Uzasadnienie
Skarżąca B. T. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2004 r. w sprawie II SA/Gd 1703/01. Skarga ta, w związku z wniesieniem jej bezpośrednio do sądu, została przekazana organowi administracji w dniu 6 listopada 2007 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zwrócił do sądu 17 marca 2008 r.
Wskazanym wyrokiem Sąd uchylił decyzję Wojewody z 2 kwietnia 2001 r. oraz decyzję Prezydenta Miasta z 11 października 2000 r., które dotyczyły udzielenia G. K. pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego z częścią gospodarczą przy ulicy K. w G. Sąd uchylając decyzje zobowiązał organ do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśnienia, jakich obiektów budowlanych dotyczyć ma postępowanie legalizacyjne oraz wskazał, że powinno ono zostać przeprowadzone z uwzględnieniem art. 37, art. 40 i art. 42 ustawy z dnia 24 października 1974 r. - Prawo budowlane. Odpis wyroku wpłynął do organu pierwszej instancji 23 maja 2005 r.
Do dnia wniesienia przez skarżącą B. T. skargi na bezczynność, a więc do dnia 6 listopada 2007 r., w którym skargę przekazano organowi administracji, prowadzący sprawę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, jak wynika z akt sprawy, nie załatwił jej. Sprawa została zakończona przez organ administracji dopiero 12 marca 2008 r., kiedy to wydane zostało postanowienie, którym zobowiązano inwestorów Ł. i G. K. do przedłożenia dwóch egzemplarzy projektu przebudowy samowolnie rozbudowanego obiektu mieszkalnego z częścią usługową przy ulicy K. oraz decyzja, którą organ orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie art. 37 lub art. 40 Prawa budowlanego z 1974 r. w sprawie samowolnie wykonanej budowy budynku gospodarczego oraz dwóch przyległych do niego wiat przy ulicy K. W tych okolicznościach, wobec wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego postanowienia i decyzji z 12 marca 2008 r. Sąd uznał, że skarga na bezczynność tego organu po wyroku z dnia 24 listopada 2004 r. jest bezprzedmiotowa.
Uwzględniając bowiem skargę na bezczynność, polegającą na niewydaniu decyzji lub postanowienia, sąd administracyjny jest, stosownie do art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), uprawniony jedynie do zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu. Skoro zaś akt został już wydany, to postępowanie ze skargi na taką bezczynność jest bezprzedmiotowe.
Wobec tego Sąd na mocy art. 161 § 1 pkt 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie.