ustalania wartości tych nieruchomości – Dz.U. Nr 9, poz.32 ze zm.) – przepisy art.75 k.p.a. Zatem organ mógł dopuścić dla wyjaśnienia kwestii pozostawienia nieruchomości za granicą w chwili repatriacji każdy rodzaj dowodu, np. z zeznań świadków, a nie wyłącznie z dokumentu lub wyroku Sądu powszechnego.
Nadto, ze względu na to, że przepis § 4 ust 2 powołanego wyżej rozporządzenia nie wymagał urzędowego potwierdzenia tego faktu to dopuszczalne było także zastosowanie przepisu art.75 § 2 k.p.a. Organ powinien o powyższym poinformować skarżącego o tych możliwościach dowodowych. Tylko wówczas organ wypełniłby spoczywające na nim obowiązki wynikające z naczelnych zasad postępowania administracyjnego określonych przepisami art.6, 7, 8, 9 i 12 k.p.a. Uznać zatem należało, że organ administracji – Prezydent Miasta pozostawał w bezczynności.
W dniu 30 stycznia 2004r.w miejsce cyt. wyżej rozporządzenia weszła w życie ustawa z dnia 12 grudnia 2003r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz. U. Nr 6, poz.39). Przepisy tej ustawy określiły, że organem uprawnionym do wydawania przedmiotowych decyzji jest wojewoda. W wypadku, gdy o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego uprawniony do wydania decyzji jest wojewoda właściwy ze względu n ostatnie miejsce zamieszkania tej osoby.
Ze względu na to, że ostatnim miejscem zamieszkania spadkodawcy – J. P. był S., organem właściwym do wydania decyzji w przedmiocie zaliczania na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego jest Wojewoda.
Mając zatem na uwadze wyżej wskazane względy, uznając, iż Prezydent Miasta był w bezczynności Sąd administracyjny na podstawie art.149 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270) zobowiązał ten organ do przekazania wniosku T. P. do rozpatrzenia, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 12 grudnia 2003r. o zaliczaniu na poczet ceny sprzedaży albo opłat z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości Skarbu Państwa wartości nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami państwa polskiego (Dz. U. Nr 6, poz.39).
Ponieważ art. 97 § 2 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nakazuje stosować dotychczasowe przepisy o wpisie i innych kosztach sądowych w sprawach, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, to wobec uwzględnienia skargi Sąd zasądził koszty postępowania na rzecz skarżącego na podstawie art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm.).