Uzasadnienie
P. K. wniósł skargę na bezczynność Burmistrza w przedmiocie udrożnienia rowu melioracyjnego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że P. K. złożył w dniu 17 grudnia 2012 r. do Burmistrza pismo dotyczące udrożnienia i przepustowości rowu melioracyjnego, znajdującego się na działce nr [...], którego właścicielem jest Gmina M. W związku z brakiem odpływu dochodzi bowiem do zalewania nieruchomości stanowiących własność skarżącego (działek nr [...]) oraz nieruchomości sąsiednich. Rów melioracyjny został udrożniony przez P. K. w obrębie działek rolnych nr [...], na pozostałym odcinku nie wykonano natomiast prac udrożnieniowych. Do dnia wniesienia skargi organ pozostaje w tej kwestii bezczynny.
Burmistrz w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie wystąpił do Starosty o wydanie decyzji w sprawie określenia osoby zobowiązanej do utrzymania przedmiotowego urządzenia wodnego, o czym skarżący został poinformowany. Starosta wszczął w tej sprawie postępowanie. W jego toku, pismem z dnia 12 czerwca 2013 r. Gminę zobowiązano do usunięcia nieprawidłowości powodujących niedrożność urządzenia melioracji wodnych szczegółowych, stanowiących działkę nr [...] znajdujących się w obrębie działek nr [...] i prace te zostały wykonane we wrześniu 2013 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne;
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;
- 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
- 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
- 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
- 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.
Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (§ 3). Takie szczególne przepisy zawierają art. 101 i 101a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.). Zgodnie z art. 101 ust. 1 tej ustawy każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (art. 101a ust. 1).
Przedmiotem skargi wniesionej do sądu jest niewykonanie czynności faktycznych polegających na udrożnieniu rowu melioracyjnego.
Sprawa będąca przedmiotem skargi nie należy do spraw określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a p.p.s.a.
Podstawy wniesienia skargi nie może także stanowić przepis art. 101a ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten dotyczy bowiem wyłącznie zaniechania organu gminy wykonania czynności nakazanych prawem bądź naruszenia praw osób trzecich przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne.
W niniejszej sprawie obowiązek działania dotyczy w istocie Gminy, jako właściciela nieruchomości, a nie jej organu jakim jest Burmistrz.
Zgodnie z art. 77 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. (Dz. U z 2012 r. poz. 145 ze zm.) utrzymywanie urządzeń melioracji wodnych szczegółowych należy do zainteresowanych właścicieli gruntów, a jeżeli urządzenia te są objęte działalnością spółki wodnej - do tej spółki a, jeżeli obowiązek, o którym mowa w ust. 1, nie jest wykonywany, organ właściwy do wydania pozwolenia wodnoprawnego ustala, w drodze decyzji, proporcjonalnie do odnoszonych korzyści przez właścicieli gruntu, szczegółowe zakresy i terminy jego wykonywania. Organem tym, zgodnie z art. 140 ust. 1 Prawa wodnego jest starosta, który w wydawanej decyzji winien ustalalić szczegółowe zakresy i terminy wykonywania przez właścicieli gruntów zaniechanych obowiązków w zakresie utrzymania urządzeń. Decyzja taka podlega wykonaniu w postępowaniu egzekucyjnym.
Skarżący winien zatem dochodzić swoich praw w postępowaniu prowadzonym przez ten organ, a w razie jego bezczynność przysługiwać mu będzie prawo wniesienia skargi na jego bezczynność w rozstrzygnięciu sprawy na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z pkt 1 p.p.s.a.
Z powyższych względów, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.