Uzasadnienie
L. D. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku datowaną na dzień 15 września 2015 roku skargę na bezczynność Wojewody polegającą na nierozpatrzeniu jej odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 21 lipca 2015 roku, nr [...] w terminie przewidzianym w art. 35 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) - dalej w skrócie określanej jako "k.p.a.". Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że skarżąca w tej samej dacie sporządziła także zażalenie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju (zatytułowane "skarga") na bezczynność Wojewody w tej sprawie.
Zarówno skarga jak i zażalenie – jak wynika z pieczątek urzędu pocztowego znajdujących się na kopertach zawierających ww. dokumenty oraz informacji internetowej Poczty Polskiej dotyczącej śledzenia przesyłek – zostały nadane w urzędzie pocztowym w tej samej dacie, tj. 18 września 2015 roku.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.
Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny może merytorycznie rozpoznać skargę jedynie w sytuacji, gdy brak jest formalnych przeszkód do jej rozpoznania. Sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada zatem z urzędu dopuszczalność skargi, dokonując ustaleń, czy nie zachodzi żadna z przesłanek jej odrzucenia wymienionych w art. 58 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej określanej w skrócie jako "P.p.s.a.". Odrzucenie skargi jest następstwem jej niedopuszczalności, a więc sytuacji, w której sąd administracyjny nie może przyjąć skargi do merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Skarga jest niedopuszczalna w sytuacji, gdy nie spełnia ustawowo określonych wymagań, a więc warunków odnoszących się m. in. do podmiotu wnoszącego skargę, przedmiotu skargi, jej formy i treści.
Badając czy nie zachodzą formalne przeszkody do rozpoznania skargi wniesionej w tej sprawie Sąd zważył, że merytoryczne rozpoznanie skargi na bezczynność organu uwarunkowane jest uprzednim spełnieniem szeregu warunków formalnych wymienionych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jeden z nich przewiduje art. 52 § 1 P.p.s.a. stanowiący, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przy czym z mocy § 2 powołanego przepisu, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.
Przedmiotem sprawy ze skargi L. D. jest bezczynność organu administracji publicznej – Wojewody. W takim wypadku wystąpienie ze skargą winno zostać poprzedzone złożeniem zażalenia, o którym mowa w art. 37 k.p.a. W § 1 tego przepisu ustawodawca wskazał, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania, stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.
W niniejszej sprawie Sąd uznał, że skarżąca nie wyczerpała środka zaskarżenia zgodnie z wymogiem określonym w art. 52 § 1 P.p.s.a. Wystąpiła bowiem wprawdzie do Ministra Infrastruktury i Rozwoju z pismem z dnia 15 września 2015 roku zatytułowanym "Skarga na bezczynność organu i przewlekłość postępowania", które zasadnie Minister uznał za zażalenie w rozumieniu art. 37 k.p.a., jednakże równocześnie – w tym samym dniu - skarżąca złożyła do tutejszego Sądu skargę, w której zaskarżyła bezczynność Wojewody Pomorskiego. Tak bowiem wskazane pismo, jak i skarga noszą tę samą datę tj. 15 września 2015 roku, zostały nadane na poczcie w tej samej dacie tj. 18 września 2015 roku i wpłynęły zarówno do Ministra jak i do Wojewody (za pośrednictwem którego została przekazana skarga do Sądu) w dniu 21 września 2015 roku.
W ocenie Sądu skierowanie zażalenia na bezczynność organu do organu wyższego stopnia w dniu skierowania skargi na bezczynność do sądu, nie może być uznane za wykorzystanie przez stronę skarżącą wszystkich środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym, w rozumieniu art. 52 § 1 P.p.s.a. (tak też Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 17 maja 2012 roku, sygn. I OSK 914/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1336423). Z treści przepisów art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. wynika bowiem jednoznacznie, że skarga na bezczynność organu musi zostać poprzedzona wyczerpaniem środków zaskarżenia, w tej sprawie – zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. - wniesieniem zażalenia do organu wyższego stopnia, a zatem zażalenie musiało zostać złożone do organu wyższego stopnia przed wniesieniem skargi do Sądu.
Skarga w niniejszej sprawie - jak już wyżej zaznaczono - nosi datę 15 września 2015 roku i taką samą datę nosi zażalenie skarżącej do organu wyższego stopnia. Oba pisma skarżąca nadała w tym samym dniu, tj. 18 września 2015 roku w urzędzie pocztowym i oba w tej samej dacie (21 września 2015 roku) wpłynęły do organów. Skarga w tej sprawie nie została zatem, zgodnie z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a., poprzedzona zażaleniem, należało więc uznać ją za niedopuszczalną wobec niewyczerpania środka zaskarżenia zgodnie z art. 52 P.p.s.a.
Z powyższych przyczyn Sąd odrzucił skargę L. D. działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. i w związku z art. 37 k.p.a.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
Sąd orzekł w tej sprawie po skierowaniu sprawy do postępowania uproszczonego na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., w brzmieniu ustalonym nowelą z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 658).