Uzasadnienie
D. T. – O. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na podstawie art. 101 w zw. z art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, skargę na bezczynność Rady Miasta w postaci zaniechania podjęcia uchwały w przedmiocie wykonania uchwały Miejskiej Rady Narodowej w G. z dnia 14 grudnia 1949 r., objętej protokołem nr [[...]]. Uzasadniając wniesioną skargę, skarżąca wyjaśniła, że jej matka A. – I. T. zawarła z Gminą Miasta porozumienie, na mocy którego odstąpiła od wytoczonej Gminie Miastu sprawy o wydanie nieruchomości, toczącej się przed Sądem Grodzkim w G. pod sygn. akt II Co 201/48 i przekazała na rzecz Gminy Miasta nieruchomość stanowiącą dawną parcelę nr [[...]] o powierzchni 383 m², na której gmina wybudowała szkołę. W zamian za to gmina miała przekazać A. – I. T. nieruchomość położoną w G. przy ul. S., oznaczoną jako działka nr [[...]] o pow. 441 m² (wcześniej parcela [[...]]), do czego zobowiązała się w uchwale Miejskiej Rady Narodowej podjętej w dniu 14 grudnia 1949 r., objętej protokołem nr [[...]], której to uchwały nie wykonano.
Dlatego też skarżąca, będąca następcą prawnym po zmarłej A. I. – T., wystąpiła, pismem z dnia 1 czerwca 2012 r., do Rady Miasta w G. o wykonanie przedmiotowej uchwały, a ponieważ w odpowiedzi poinformowano ją jedynie, że powzięte uchwały ex lege utraciły moc prawną, uznała za zasadne wystąpienie do Sądu, domagając się zobowiązania Rady Miasta do podjęcia uchwały w przedmiocie wykonania uchwały Miejskiej Rady Narodowej w G. podjętej w dniu 14 grudnia 1949 r., objętej protokołem nr [[...]]
W odpowiedzi na skargą organ wniósł o jej odrzucenie z uwagi na jej niedopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z póżn. zm.) oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty jednostek samorządu terytorialnego i ich związków inne niż określone w pkt. 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Ponadto, zgodnie z art. 3 § 3 tej ustawy sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Podstawę prawną wniesienia skargi w niniejszej sprawie stanowił art. 101a ust. 1 w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. nr 142 poz. 1591 ze zm.). Stosownie do treści art. 101 ust. 1 każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zgodnie zaś z treścią art. 101a ust. 1 przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
Przepis art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym znajduje zastosowanie w przypadkach bezczynności organu gminy polegającej na niewykonywaniu czynności nakazanych przez prawo (zob. A. Matan, Komentarz do art. 101a ustawy o samorządzie gminnym, Lex). Skarga z art. 101a dotyczy przede wszystkim bezczynności organów gminy w zakresie działalności uchwałodawczej i to w zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organy jednostki samorządu terytorialnego obowiązek podjęcia stosownych uchwał, zarządzeń (zob. B. Popielak, CASUS 2005/1/19, artykuł, numer publikacji 60376). Przy czym czynności, o jakich mowa w art. 101a, to czynności nakazane prawem powszechnie obowiązującym, w tym aktem prawa miejscowego (np. statutem gminy) określającym obowiązki organu gminy. Podstawą prawną, z której wynikać może obowiązek wykonywania czynności, nie może być więc np. rozstrzygnięcie organu administracji (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Gd 59/06, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl.).
Mając powyższe na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niedopuszczalna, albowiem nie dotyczy bezczynności organu gminy polegającej na niewykonaniu czynności nakazanych przez prawo. Skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy niewykonania uchwały Miejskiej Rady Narodowej z dnia 14 grudnia 1949 r., która wydana została na podstawie art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 23 marca 1933 r. o częściowej zmianie ustroju samorządu terytorialnego (DZ.U.R.P. nr 35/33, poz. 294). Skarżąca domaga się więc wykonania uchwały, która wyraża wolę nabycia gruntu w drodze zamiany. Art. 101a ustawy o samorządzie gminnym nie daje zaś obywatelom legitymacji do żądania wykonania przez organ wykonawczy gminy uchwały rady, której powzięcie nie jest nakazane przepisami prawa (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Gd 53/10, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odrzucił skargę, jako że sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych.
O zwrocie uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego Sąd orzekł zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.