Uzasadnienie
J. i S. K. są użytkownikami wieczystymi gruntu w G. przy ul. [...], obejmującego działkę nr [...] o pow. 223 m2. Pismem z dnia 9 sierpnia 2002 r. Zarząd Miasta G. wypowiedział im dotychczasową wysokość opłaty rocznej w kwocie 93,20 zł i zaoferował przyjęcie nowej opłaty w kwocie 582,50 zł. Użytkownicy korzystając z przysługującego im uprawnienia złożyli wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty jest nieuzasadniona. Orzeczeniem z dnia 12 listopada 2004 r., sygn. akt [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze oddaliło powyższy wniosek. Użytkownicy wystąpili ze sprzeciwem od wskazanego orzeczenia, które – zgodnie z obowiązującą procedurą – przekazane zostało do rozpoznania Sądowi Rejonowemu G. – Południe w G. Zarządzeniem Przewodniczącego Sądu Rejonowego G. – Południe w G. z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt [...], Sąd Rejonowy w G. zwrócił sprzeciw od orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Wobec powyższego dokonano korekty wymiaru opłat za lata 2003 – 2006 jednocześnie uwzględniając 50% bonifikatę z tytułu niskich dochodów i wezwano użytkowników do zapłaty.
J. K. złożyła skargę na bezczynność i opieszałość Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie opłaty rocznej za wieczyste użytkowanie przedmiotowej nieruchomości. W uzasadnieniu wskazała, że w odpowiedzi na wezwanie do zapłaty złożyła odwołanie do Prezydenta Miasta. Wyjaśniła nadto, iż od wypowiedzenia opłaty rocznej, które nastąpiło w 2002 r. minęły 2 lata zanim Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznało jej wniosek o aktualizację opłaty (orzeczenie z 12 listopada 2004 r.). Tym samym organ wykazał zaniedbanie i bezczynność, czym naruszył zasadę praworządności. Zaznaczyła, iż ma zastrzeżenia do wyceny będącej podstawą kwestionowanej wysokości opłaty.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie wskazując, iż pismo skarżącej nie dotyczy żadnego z przejawów działalności administracji publicznej wymienionego w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne. Sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej jest przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym. Postanowienia art. 3 wskazanej ustawy wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, który ma kluczowe znaczenie dla ustalenia przesłanek dopuszczalności drogi tego postępowania.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1. decyzje administracyjne,
- 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
- 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,
- 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej,
- 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej,
- 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego,
- 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 (art. 3 § 2 ustawy).
Z powyższego wynika, że skarga J. K. nie mieści się w katalogu aktów administracyjnych lub czynności (bezczynności), które podlegają kontroli sądowoadministracyjnej.
Skarżąca wykorzystała całą drogę postępowania administracyjnego i sądowego przed sądem powszechnym w sprawie z zakresu aktualizacji opłaty rocznej za wieczyste użytkowanie. Żaden akt wydany lub czynność wykonana w tej sprawie nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dwuletnia bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która miała miejsce w toku w/w postępowania skończyła się w dacie rozstrzygnięcia przez ten organ orzeczeniem o oddaleniu wniosku skarżącej i nie może następczo stać się przedmiotem zaskarżenia skoro już nie istnieje. Jeśli skarżąca poniosła jakiekolwiek szkody materialne, związane z przewlekłym załatwianiem sprawy przez Kolegium, może dochodzić roszczeń z tego tytułu przed sądami powszechnymi.
Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych, zatem skargę należało uznać za niedopuszczalną i na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzec o jej odrzuceniu.