Uzasadnienie
J. M. – F. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła w dniu 10 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność A. w udostępnieniu informacji publicznej na wniosek złożony drogą elektroniczną w dniu 20 października 2015 r.
Przed przesłaniem przez spółkę skargi do sądu, pismem z dnia 19 listopada 2015 r., skarżąca cofnęła skargę, domagając się jednocześnie zasądzenia kosztów postępowania, obejmujących koszty zastępstwa procesowego oraz opłatę od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł. Jak wynika z treści pisma żądana informacja publiczna została udostępniona w dniu 18 listopada 2015 r., po upływie terminu przewidzianego w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wskazuje skarżąca uzasadniając żądanie zasądzenia kosztów postępowania, że w tej sytuacji skarga utraciła rację bytu, lecz była zasadna w chwili jej wniesienia.
W odpowiedzi na skargę A. wniosła o umorzenie postępowania podając, że udostępniła żądaną informację w dniu 18 listopada 2015 r. po wniesieniu skargi, gdyż z niewiadomych przyczyn wniosek nadany mailem w dniu 20 października 2015 r. nie dotarł do adresata.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.
Jak wynika z treści art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Sąd uznał, że w niniejszej sprawie cofnięcie skargi jest dopuszczalne i skuteczne, albowiem w okolicznościach niniejszej sprawy nie zmierza ono do obejścia prawa oraz nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Tym samym sąd związany jest treścią przedmiotowego oświadczenia strony skarżącej o cofnięciu skargi.
Z tej przyczyny na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi niniejsze postępowanie podlegało umorzeniu.
Wniosek skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania należało natomiast oddalić, na podstawie art. 201 § 1 a contario tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3, według którego z kolei organ, którego bezczynność zaskarżono może uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od jej otrzymania.
Jak wynika z przywołanych okoliczności sprawy wniosek o udostępnienie informacji publicznej nadano drogą elektroniczną na adres mailowy podany na stronie internetowej przedsiębiorstwa, dnia 20 października 2015 r. Jednakże spółka, która bezspornie udostępniła żądaną informację publiczną po otrzymaniu skargi kierowanej do sądu twierdzi, że wniosek nie dotarł do jej wiadomości, prawdopodobnie zostając skategoryzowanym jako "spam". Zdaniem sądu to stronę skarżącą obciąża dowód tego, że wiadomość kierowana drogą elektroniczną do adresata dotarła w taki sposób, by mogła być odczytana. Sam wydruk wiadomości, dołączony do skargi (karta 7 akt), nie jest dowodem wystarczającym.
Tym samym spółka w istocie nie pozostawała w bezczynności w udostępnieniu przedmiotowej informacji publicznej, bowiem po otrzymaniu skargi z dnia 10 listopada 2015 r., wraz z odpisem wniosku, udostępniła żądaną informację w dniu 18 listopada 2015 r. Oznacza to, że zobowiązana spółka zachowała termin 14 dni na udostepnienie informacji publicznej, wynikający z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.), a jednocześnie skoro skarga na bezczynność byłaby przedwczesna nie zachodzą przesłanki do zwrotu kosztów postępowania, o których mowa w art. 201 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.
Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji