Uzasadnienie
Burmistrz Gminy K., decyzją z dnia 12 kwietnia 2013 r., ustalił na wniosek Ł. P. warunki zabudowy działek nr [...] w B. dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania części gospodarczej istniejącego budynku na funkcję handlowo – usługową.
Od decyzji tej, pismem z dnia 13 maja 2013 r., odwołanie wniosła A. P. Odwołanie to wpłynęło do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu 22 maja 2013 r. a sprawa została zarejestrowana pod sygn. 3089/13.
Pismem z dnia 25 czerwca 2013 r., które zostało złożone w tym też dniu osobiście w siedzibie Kolegium, Ł. P. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego o usunięcie naruszenia prawa polegającego na niedotrzymaniu ustawowego terminu rozpatrzenia sprawy. Jednocześnie, również pismem z dnia 25 czerwca 2013 r., złożonym w tym też dniu w siedzibie Kolegium, Ł. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego polegającą na nierozpoznaniu odwołania wniesionego od decyzji Burmistrza Gminy K. z dnia 12 kwietnia 2013 r.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia warunkujących jej dopuszczalność.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Stosownie zaś do art. 52 § 2 tej ustawy przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
W odniesieniu do skarg na bezczynność środkiem takim jest, co do zasady, zażalenie w trybie art. 37 § 1 k.p.a. W przypadku bezczynności samorządowego kolegium odwoławczego, nad którym to organem nie ma organu wyższego stopnia, stronie, zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a., służy wezwanie do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezałatwieniu sprawy w terminie.
Z art. 52 § 3 i 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa winno poprzedzać wniesienie skargi. W unormowań tych wynika bowiem, że przed wniesieniem skargi do sądu należy wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. Podkreślić należy, że wniesienie przez stronę zażalenia na bezczynność lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa, z istoty swej, ma umożliwić organowi reakcję na żądanie strony i zapobiec konieczności wnoszenia skargi. Celu takiego nie spełnia jednoczesność złożenia obu środków.
Uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa jest formalnym wymogiem wniesienia skargi. Bez uprzedniego wezwania właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa skarga nie może zatem zostać skutecznie wniesiona do sądu, a jeśli sytuacja taka by zaistniała, sąd administracyjny obowiązany będzie skargę odrzucić, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 tej ustawy - jako niedopuszczalną.
Z akt niniejszej sprawy, wynika, że skarżący pismem z dnia 25 czerwca 2013 r. wystąpił do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Jednakże, skierowane do organu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jak i skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego złożone zostały osobiście przez skarżącego w siedzibie Kolegium tego samego dnia, tj. 25 czerwca 2013 r. o czym świadczą prezentaty Kolegium zamieszczone na tych pismach. Skoro zaś oba pisma złożono w tym samym dniu to nie sposób przyjąć, że wezwanie organu nastąpiło "uprzednio" w stosunku do skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Jednoczesne wniesienie wezwania do usunięcia naruszenia prawa oraz skargi do sądu administracyjnego oznacza, że nie został spełniony wymóg "uprzedniego" wniesienia wezwania organu do naruszenia prawa.
W konsekwencji skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniesioną jednocześnie z wezwaniem traktować należy jako niedopuszczalną.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę odrzucił.