Uzasadnienie
Pismem z 24 września 2019 r. adwokat F. W. wniósł w imieniu A. B., R. B. i B. Ć. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie niezałatwienia w terminie sprawy dotyczącej wykonania robót budowlanych. Równocześnie ze skargą pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na bezczynność Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wskazując, że skarga została wniesiona na znany pełnomocnikowi adres organu, ale przesyłka wróciła z adnotacją, że adresat wyprowadził się spod wskazanego adresu. Przed upływem 7 dni od daty zwrotu przesyłki pełnomocnik ponownie wysłał skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia na prawidłowy adres.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej p.p.s.a.) jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 p.p.s.a., warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: wniesienie przez stronę wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, która uniemożliwiła dochowanie terminu, dokonanie jednocześnie czynności, której w zakreślonym terminie nie dokonano; uprawdopodobnienie, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy strony oraz powstanie w wyniku uchybienia terminu ujemnych dla strony skutków procesowych.
Natomiast zgodnie z treścią art. 88 p.p.s.a., spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.
W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z 22 stycznia 2020 r. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 odrzucił skargę R. B. i B. Ć. na bezczynność i przewlekłość WINB, uznając ją za niedopuszczalną i stwierdzając, że skarżący wbrew art. 52 § 1 p.p.s.a wnieśli skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego bez wyczerpania środków zaskarżenia.
W konsekwencji skoro skarga R. B. i B. Ć. była niedopuszczalna to znaczy, że nie istniał termin do jej wniesienia.
Natomiast odnosząc się do wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na bezczynność przez A. B. wskazać należy, że zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Oznacza to, że nie istnieje termin do wniesienia skargi na bezczynność, a ważne jest aby nastąpiło to wniesieniu ponaglenia do właściwego organu stanowi.
Skoro nie istnieje termin do wniesienia skargi na bezczynność to skarżący nie mógł mu uchybić stąd sąd uznał wniosek o przywrócenie wrócenie terminu w niniejszej sprawie za niedopuszczalny. Okoliczność ta powoduje, że Sąd przystąpi do merytorycznego rozpoznania skargi na bezczynność wniesionej przez A. B. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 88 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.