Uzasadnienie
A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę datowaną na 20 listopada 2019 r. na bezczynność Prezesa Agencji w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
W skardze zarzucono naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, art. 4 ust. 1 pkt 4, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądaniem zawartym we wniosku z 26 września 2019 r. skierowanym na elektroniczną skrzynkę podawczą i wniesiono o:
- 1) zobowiązanie organu do udzielenia informacji publicznej zgodnie ze złożonym wnioskiem,
- 2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa,
- 3) zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Z uzasadnienia skargi wynika, że wspomnianym wnioskiem skarżąca zwróciła się do organu o udzielenie informacji publicznej zakresie udostępnienia następujących informacji:
- 1. protokół z ostatniego naboru na stanowisko Prezesa Agencji, 2.skan dyplomu ukończenia studiów magisterskich (lub równorzędny) przez osobę, wybraną w wyniku ostatniego naboru, ewentualnie informacje o nazwie ukończonych studiów, nazwie uczelni oraz dacie uzyskaniu tytułu magistra (lub równorzędnego),
- 3. informacje dotyczące 4-letniego stażu w sektorze naukowym, przemysłowym lub administracji publicznej związany z zakresem spraw należących do zadań Agencji, osoby wybranej w wyniku ostatniego naboru na stanowisko Prezesa Agencji (przynajmniej nazwa poszczególnych pracodawców, nazwa stanowiska, data rozpoczęcia i zakończenia zatrudnienia).
Zaznaczyła skarżąca, że do dnia wniesienia skargi wnioskowana informacja nie została udzielona Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne są zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 26 września 2014 r. o Agencji stanowi, że Agencja jest agencją wykonawczą w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, której to art. 18 stanowi o tym, że agencja wykonawcza jest państwową osobą prawną tworzoną na podstawie odrębnej ustawy. Co za tym idzie, prezes jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej.
Informacje, o których udostępnienie wnioskowało Stowarzyszenie są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.i.d.p.. Informacje objęte wnioskiem Stowarzyszenia mieszczą się w zakresie art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. d oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g u.i.d.p.. Katalog z art. 6 ust. 1 powyższej ustawy jest otwartym katalogiem informacji publicznych podlegających udostępnieniu, zatem umieszczenie informacji w tym katalogu podkreśla wagę rozpatrywania określonych informacji jako publicznych.
Zważywszy na fakt, że pomimo upływu ponad miesiąca od dnia złożenia przez Stowarzyszenie wniosku, Prezes w żaden sposób się do niego nie ustosunkował, bezczynność - w ocenie Stowarzyszenia - może zostać uznana za mającą miejsce z rażącym naruszeniem prawa, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a.. Podkreślono, że wniosek Stowarzyszenia dotyczył sprawy, będącej w ostatnim czasie tematem głośnej publicznej debaty, związanej z obsadzeniem wysokiego stanowiska w instytucji wykonującej zadania państwowe i korzystającej z publicznych środków. Co za tym idzie, poznanie stanu faktycznego, związanego z informacjami, o udostępnienie których wnioskowało Stowarzyszenie ma istotne znaczenie, z punktu widzenia opinii społecznej.
W odpowiedzi na powyższą skargę organ przyznał, że doszło do opóźnienia w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek skarżącej. Fakty opisane w skardze są zgodne z prawdą. Organ wskazał, że niezwłocznie po otrzymaniu skargi, udostępnił żądane przez skarżącą informacje publiczne.
Wyjaśnił przy tym, że opóźnienie w rozpoznaniu wniosku spowodowane zostało błędem ludzkim w organizacji. Pracownik prowadzący sprawę zapoznał się z wnioskiem, skonsultował się z zatrudnionym w organie radcą prawnym w celu upewnienia się co do stanu prawnego i obowiązków organu. Następnie przygotował pismo, zgodnie z wewnętrzną procedurą parafował je i uzyskał parafę radcy prawnego, po czym przedstawił je do podpisu piastunowi organu, który swój podpis niezwłocznie złożył. Potwierdzeniem tego procesu jest data rozpoczęcia pracy nad pismem - 8.10.2019 r. oraz wydrukowania pisma - 10.10.2019 r., zawarte we właściwościach dokumentu.
W dalszym procedowaniu organu nastąpiła usterka, w wyniku której pismo nie zostało faktycznie przesłane skarżącej. Organowi nie udało się ustalić, jaka była przyczyna tej usterki.
O tym niedopatrzeniu organ dowiedział się po zapoznaniu się ze skargą z 20 listopada 2019 r. Następnie organ przekazał pismo z 10 października 2019 r. na adres email skarżącej. Dowodzi to dobrej woli organu i braku intencji zatajenia czegokolwiek lub też utrudniania dostępu do informacji publicznej.
W związku z tym należy uznać, że natychmiast po otrzymaniu skargi i zorientowaniu się w swoim niedopatrzeniu, organ uwzględnił skargę w całości, na zasadzie art. 54 § 3 p.p.s.a..
W kwestii wniosku o uznanie, że bezczynność organu stanowiła rażące naruszenie prawa, organ wskazał, że istotnie nastąpiło naruszenie przepisu art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, tym niemniej w ocenie organu nie występują jakiekolwiek przesłanki, by zakwalifikować to naruszenie jako rażące.
Z uwagi na fakt, że organ w całości uwzględnił skargę, uzasadnione jest umorzenie postępowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019, poz. 2167 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta zgodnie z treścią art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) obejmuje również bezczynność organów, a w przypadku informacji publicznej także innych podmiotów zobowiązanych do jej udzielenia.
Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezesa polegająca na nieudostępnieniu skarżącej, w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm.) – zwana dalej "ustawą", żądanej przez nią w piśmie z 26 września 2019 r. informacji dotyczącej protokół z ostatniego naboru na stanowisko Prezesa Agencji, skan dyplomu ukończenia studiów magisterskich (lub równorzędny) przez osobę, wybraną w wyniku ostatniego naboru, ewentualnie informacje o nazwie ukończonych studiów, nazwie uczelni oraz dacie uzyskaniu tytułu magistra (lub równorzędnego), informacje dotyczące 4-letniego stażu w sektorze naukowym, przemysłowym lub administracji publicznej związany z zakresem spraw należących do zadań Agencji, osoby wybranej w wyniku ostatniego naboru na stanowisko Prezesa Agencji (przynajmniej nazwa poszczególnych pracodawców, nazwa stanowiska, data rozpoczęcia i zakończenia zatrudnienia).
Oczywistym jest, że wniesiona skarga podlega rozpoznaniu przez Sąd.
Następnie podkreślić należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Artykuł 6 ww. ustawy wskazuje, w szczególności, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, obejmująca informacje o jednostkach organizacyjnych wykonujących zadania publiczne w zakresie ich statusu prawnego lub formy prawnej, organizacji, przedmiocie działalności i kompetencjach, organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach, dysponowanym majątkiem, trybie działania jednostek organizacyjnych, treści i postaci dokumentów urzędowych.
W świetle art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. nie ulega wątpliwości, że Prezes jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zaś żądane we wniosku informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy. Przedmiotem wniosku jest bowiem informacja o postępowaniu, w którym wyłoniony został prezes organu i jego kwalifikacje.
Bezsporne jest również to, że żądana informacja została skarżącej udzielona dopiero 26 listopada 2019 r., a więc już po wniesieniu skargi (przesyłka zawierająca skargę na bezczynność wpłynęła do organu 20 listopada 2019 r.)
Dla oceny zasadności skargi na bezczynność istotny jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, czyli tak, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlega postępowanie w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania żądanej czynności (o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku).
Jednocześnie sąd ma obowiązek z urzędu orzec, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy stwierdzona bezczynność podmiotu zobowiązanego nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa (punkt II wyroku). Orzeczenie rażącego naruszenia prawa jest zastrzeżone dla najbardziej jaskrawych przypadków długotrwałej bierności organów. Taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie. Zwłoka w rozpoznaniu wniosku skarżącej nie była skutkiem celowego działania, czy lekceważenia podmiotu wnioskującego. Sąd wziął również pod uwagę, że Prezes nie jest podmiotem wyspecjalizowanym w sprawach z zakresu informacji publicznej i tego typu postępowania stanowią dla niego nietypową materię.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 205 § 2 w zw. z art. 200 p.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na który składa się uiszczony przez Skarżącą wpis sądowy.