Uzasadnienie
P. K. - reprezentowany przez radcę prawnego - wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie udostępnienia informacji publicznej zawierając w niej m. in. wniosek o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Wójt Gminy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, jednocześnie oświadczając, że po otrzymaniu skargi przesłał skarżącemu w dniu 2 września 2014 r. żądaną informację.
Pismem z dnia 25 października 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący, nie cofając skargi, wniósł o umorzenie postępowania oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r., sygn. II SAB/Gd 130/14 w punkcie 1. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, zaś w punkcie 2. umorzył postępowanie w pozostałym zakresie. W wyroku tym Sąd nie zawarł rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów postępowania. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego w dniu 8 grudnia 2014 r.
Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2014 r. (data stempla pocztowego) skarżący zwrócił się o uzupełnienie ww. wyroku poprzez przyznanie na jego rzecz należnych kosztów postępowania.
Rozpoznając powyższy wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie jako "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Przy czym wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym (§ 2). Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów (§ 3).
Jednocześnie, zgodnie z art. 209 p.p.s.a., wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 201 § 1 p.p.s.a. zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a.
Stosownie do art. 200 p.p.s.a., w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Z kolei, zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony.
Według art. 210 § 1 zd. 1 p.p.s.a. strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.
W niniejszej sprawie skarżący w postępowaniu przed sądem I instancji był reprezentowany przez radcę prawnego z wyboru, który w skardze zgłosił żądanie zwrotu kosztów postępowania. Wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów skarżący złożył w ustawowym czternastodniowym terminie liczonym od dnia doręczenia wyroku. Wobec braku orzeczenia o kosztach postępowania w wyroku z dnia 5 listopada 2014 r., wniosek o uzupełnienie wyroku jest uzasadniony.
Na zasądzone koszty składa się uiszczony wpis sądowy od skargi w wysokości 100 zł oraz wynagrodzenie radcy prawnego - ustalone zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490), wraz z opłatą od pełnomocnictwa, w łącznej wysokości 257 zł.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 157 p.p.s.a. w zw. z art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.